12.08.2024, 14:48 ✶
Adrian Mallone. Z pozoru wydawał się normalnym, niewyróżniającym się niczym pracownikiem ministerstwa. Z pomocą Brenny przejrzał jego papiery, ale nie znaleźli tam niczego podejrzanego. Co prawda przewijały się informacje, jakoby nie darzył mugoli szczególną sympatią, ale samo to nie było zbrodnią. Nawet jeśli Bulstrode uważał takie zachowanie za głupie, jeśli nie po prostu dziecinne. Aktualnie nie miał jednak czasu pochylać się nad równością pomiędzy ludźmi. Miał na głowie znacznie poważniejsze problemy, które dość skutecznie zajmowały jego głowę od kilku dni. Basil wciąż był zaginiony, a głównym podejrzanym w sprawie jego zaginięcia był na ten moment Mallone.
— To prawda. To może być tylko zbieg okoliczności i przypadków — powtórzył za nią, lekko kiwając przy tym głową. — Być może to ślepy zaułek, ale w tej chwili nie mamy zbyt dużego pola do manewru — ciągnął dalej, przysiadając obok niej na ławce. — Co ci mówi Twoja intuicja? — Kierowanie się przeczuciami nie zawsze było dobrym rozwiązaniem, ale w końcu obydwoje mieli w tej pracy dość spore doświadczenie. Miał nadzieję, że pomoże im rozwiązać tę sprawę.
— Przydzielenie brygadzistów z pewnością by pomogło. Albo aurorów. Szkoda, że jesteśmy chyba jedynymi osobami, które uważają, że coś tutaj nie jest w porządku — westchnął, opierając się nieco wygodniej o ławkę. Okolica była naprawdę przyjemna. Co prawda dość głośna, ale miało to swój urok.
Opcje, które przed nim postawiła, okazały się naprawdę trudnym wyborem. Bo to chyba oczywiste, że jego podejście do prawa nie zdążyło się zmienić w przeciągu kilku ostatnich dni, chociaż zostało wystawione na wyjątkowo ciężką próbę. Już jedno włamanie wywołało w nim konflikt moralny, a teraz rozmawiali o drugim. Alternatywą dla tego było skorzystanie z jego zdolności, ale problem był taki, że nigdy nie był zbyt dobrym jasnowidzem. Mógłby spróbować, ale efekty nie były gwarantowane. Nie wiedział nawet, ile mogłoby mu to zająć, a w tej chwili po prostu nie było mu na rękę, żeby tracić więcej czasu niż było to konieczne. Musieli znaleźć zaginionego, zanim będzie za późno.
— Bardzo chciałbym wybrać opcję z wykorzystaniem moich zdolności, ale nie wiem, czy w ogóle dałbym radę. Do tej pory nie korzystałem z nich zbyt często, a marnowanie czasu... lepiej tego nie robić — rzucił w końcu, lekko przy tym wzdychając. Nie cieszył się na wizję łamania kolejnych regulaminów i zapisów prawnych, ale szczerze wierzył w to, że Basilowi grozi niebezpieczeństwo. Czasem cel uświęcał środki. Chociaż strasznie mocno mu się to nie podobało. — Potencjalnie moglibyśmy szukać takiej pomocy u moich krewniaków, ale wplątywanie w to kolejnych osób nie brzmi jak dobry pomysł. Nie chcę narażać życia kolejnych osób. Zróbmy to — zadeklarował, po czym wstał z ławki, zerkając jeszcze na kobietę. — Sprawdźmy, czy nie ma wejścia od tyłu. Lepiej nie ryzykować, że zobaczą nas niepożądane pary oczu — dodał jeszcze, kierując się powoli między budynki.
Jakim cudem znalazł się w sytuacji, gdzie znowu włamywał się do czyjegoś mieszkania? Cholernie dobre pytanie.
— To prawda. To może być tylko zbieg okoliczności i przypadków — powtórzył za nią, lekko kiwając przy tym głową. — Być może to ślepy zaułek, ale w tej chwili nie mamy zbyt dużego pola do manewru — ciągnął dalej, przysiadając obok niej na ławce. — Co ci mówi Twoja intuicja? — Kierowanie się przeczuciami nie zawsze było dobrym rozwiązaniem, ale w końcu obydwoje mieli w tej pracy dość spore doświadczenie. Miał nadzieję, że pomoże im rozwiązać tę sprawę.
— Przydzielenie brygadzistów z pewnością by pomogło. Albo aurorów. Szkoda, że jesteśmy chyba jedynymi osobami, które uważają, że coś tutaj nie jest w porządku — westchnął, opierając się nieco wygodniej o ławkę. Okolica była naprawdę przyjemna. Co prawda dość głośna, ale miało to swój urok.
Opcje, które przed nim postawiła, okazały się naprawdę trudnym wyborem. Bo to chyba oczywiste, że jego podejście do prawa nie zdążyło się zmienić w przeciągu kilku ostatnich dni, chociaż zostało wystawione na wyjątkowo ciężką próbę. Już jedno włamanie wywołało w nim konflikt moralny, a teraz rozmawiali o drugim. Alternatywą dla tego było skorzystanie z jego zdolności, ale problem był taki, że nigdy nie był zbyt dobrym jasnowidzem. Mógłby spróbować, ale efekty nie były gwarantowane. Nie wiedział nawet, ile mogłoby mu to zająć, a w tej chwili po prostu nie było mu na rękę, żeby tracić więcej czasu niż było to konieczne. Musieli znaleźć zaginionego, zanim będzie za późno.
— Bardzo chciałbym wybrać opcję z wykorzystaniem moich zdolności, ale nie wiem, czy w ogóle dałbym radę. Do tej pory nie korzystałem z nich zbyt często, a marnowanie czasu... lepiej tego nie robić — rzucił w końcu, lekko przy tym wzdychając. Nie cieszył się na wizję łamania kolejnych regulaminów i zapisów prawnych, ale szczerze wierzył w to, że Basilowi grozi niebezpieczeństwo. Czasem cel uświęcał środki. Chociaż strasznie mocno mu się to nie podobało. — Potencjalnie moglibyśmy szukać takiej pomocy u moich krewniaków, ale wplątywanie w to kolejnych osób nie brzmi jak dobry pomysł. Nie chcę narażać życia kolejnych osób. Zróbmy to — zadeklarował, po czym wstał z ławki, zerkając jeszcze na kobietę. — Sprawdźmy, czy nie ma wejścia od tyłu. Lepiej nie ryzykować, że zobaczą nas niepożądane pary oczu — dodał jeszcze, kierując się powoli między budynki.
Jakim cudem znalazł się w sytuacji, gdzie znowu włamywał się do czyjegoś mieszkania? Cholernie dobre pytanie.