14.08.2024, 01:32 ✶
- Nie chcieli ci załatwić własnego, więc postanowiłaś wziąć sprawy w swoje ręce? - uśmiechnął się wesoło, ale potem już zwyczajnie zaśmiał w głos, kiedy jak na zawołanie przytoczyła kwestię liścia mandragory. Cóż, mógł się tego spodziewać, ale dawał jej do tej pory pokładał w niej chyba odrobinę za dużo wiary w tej kwestii.
- Porwanie? Cóż, dobrze że się dzieciak znalazł chociaż osobiście uważam, że te wychowane tutaj wydają niezwykle odporne na wszelkie przeciwności losu. I na atmosferę tego miejsca - skrzywił się wyraźnie, niemalże czując wspomnienie dudniącego bólu głowy, kiedy wyrwał cegłówką wcale nie tak daleko stąd. Nawet się na moment rozejrzał, odrobinę czujnie ale ani żaden lelek nie zakrakał, ani żadne dziecko się nie zaśmiało, dzięki Matce.
Czasem sobie zapominał, że ludzie mogli mieć jakieś dziwne opinie na temat tego jak Prewettowie chętnie zastawiali niektóre rzeczy. Jak był mały i głupoty Basiliusa o tym, że został znaleziony na miotle zamiast urodzony w szpitalu, przestały już na niego działać, to Prewett przerzucił się właśnie na tematykę hazardu i zaczął głosić z poważną miną, że Enida to go zwyczajnie w karty wygrała. I on wierzył w to całym sercem, lepiej nawet jak w historię o miotełce. A jak teraz na to patrzył, to przy całym absurdzie tej opowieści i tak wydawała mu się prawdopodobna i wcale nie ujmująca.
I też Brenna całkiem trafnie podejrzewała go o to, że mówił dlatego żeby mówić. Że uznał w tym momencie, iż zapełnienie ciszy słowami będzie najlepszym możliwym rozwiązaniem w tym momencie, szczególnie że wyglądała jak wyglądała. Cokolwiek wywołało u niej ciągnącą się za nią panikę, może zniknie jeśli Atreusowi uda się wyrobić w krótkim czasie jakieś dzienne minimum wypowiedzianych słów.
- O widzisz, w sumie nie pomyślałem o boginie. Ale głównie dlatego, że w ogóle tam nie wchodziłem, tylko zamknąłem porządnie drzwi. Ale czasem słychać, jak się coś tam tłucze. Co natomiast tyczy się bahanek to nie jestem pewien. Może, ale to zależy jak dokładnie wyglądają, bo pierwsze co zrobili to zdarli zasłony ale myślałem że to mole bo coś takiego tam latało - w całym swoim życiu chyba nie musiał zmagać się ze szkodnikami tego pokroju, bo przecież posiadłość Bulstrode'ów była zachowana w jak najlepszym porządku. Jak jednak było widać, wystarczyła może jakaś miesięczna nieobecność przy braku odpowiednich środków zabezpieczających, by robactwo zalęgło się w zasłonkach. Chociaż, czy to się w ogóle zaliczało do robactwa? - One są jakieś trujące? Chociaż nie, chyba trujące to jest wtedy jak to zjesz, ale to może jadowite? Chociaż czy skoro mają jad to nie są też trujące? - zamrugał skonsternowany, przez moment zastanawiając się nad tym, ale wreszcie potrząsnął głową. - O no i widzisz, dyżur skończony, może chcesz się przejść? - zaproponował z szelmowskim uśmiechem przyklejonym do ust.
W przeciwieństwie do niej zwrócił uwagę na to, że wydawała się zimna. Może nie tak jak on, ale chyba zdążył się przyzwyczaić, że zwykle była o wiele cieplejsza, może od tej całej bieganiny, którą uprawiała w ciągu dnia biegając od Ministerstwa Magii do Spraw-Które-Go-Wcale-Nie-Interesowały i od nich znowu do Ministerstwa. Żałował trochę w tym momencie, że coś go dzisiaj nie tknęło i nie postanowił wychylić o poranku eliksiru rozgrzewającego, ale głupio było teraz wyciągać z kieszeni fiolkę żeby naprawić to niedopatrzenie.
