[23-24.08 Erik & Anthony] Choć płomień zdawał się w rozłące gasnąć

Wywrócił wymownie oczami. Co to były za groźby? Oczywiście, on tego tak nie widzi, skomentował bezgłośnie, postanawiając się ciągnąć Anthony'ego za język w tej sprawie. Starszy mężczyzna mógł twierdzić, że nigdy nie zainteresuje się operowaniem Ersy, a Erik mógł otwarcie poinformować go, że nigdy nie wejdzie na scenę podczas przedstawienia i może zapomnieć o takim układzie. I na tym by się ich dyskusja skończyła. Do czasu. Bo Longbottom na pewno nie miał zamiaru z tego zrezygnować. Gdy już zaciągnie swego towarzysza na łódź, ten nie będzie miał zbyt dużego wyboru, jak tylko zdać się na jego instrukcje i wady. Czy będzie mu się to podobało, czy nie kiedyś stanie za sterami jachtu. A kiedy dokładnie? To już była słodka tajemnica Erika.

— Nie możesz chociaż raz dać się zmanipulować, co? — zauważył mrukliwie. Z drugiej strony, powinien się cieszyć, że Shafiq, chociaż nie protestował przed okazyjnym odwiedzeniem łodzi. A to był przecież pierwszy krok do wcielenia w życie jego wielkiego planu. — A przecież możemy po prostu połączyć przyjemne z pożytecznym. Przetestujemy parę razy żagle, zobaczymy, jak ci idzie wiązanie lin, a potem poddamy twoje umiejętności próbie. — Uśmiechnął się podejrzanie. Węzły można było w końcu wiązać nie tylko na pokładzie, prawda? — W końcu, to dopiero pod presją wychodzi na jaw, czy człowiek faktycznie przyswoił wszystkie lekcje.

Cóż... To chyba było oczywiste, że Erik planował ich wizytę w porcie na godziny popołudniowe. Jaki był sens zabierania Antoniusza na pokład pod osłoną nocy? Krótka wycieczka, jak najbardziej miała w takim wypadku sens, ale dłuższa? Mało co by zobaczyli z Ersy, gdy miasto i jego port byłoby pogrążone w egipskich ciemnościach. Poza tym bardzo chciałby zobaczyć tę iskierkę niepokoju w oczach Shafiqa, gdy łódź zaczęłaby się kołysać. Ech, czasem takie drobne prztyczki w nos sprawiały mu zdecydowanie zbyt wiele radości.

— Pff — prychnął, gdy mężczyzna zarzucił go listą dokumentów, jakie niby miałby wypełnić przed wspólnym odwiedzeniem łazienki. — Obawiam się, że to by zajęło zbyt długo. W przeciwieństwie do ciebie nie dorobiłem się jeszcze armii osobistych asystentów. — Jak inaczej nazwać pracowników wydziału Międzynarodowych Standardów Handlu Magicznego? — Widzę, że biurokracja Ministerstwa Magii spaczyła cię do cna. — Powoli pokręcił ze smutkiem głową. — Myślałem, że jest w tobie więcej spontaniczności.

Na polecenia mężczyzny zareagował tylko krótkim ''mhmm'', powstrzymując się przed rzuceniem na odchodne, żeby nie próbował też wypełznąć na korytarz, czołgając się po podłodze. Coś tako nie przystało czarodziejowi takiemu jak on. Tę uwagę zostawił jednak dla siebie, aż nazbyt dobrze wiedząc, że każdy wypowiedziane zdanie tylko przedłużałoby w nieskończoność ich krótką rozłąkę. Po przymknięciu drzwi Longbottom rozejrzał się po łazience. Znacznie kontrastowała z wyglądem sypialni, jednak... Czuł się w niej o wiele lepiej niż w tej w Little Hangleton. Wprawdzie początkowo spodziewał się mieszanki granatów, szarości i czerni, ale biel przyjemnie go zaskoczyła.

Prysznic nie zajął mu długo; Erik opuścił łazienkę po jakichś piętnastu minutach, ubrany jedynie w kraciaste spodnie od piżamy. Ubrania, które miał na sobie podczas afery w teatrze i nocnej wizycie w Ministerstwie Magii zostawił złożone na szafce w łazience. Wiedział już na tym etapie, że spędzi noc w Londynie, ale nie miał pojęcia, o której opuści lokum Antoniusza. Zdąży jeszcze skoczyć do Doliny, a może raczej będzie skazany na to, aby zahaczyć przed pracą o szatnię pracowniczą? A może w ogóle wezmę wolne?, zadudniło mu w głowie, gdy zdał sobie sprawę, czym może się zakończyć ich wspólnie spędzona noc.

Zbliżył się do łóżka, pocierając intensywnie włosy dużym białym ręcznikiem, co by do końca wysuszyć głowę. Wsunął się pod kołdrę tuż obok Anthony i odrzucił ręcznik na podłogę, układając się na boku. Przymknął na moment oczy, gdy poczuł znajomą dłoń między kosmykami włosów.

— Mógłbym dać się przekonać — odparł zaczepnie, przejeżdżając na ślepo dłonią po brzuchu mężczyzny. — Oczywiście, sporo zależy do twoich umiejętności kuchennych, jeśli wiesz, co mam na myśli. — Uśmiechnął się pod nosem. — Śniadanie z prawdziwym wirtuozem byłoby wręcz zaszczytem.