Czym była władza? Ludzie mieli na to wiele odpowiedzi. Laurent tylko jedną. Władza to władza. Może być wypowiadana rozkazami, a może być szeptana do uszka tak, by dostać to, czego chcesz. Diabeł, och tak. Nie miał tutaj pełnej władzy, chociaż był we własnym domu. Ledwo miał władzę nad sobą samym, co dopiero nad Astarothem, który był ciągle nieprzewidywalnym ogniwem. Ukąsi czy nie ukąsi? Zada ból, czy tego nie zrobi? Ten test, jakże arogancki, który mógł przesunąć tę znajomość w kierunku czegoś... złego. Będzie krzyk? Czy nie będzie? Blondyn nawet nie wiedział, czy będzie go od siebie odpychał tym razem, czy może jednak zatonie w tym negatywie zastanowienia, że może to w końcu czas odpocząć. Na zawsze. Myśląc o tym nie mógł nie pomyśleć o Astarothcie - o tym księciu tej bajki, o rycerzu. Ten, który poświęca swoje własne, dobre życie, który szukał czegoś ciepłego, a otrzymuje znów to samo. Śmierć. To była niebezpieczna gra.
- Nie jestem w kondycji na to, żebym pozwolił ci być "gorszy". - Aż sam sobie nie dowierzał, że wypowiedział to mądre zdanie, którego powinien się o wiele bardziej kurczowo trzymać. Przede wszystkim powinno nie być zwykłym hasłem rzuconym wronom na pożarcie, ale... ach, znowu te wrony. Wrony, wrony, wrony, cholerna Wrona. Jak bardzo zły i niedobry Astaroth chciał się stać? Mógł sobie to tylko wyobrazić po uczuciu jego dotyku, po tym, jak brzmiał jego głos, jak na niego spoglądał. Mógł - ale teraz tego nie robił. Wystarczyła pełna świadomość, że wpuszczenie go między swoje nogi byłoby... wspaniałym doznaniem. Puszczenie wodzy, pozwolenie sobie na wszystkie pragnienia. I pomyślenie, że tym razem to wbicie kłów nie zaboli aż tak mocno. Kłamstwo - zaboli. A on tego bólu ciągle nie chciał. - Ach, jaki słodki... - Astaroth nie miał w sobie za grosz charyzmy, ale Laurent jakoś nie wątpił, że miał swój wianuszek fanek, które pożądały jego twarzyczki, jego mięśni i jego naturalnego czaru predatora - był nim jeszcze zanim został wampirem.
Migotek znał aż za dobrze metodykę postępowania z gośćmi Laurenta. Wiedział, kiedy usunąć się z drogi, kiedy zabrać Dumę, kiedy przygotować kąpiel, kiedy wszystko. Jak odprowadzić gości do domu i kiedy jego Pan potrzebował spokoju. Astaroth nie był pierwszą osobą. A jednak tym razem Migotek nie zniknął od razu. Usunął się w kąt, trzymając butelkę alkoholu i obserwował. Ten gość, który był tutaj dzisiaj, był wampirem. I cokolwiek się stało - Duma został sprowokowany, a ten pies nie atakował bez powodu. Przynajmniej tak było z perspektywy samego Migotka.
Laurent Migotka nie widział. Miał zbyt rozjechane zmysły do tego, był zbyt skupiony na Astarothcie i słabości własnego ciała. A teraz serce mu uderzyło nieco mocniej, kiedy te dłonie spoczęły na jego biodrach i zaczęły go przyciągać. To było małe uderzenie strachu i niepewności. Cała ta chwila była coraz bardziej niepewna. Sam jesteś sobie winien. Wyciągnął ręce tak, że jego przedramiona krzyżowały się teraz za głową Astarotha, kiedy ten przyciągał go bliżej i bliżej.
- Nie wiem... nie potrafię sobie wyobrazić jak to jest - stracić to. - Błogosławieństwo? Nie, kiedy było wymienione na to, co ofiarowano w zamian Astarothowi. Wtedy to była klątwa. Tak jak klątwą dla Laurenta było to, że był uzależniony od tego, o czym Astaroth mówił. Mógłby teraz podskoczyć i opleść go nogami - był pewien, że Astaroth by utrzymał ich obu. Och, jakże on uwielbiał kochanków o silnych ramionach. Takich, którzy mogli cuda robić z twoim ciałem i nadawali wszystkiemu swojego tempa. Powoli odsuwał swoją głowę, odsłaniał szyję, dając mu to przyzwolenie do zbliżenia doń swoich ust. Faeria barw, intensywność doznań atakujących jak igły, bo nadwrażliwość wpisana była w stan przemęczenia. Chyba dałby się pożreć za ramiona, które by go tak trzymały - już na wieczność. Mogli się w tym zniszczyć, a za każdym razem Laurent powtarzał sobie, że ma już dość zniszczenia. Chciał czegoś ciepłego - chciał słońca, chciał budować, chciał tworzyć. Tętno przyśpieszało, ale to nie było wcale przyjemne uczucie - nie w tym stanie, w jakim się znajdował. Teraz wręcz malowało mroczki przed oczami, znowu osłabiało kolana. Dopiero uświadomił sobie w tej chwili, że ciągle trzymał szklankę w dłoni - w chwili, w której zamknął powieki, myśląc czy to już alkohol? W chwili, w której ta szklanka mu się z tych palców wyślizgnęła - ale nigdy nie dotknęła podłogi. Tylko dlatego, że Migotek ją pochwycił i odłożył na blat.
- Tak, Astaroth... - Wyszeptał. - Nie... ja tak nie myślę. Ja to wiem... - Nabrał głębokiego, nierównego wdechu w swoje mizerne płuca. - Ale teraz muszę iść... spać. - Wytchnął na drugim wydechu. - Słabo mi... - I trzeci, w którym rozchylił powieki. Kręciło mu się w głowie.