- Zimno ci? - rzucił nagle z roztargnieniem, na moment koncentrując się zbytnio na tym i za mało na stwarzaniu pozorów że wcale nie widział tego ze coś było nie tak.
- Porwanie? Cóż, dobrze że się dzieciak znalazł chociaż osobiście uważam, że te wychowane tutaj wydają niezwykle odporne na wszelkie przeciwności losu. I na atmosferę tego miejsca - skrzywił się wyraźnie, niemalże czując wspomnienie dudniącego bólu głowy, kiedy wyrwał cegłówką wcale nie tak daleko stąd. Nawet się na moment rozejrzał, odrobinę czujnie ale ani żaden lelek nie zakrakał, ani żadne dziecko się nie zaśmiało, dzięki Matce.
Czasem sobie zapominał, że ludzie mogli mieć jakieś dziwne opinie na temat tego jak Prewettowie chętnie zastawiali niektóre rzeczy. Jak był mały i głupoty Basiliusa o tym, że został znaleziony na miotle zamiast urodzony w szpitalu, przestały już na niego działać, to Prewett przerzucił się właśnie na tematykę hazardu i zaczął głosić z poważną miną, że Enida to go zwyczajnie w karty wygrała. I on wierzył w to całym sercem, lepiej nawet jak w historię o miotełce. A jak teraz na to patrzył, to przy całym absurdzie tej opowieści i tak wydawała mu się prawdopodobna i wcale nie ujmująca.
I też Brenna całkiem trafnie podejrzewała go o to, że mówił dlatego żeby mówić. Że uznał w tym momencie, iż zapełnienie ciszy słowami będzie najlepszym możliwym rozwiązaniem w tym momencie, szczególnie że wyglądała jak wyglądała. Cokolwiek wywołało u niej ciągnącą się za nią panikę, może zniknie jeśli Atreusowi uda się wyrobić w krótkim czasie jakieś dzienne minimum wypowiedzianych słów.
- O widzisz, w sumie nie pomyślałem o boginie. Ale głównie dlatego, że w ogóle tam nie wchodziłem, tylko zamknąłem porządnie drzwi. Ale czasem słychać, jak się coś tam tłucze. Co natomiast tyczy się bahanek to nie jestem pewien. Może, ale to zależy jak dokładnie wyglądają, bo pierwsze co zrobili to zdarli zasłony ale myślałem że to mole bo coś takiego tam latało - w całym swoim życiu chyba nie musiał zmagać się ze szkodnikami tego pokroju, bo przecież posiadłość Bulstrode'ów była zachowana w jak najlepszym porządku. Jak jednak było widać, wystarczyła może jakaś miesięczna nieobecność przy braku odpowiednich środków zabezpieczających, by robactwo zalęgło się w zasłonkach. Chociaż, czy to się w ogóle zaliczało do robactwa? - One są jakieś trujące? Chociaż nie, chyba trujące to jest wtedy jak to zjesz, ale to może jadowite? Chociaż czy skoro mają jad to nie są też trujące? - zamrugał skonsternowany, przez moment zastanawiając się nad tym, ale wreszcie potrząsnął głową. - O no i widzisz, dyżur skończony, może chcesz się przejść? - zaproponował z szelmowskim uśmiechem przyklejonym do ust.
W przeciwieństwie do niej zwrócił uwagę na to, że wydawała się zimna. Może nie tak jak on, ale chyba zdążył się przyzwyczaić, że zwykle była o wiele cieplejsza, może od tej całej bieganiny, którą uprawiała w ciągu dnia biegając od Ministerstwa Magii do Spraw-Które-Go-Wcale-Nie-Interesowały i od nich znowu do Ministerstwa. Żałował trochę w tym momencie, że coś go dzisiaj nie tknęło i nie postanowił wychylić o poranku eliksiru rozgrzewającego, ale głupio było teraz wyciągać z kieszeni fiolkę żeby naprawić to niedopatrzenie.
- Zimno ci? - rzucił nagle z roztargnieniem, na moment koncentrując się zbytnio na tym i za mało na stwarzaniu pozorów że wcale nie widział tego ze coś było nie tak.