-Dlaczego mnie to wcale nie dziwi? - mruknął, kręcąc głową.
Walka na śmierć i życie... Oczywiście, nie wierzył, że jego wujowie faktycznie mogliby walczyć ze sobą tak na poważnie tylko po to, by zdecydować, kto zostanie ojcem chrzestnym którego dziecka ich przyjaciółki. Przynajmniej tak mu się wydawało, bo chociaż jego wujowie potrafili mieć różne pomysły, to żadnemu z nich nie brakowało żadnej kończyny, nie chodzili z opaskami na oku, ani nie skarżyli się na żadne doskwierające rany, na co dzień osłaniane przez ubrania. No i, przede wszystkim, wszyscy trzej żyli. Może faktycznie grali w papier-kamień-nożyce?
Bajka o małej syrence dla niego była tak bardzo rzeczywista nie tylko dlatego, że koniec podwodnej księżniczki wyglądał tak, jak wyglądałby w prawdziwym świecie. Pokazywała również, jak łatwo było złamać swoje lub czyjeś serce. Kiedy młodzieńcze serce zabije mocniej dla drugiej osoby, czasami ciężko było dostrzec prawdę, nawet gdy ta rzucała nam się prosto w twarz. A gdy pojawiał się jeszcze ktoś, taka "zła wiedźma", która zachęca do zrobienia kroku, zanim wcześniej zbierze się potrzebne informacje, można porządnie się zawieść. I wtedy ten ideał, do którego wzdychało się nocami, nagle okazuje się zupełnym przeciwieństwem wyobrażenia, albo, tak zwyczajnie, nie odwzajemni uczuć. A potem albo wszyscy pójdzie w niepamięć, albo dowie się ktoś inny, potem ktoś jeszcze inny, każdy doda od siebie słowo albo dwa i nagle powstanie niestworzona historia, w którą wszyscy uwierzą. Wtedy, oprócz złamanego serca, dojdzie jeszcze wstyd. Tak samo właśnie było z syrenką - uratowała człowieka, zakochała się w nim, ale wcale go nie znała, a on nie znał jej. Takie historie po prostu nie mogły zakończyć się dobrze. Nie w prawdziwym świecie. Dlatego coraz częściej martwił się o Ritę. Jego siostra nie była głupia, potrafiła o siebie zadbać i nie dałaby się zbałamucić, ale serce czasami działało wbrew rozumowi. Dlatego bał się, że pewnego dnia pojawi się ktoś, kto złamie jej serce.
-Tak, pamiętam.
Na chwilę pochylił się, by bliżej przyjrzeć się jednej z kolorowych ryb, a kiedy znowu się odwrócił, jego mama była obok niego.
-Nie rozumiem, o co ci chodzi. Gobliny potrafią być nawet miłe, kiedy nie zrzędzą.
Niestety, najczęściej zrzędzą cały czas...
-Tak, myślę, że to dobry pomysł.
Te wszystkie rybki i roślinki były ładne i w ogóle, ale całego dnia przecież nie mieli i może akurat zakończono przegląd dentystyczny paszczy rekina.
Szklany korytarz zostawili za sobą i wspięli się schodami na górę, by odebrać w końcu te próbki, po które właściwie tu przyszli.