Dostrzegł srogi mars na twarzy wuja, ale nie skomentował go. Nie było sensu, a sytuacja dopiero co się załagodziła. Stanley po prostu rzucił okiem, a nawet jego kątem i robił swoje.
Kiedy Richard zgodził się na odrobinkę alkoholu, nie omieszkał mu polać. Zawsze lepiej było pić we dwójkę, a i 12 była tuż tuż. Wszyscy przecież wiedzieli, że prawdziwy dżentelmen pił po tej właśnie godzinie. Stanley i Rick właśnie nimi byli - dżentelmenami - mówili 'dzień dobry' na klatce, pomagali wnieść zakupy jak było trzeba i dzielnie służyli społeczności czystomagicznej. Ogólnie były z nich takie dobre chłopaki bez krat. Jeszcze bez krat
Szklankę zaraz podsunął w kierunku swojego krewnego, słuchając tego co ma do powiedzenia. Trzeba było przyznać, że była to bardzo kulturalna rozmowa pomimo wstępnych problemów. Te jednak mogły odejść w zapomnienie albo chwilowo powinny zostać zawieszone dla wyższego celu.
- Prawda. Właśnie dlatego Belenos jest jeszcze w Anglii, a nie hen daleko we Francji - zgodził się, kiwając przy tym głową. Mądry Stanley po szkodzie. Wiedziałem, aby wysłać tego skrzata jako polecony, a w przesyłce wpisać meble czy inne świeczki... pytanie tylko czy trzymałby gębę na kłódkę....
- No właśnie. Gdyby tylko ktoś wiedział gdzie się Robert wraz z Lorien zatrzymali... - odparł, przejeżdzając dłonią po swojej brodzie - To by było pewnie na swój sposób pomocne...? - zapytał retorycznie. Znał odpowiedź, a tym bardziej po tym jak słyszał słowa swojego wujka - Zrobimy tak... - zaczął, wstając z krzesła, aby przesiąść się na kanapę, która stała tuż obok. Nie zapomniał zabrać swojego drinka i papierosa, który popalał sobie w wolnej chwili.
Stanley usiadł wygodnie, opierając się plecami o kanapę, a następnie przeniósł swój wzrok na Richarda. Ten zaś mógł dostrzec, że obok aktualnie miejsca spoczynku Borgina, stała druga popielniczka z której młodszy z mężczyzn, nie omieszkał skorzystać.
- Biję się w pierś, bo wiem, że postąpiłem nie tak jak powinienem. Nie po tym jak mieliśmy pewnego rodzaju umowę - tłumaczył powoli - Jestem gotów pójść na pewnego rodzaju ustępstwa w stylu... "czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal". Jest to całkiem proste. Poznasz adres Roberta, ale nie napiszesz do niego żadnego listu osobiście. Wszelka korespondencja musi przejść przeze mnie - wziął łyka alkoholu - Obiecuję, że nie będę czytał ten korespondencji. Chodzi mi po prostu o to, że Robert straciłby zaufanie w przypadku kolejnych takich wypadków, a dobrze wiemy, we dwójkę, że jest to nam na rękę. To, że chociaż jeden z nas wie gdzie aktualnie się znajduje. Chyba się nie mylę, wuju? - zapytał, wstając z kanapy. Przez kilka sekund przyglądał się swojemu krewnemu, przejeżdżając językiem po spierzchniętych ustach.
- To jak, zrobimy tak? Udostępnię Ci wszystkie listy od ojca wraz z adresem, ale ewentualnie skargi do Roberta, przekażesz przeze mnie. A ja oczywiście odpowiedzi przekażę Tobie. Poznasz miejsce gdzie się zaszył, a jednocześnie nie nadszarpniemy jego zaufania do mnie... do nas de facto - uśmiechnął się pod nosem. Odrobinę zawadiacko, a następnie wyciągnął dłoń w kierunku Richarda - Mamy umowę?
"Riddikulus!"
- Danielle Longbottom na widok Stanleya Bo[r]gina
"Jestem dumna, że pomagałeś podczas zamachu."
- Stella Avery na wieści o udziale Stanley w walkach podczas Beltane 1972