[23-24.08 Erik & Anthony] Choć płomień zdawał się w rozłące gasnąć

Oczywiście, dużo łatwiej było funkcjonować w układzie skupionym na ulotnym uczuciu i intensywności fizycznych zbliżeń, kiedy byli uzależnieni od narzuconego na nich z góry grafików, harmonogramów i szeregu zasad do jakich wypadało się stosować. Tydzień kompletnej wolności, kiedy mogli się w sobie zatracać, opłacali miesiącami rozłąki, gdzie każda myśl o kochanku wiązała się z wyczekiwaniem. Było w tym coś z intensywnych, młodzieńczych romansów, które równie szybko zaczynały płonąć, co się wypalały, tyle że w ich przypadku węgle pozostawały ciepłe w czasie, gdy nie mogli się ze sobą widzieć na terenie kraju.

A teraz... Teraz miało być na poważnie. Stale. Powinien się tym martwić, chociażby ze względu na swoją pracę i współpracę z działaczami Zakonu Feniksa. Utrzymywanie tych wszystkich tajemnic było wystarczająco trudne w gronie niewtajemniczonych przyjaciół, a co dopiero partnera, z którym przy odrobinie szczęścia będzie widział się codziennie i wymieniał całą masę listów. Serce biło mu szybciej, ilekroć przypominał sobie swoje dylematy związane z Zakonem i Brygadą Uderzeniową. Czy kiedyś przyjdzie mu decydować o tym, czy Anthony jest uprawniony do tego, aby dowiedzieć się czegoś więcej o potencjalnych zagrożeniach płynących z działalności Śmierciożerców?

— Cóż, ktoś mi wpoił to, aby nie zadowalać się byle czym — odparł przekornie, przysuwając się bliżej Shafiqa. — Gdybyśmy szli po linii najmniejszego oporu, byłoby to wyjątkowo nudne, nie uważasz?

Skrzywił się lekko, gdy podczas ruchu poczuł ostre szarpnięcie, gdy Anthony mocniej zacisnął palce na kępce włosów na klatce piersiowej. Poklepał go stanowczo po dłoni.

— Jaskinie raczej sobie daruje — skomentował, gasząc wszelkie nadzieje Anthony'ego na to, że da się namówić na zwiedzenie jakiejkolwiek podziemnej groty. — Wystarczą mi moje wycieczki górskie z siostrą. — Zamilkł na moment, zdając sobie nagle sprawę, że obie wyprawy wiązały się z działalnością, o jakiej zdecydowanie nie powinien mówić głośno. Przełknął głośno ślinę, próbując zebrać myśli do kupy. — Czasem mam wrażenie, że wyróżnia się nie tylko czarnowidztwem, ale też radarem, przez który wykrywa wszystkie rozpadliny w okolicy.

Pokręcił głową z lekkim uśmiechem na ustach. Starcie z trollem w Górach Kaledońskich, potem zwiedzanie podziemnych korytarzy na ukrytej wyspie... Ze swoją klaustrofobią nie potrzebował większej ilości przygód tego typu w tym roku. Nie, żeby miał jakiś wielki wpływ na to, czy faktycznie nie zostanie w takową wciągnięty. Misje Zakonu Feniksa i zadania zlecane przez Albusa bywały nieprzewidywalne, a przecież nie mógł zostawić wszystkiego na barkach młodszej siostry. Może i była wysoko w hierarchii, ale to nie znaczyło, że nie mogła dzielić się tym brzemieniem z innymi. Sama tego nie uciągnie, nawet z pomocą Stewarda.

— Nie martw się, jestem pewny, że... — urwał, gdy Anthony w końcu przejechał po wrażliwym punkcie jego podbrzusza, przez co momentalnie wciągnął brzuch, czując, jak przeszywa go dreszcz. Uśmiechnął się krzywo do mężczyzny. — Jestem pewny, że znajdziesz mi jakieś inne wyzwanie. O ile w ciągu ostatnich miesięcy twoja wyobraźni nie spotkało to samo, co twojej spontaniczności.