13.08.2024, 10:29 ✶
– Jasne Neil, bardzo chętnie, dam Ci znać! – Samuel uśmiechnął się serdecznie, jak to miał w zwyczaju. Był entuzjastycznie nastawiony do wyjazdu, życie jak na razie choć nie było usłane różami, zdawało się być do niego pozytywnie nastawione. Dlatego z tym większym smutkiem przyjął następne słowa Neila dotyczące problematycznej sytuacji sprzed kilku tygodni
– Och nie... Ula nie była, znaczy tak mi się wydaje bo potem rozmawialiśmy o tym, ale Ula nie była negatywnie do Ciebie nastawiona czy coś. Kurcze, te słowa są takie trudne czasem, że ludzie ani nie mogą powiedzieć, ani usłyszeć siebie na wzajem. – Zasępił się nad tą myślą. – Nie rozumiem tego do końca widzisz... to chyba... nie wiem, to chyba jest tak, że czasem ktoś coś powie i druga osoba to zrozumie po swojemu, a pierwszej wcale o to nie chodziło. Bo widzisz Ulka też mi mówiła, że na Ciebie nastawałem. Nie.. naskoczyłem? Że byłem niemiły, a Ty mówisz, że wcale nie...– palce Samuela mierzwiły jego włosy, czoło było zmartwione, przeorane bruzdami rozmyślań, które nieco go przerastały. Nie rozumiał tego ale też do końca nie wiedział czy chce zrozumieć. Był tylko prostym misiem, który lubił od czasu do czasu zjeść coś dobrego, napić się a potem wrócić do pracy. Praca była prosta. Jeśli dobrze prowadziłeś strug - deska została wygładzona. Jeśli dobrze wbiłeś dłuto - spod Twoich rąk wychodziło dobre rzeźbienie. Według McGonagalla cały świat powinien właśnie tak wyglądać.
– Nie mówmy już o tym, bierz wino i chodźmy do środka, pokażę Ci jak rozplanowałem warsztat i co gdzie będzie. Bo w ogóle, zostałem uczniem u różdżkarza, i kto wie... może pewnego dnia nie tylko szafki ale też różdżki zaczną wychodzić z moich rąk! – Lubił gadać o robocie. Robota była prosta. Ludzie skomplikowani.
I tak zeszła im jeszcze godzina. Wino rozluźniało, pomagało w rozmowie i tematach, które przychodziły jak morskie fale. I pewnie spędziliby tak cały wieczór, gdy nagle Sam przypomniał sobie, że przecież, no jasne, powinien być gdzie indziej, a biedna Nora na pewno na niego czekała! Zapodziany w tańcu, zapodziany w życiu, wyciągnął z torby nowe jeansy i koszulę (Myślisz, że jej się spodoba, mówiła, że lubi niebieski?), dwoma chluśnięciami wody w twarz odświeżył się (bardzo wątpliwie) i bezmyślnie pozostawił Neila machając mu jeszcze ręką na pożegnanie i obiecując, że sobie to przekują. Znaczy... odkują! A potem pobiegł wzdłuż muru i gdy tylko był pewien, że nikt nie patrzy, wzbił się w powietrze lecąc do swojej ukochanej.
Impreza na plaży! No przecież, że to dziś!
– Och nie... Ula nie była, znaczy tak mi się wydaje bo potem rozmawialiśmy o tym, ale Ula nie była negatywnie do Ciebie nastawiona czy coś. Kurcze, te słowa są takie trudne czasem, że ludzie ani nie mogą powiedzieć, ani usłyszeć siebie na wzajem. – Zasępił się nad tą myślą. – Nie rozumiem tego do końca widzisz... to chyba... nie wiem, to chyba jest tak, że czasem ktoś coś powie i druga osoba to zrozumie po swojemu, a pierwszej wcale o to nie chodziło. Bo widzisz Ulka też mi mówiła, że na Ciebie nastawałem. Nie.. naskoczyłem? Że byłem niemiły, a Ty mówisz, że wcale nie...– palce Samuela mierzwiły jego włosy, czoło było zmartwione, przeorane bruzdami rozmyślań, które nieco go przerastały. Nie rozumiał tego ale też do końca nie wiedział czy chce zrozumieć. Był tylko prostym misiem, który lubił od czasu do czasu zjeść coś dobrego, napić się a potem wrócić do pracy. Praca była prosta. Jeśli dobrze prowadziłeś strug - deska została wygładzona. Jeśli dobrze wbiłeś dłuto - spod Twoich rąk wychodziło dobre rzeźbienie. Według McGonagalla cały świat powinien właśnie tak wyglądać.
– Nie mówmy już o tym, bierz wino i chodźmy do środka, pokażę Ci jak rozplanowałem warsztat i co gdzie będzie. Bo w ogóle, zostałem uczniem u różdżkarza, i kto wie... może pewnego dnia nie tylko szafki ale też różdżki zaczną wychodzić z moich rąk! – Lubił gadać o robocie. Robota była prosta. Ludzie skomplikowani.
I tak zeszła im jeszcze godzina. Wino rozluźniało, pomagało w rozmowie i tematach, które przychodziły jak morskie fale. I pewnie spędziliby tak cały wieczór, gdy nagle Sam przypomniał sobie, że przecież, no jasne, powinien być gdzie indziej, a biedna Nora na pewno na niego czekała! Zapodziany w tańcu, zapodziany w życiu, wyciągnął z torby nowe jeansy i koszulę (Myślisz, że jej się spodoba, mówiła, że lubi niebieski?), dwoma chluśnięciami wody w twarz odświeżył się (bardzo wątpliwie) i bezmyślnie pozostawił Neila machając mu jeszcze ręką na pożegnanie i obiecując, że sobie to przekują. Znaczy... odkują! A potem pobiegł wzdłuż muru i gdy tylko był pewien, że nikt nie patrzy, wzbił się w powietrze lecąc do swojej ukochanej.
Impreza na plaży! No przecież, że to dziś!
Koniec sesji