12.01.2023, 20:13 ✶
- Nie jakoś wielu, ale zwykle tak. W Yule, ewentualnie tuż po – odparła Mackenzie, chociaż tu nie potrafiła podać wielu szczegółów. Sama nigdy nie była tym zainteresowania, bo chyba prędzej połknęłaby żabę niż poszła kolędować po Hogmseade, a mieszkały z matką na obrzeżach wsi i z rzadka korowód kolędników zawędrowywał w okolicę ich domu.
- Szczęście sprzyja lepszym – oświadczyła Gryfonka, również z czystego uporu, który bez wątpienia był jedną z jej największych wad. – Znudzona? Skąd. Za to bycie szukającą znudziłoby mnie śmiertelnie.
Może i na ziemi nie była graczem zespołowym, za to w powietrzu już owszem. Poza tym rola polegająca na lataniu i wypatrywaniu zwyczajnie nie pasowało za bardzo do Mackenzie, która w powietrzu lubiła być aktywną częścią drużyny. Za to będąc pałkarzem mogłaby stosunkowo łatwo utrudnić życie szukającemu drugiej drużyny…
Tyle że jednak jako ścigająca sprawdzała się lepiej. Była trochę za drobna, aby stać się naprawdę doskonałym pałkarzem. Ot rozważania wynikały z jej rosnącej frustracji, że w hogwarckich rozgrywkach punkty zdobyte przez ścigających liczyły się w jednym meczu na trzy, o reszcie decydowało albo to, czy szukający był dobry, albo przypadek.
Zmarszczyła lekko czoło, kiedy podsunął własny pomysł odnośnie lustra. Była jeszcze trochę za młoda, aby przyznać nawet sama przed sobą, ze nadmiernie ulega stereotypom, bo tak było w tym przypadku. Stwierdzenie Lovegooda, bardzo sensowne, zaskoczyło ją. A może nie chodziło o stereotypy – ot trochę za słabo go znała.
- Możesz mieć rację – przyznała, chociaż z pewnymi oporami. – Ale czy to w pewnym sensie nie jest pokazywanie jednej z możliwych przyszłości? Potter miałaby w takim razie rację. Do pewnego stopnia.
Rzecz jasna Ain Engarp nie działało w ten sposób. Mackenzie jednak nigdy nie miała okazji ani w nie spojrzeć, ani więcej o nim usłyszeć, a że nie znała się na artefaktach, w głowie miała własne wizje, jak takie zwierciadło mogłoby działać.
Najeżyła się trochę, gdy spytał, czy ma coś lepszego do roboty. Z typowym dla siebie doszukiwaniem się złych intencji, zadzwoniło jej w uszach, że może Theodore chciał zasugerować, że jest tak nudną i nielubianą osobą, że nie ma lepszych planów. (Chociaż nawet gdyby, to byłoby w tym trochę racji. Acz plan miała. Pewnie poszłaby do biblioteki.)
Odetchnęła jednak i nie warknęła na niego, może uświadamiając sobie, że Lovegood nie jest chyba takim typem, a może tylko postanowiła nie prowokować kłótni w Yule. Zamiast tego sięgnęła po półmisek, nakładając sobie trochę frytek i indyka. Chrzanić dietę, było Yule, wróci do jedzenia zieleniny i gotowanego mięsa jutro.
- Jeśli wygrasz wyścig, dobrze, pójdę i znajdę to lustro – oświadczyła. Ujęcie sprawy w ten sposób, że „znajdzie” to lustro, nie „spróbuje znaleźć” wynikało z tego, że faktycznie, lubiła rywalizację, i gdy postawił sprawę w ten sposób, nie mogła zakładać, że poradzi sobie gorzej niż Potterówna. – Dobrego Yule – dorzuciła jeszcze, choć niby tak ją powitał, ale jakoś złożenie życzeń, gdy wszyscy zaczęli zajmować miejsce, zdało się jej właściwe.
- Szczęście sprzyja lepszym – oświadczyła Gryfonka, również z czystego uporu, który bez wątpienia był jedną z jej największych wad. – Znudzona? Skąd. Za to bycie szukającą znudziłoby mnie śmiertelnie.
Może i na ziemi nie była graczem zespołowym, za to w powietrzu już owszem. Poza tym rola polegająca na lataniu i wypatrywaniu zwyczajnie nie pasowało za bardzo do Mackenzie, która w powietrzu lubiła być aktywną częścią drużyny. Za to będąc pałkarzem mogłaby stosunkowo łatwo utrudnić życie szukającemu drugiej drużyny…
Tyle że jednak jako ścigająca sprawdzała się lepiej. Była trochę za drobna, aby stać się naprawdę doskonałym pałkarzem. Ot rozważania wynikały z jej rosnącej frustracji, że w hogwarckich rozgrywkach punkty zdobyte przez ścigających liczyły się w jednym meczu na trzy, o reszcie decydowało albo to, czy szukający był dobry, albo przypadek.
Zmarszczyła lekko czoło, kiedy podsunął własny pomysł odnośnie lustra. Była jeszcze trochę za młoda, aby przyznać nawet sama przed sobą, ze nadmiernie ulega stereotypom, bo tak było w tym przypadku. Stwierdzenie Lovegooda, bardzo sensowne, zaskoczyło ją. A może nie chodziło o stereotypy – ot trochę za słabo go znała.
- Możesz mieć rację – przyznała, chociaż z pewnymi oporami. – Ale czy to w pewnym sensie nie jest pokazywanie jednej z możliwych przyszłości? Potter miałaby w takim razie rację. Do pewnego stopnia.
Rzecz jasna Ain Engarp nie działało w ten sposób. Mackenzie jednak nigdy nie miała okazji ani w nie spojrzeć, ani więcej o nim usłyszeć, a że nie znała się na artefaktach, w głowie miała własne wizje, jak takie zwierciadło mogłoby działać.
Najeżyła się trochę, gdy spytał, czy ma coś lepszego do roboty. Z typowym dla siebie doszukiwaniem się złych intencji, zadzwoniło jej w uszach, że może Theodore chciał zasugerować, że jest tak nudną i nielubianą osobą, że nie ma lepszych planów. (Chociaż nawet gdyby, to byłoby w tym trochę racji. Acz plan miała. Pewnie poszłaby do biblioteki.)
Odetchnęła jednak i nie warknęła na niego, może uświadamiając sobie, że Lovegood nie jest chyba takim typem, a może tylko postanowiła nie prowokować kłótni w Yule. Zamiast tego sięgnęła po półmisek, nakładając sobie trochę frytek i indyka. Chrzanić dietę, było Yule, wróci do jedzenia zieleniny i gotowanego mięsa jutro.
- Jeśli wygrasz wyścig, dobrze, pójdę i znajdę to lustro – oświadczyła. Ujęcie sprawy w ten sposób, że „znajdzie” to lustro, nie „spróbuje znaleźć” wynikało z tego, że faktycznie, lubiła rywalizację, i gdy postawił sprawę w ten sposób, nie mogła zakładać, że poradzi sobie gorzej niż Potterówna. – Dobrego Yule – dorzuciła jeszcze, choć niby tak ją powitał, ale jakoś złożenie życzeń, gdy wszyscy zaczęli zajmować miejsce, zdało się jej właściwe.