14.08.2024, 08:14 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 14.08.2024, 08:24 przez Millie Moody.)
Zaśmiała się na jego słowa, wiedząc, że nie będzie to wcale takie proste. Sama próbowała kilkukrotnie i jej się nie udało. Była mistrzynią nieudanych prób samobójczych takich, o których nawet sama czasem nie wiedziała, że je miała. To był prawdziwy cud, że dożyła trzydziestki. A nie... zaraz... teraz dopiero na dniach miała skończyć dwadzieścia dziewięć lat?
Z jakiś powodów wprawiło ją to w iście wyborny choć wisielczy nastrój.
Lodówka niestety świeciła pustkami, nie powinno jej to dziwić, skoro Alik od miesięcy przesiadywał w Dolinie i to Bott zapewniał mu podstawowe składniki do przeżycia. Na szczęście żelazne zapasy dobrego, półrocznego bimbru wciąż były w zasięgu ręki.
Zabrała butelkę, zabrała jojczącego Charlesa do swojej zakurzonej sypialni w której nikt nic nie ruszał od czasu Beltane. Były tam więc porozrzucane na ziemi ciuchy, było kilka obrazów z palami i wiankami oraz zamazanymi ludzkimi sylwetkami. Były w końcu porozjebywane tu i ówdzie książki, również mugolskie. Z odmętów gratów i hałdy wszystkiego wyciągnęła kieliszek i dał mu jeden, drugi, trzeci... Jak lekarstwo. Był obcym. Był Mulciberem (chociaż totalnie nie mogła połączyć twarzy z którymkolwiek, którego znała. Daleko mu było do Alexandra). A jednak no... słabo żeby umierał. Nie na jej warcie.
Niedługo potem kazała mu iść do łóżka, jeśli chciał dostać kolejną porcję bimbru, żeby oczywiście się zabić. Tam zrobiła z niego kocowe burrito, wlała jeszcze dwa kieliszki w gardło i czekała aż zaśnie, głaszcząc go po głowie jak małego dzidziusia i słuchając jego wywodów, które nie chciały się kończyć. Był straszną gadułą.
– Dobra, a teraz już... cicho... zamknij oczy... jesteś tu ze mną i mamy deal. Dasz radę. To tylko miesiąc – wpajała mu umowę, miesiąc żeby odzyskać radość życia, to nie jest aż tak dużo, więc jeśli karty ją okłamały (a na pewno nie) to były tylko przejściowe problemy i zaraz chłopak będzie jej wdzięczny, że skakali z klifu tylko dla zabawy, a nie osiągnięcia szybkich efektów zgonowych. – A jak Ci będzie ciężko... pomyśl że to kurwa sen. I ja jestem w nim i patrzę Ci na ręce. To tylko sen... – coś w niej umierało, kawałeczek po kawałeczku, że cytowała zjeba Alexa, ale może jak będzie do Charliego mówić językiem po mulciberowemu, to zrozumie. To zaśnie. To będzie śnić swoje lepsze życie.
Z jakiś powodów wprawiło ją to w iście wyborny choć wisielczy nastrój.
Lodówka niestety świeciła pustkami, nie powinno jej to dziwić, skoro Alik od miesięcy przesiadywał w Dolinie i to Bott zapewniał mu podstawowe składniki do przeżycia. Na szczęście żelazne zapasy dobrego, półrocznego bimbru wciąż były w zasięgu ręki.
Zabrała butelkę, zabrała jojczącego Charlesa do swojej zakurzonej sypialni w której nikt nic nie ruszał od czasu Beltane. Były tam więc porozrzucane na ziemi ciuchy, było kilka obrazów z palami i wiankami oraz zamazanymi ludzkimi sylwetkami. Były w końcu porozjebywane tu i ówdzie książki, również mugolskie. Z odmętów gratów i hałdy wszystkiego wyciągnęła kieliszek i dał mu jeden, drugi, trzeci... Jak lekarstwo. Był obcym. Był Mulciberem (chociaż totalnie nie mogła połączyć twarzy z którymkolwiek, którego znała. Daleko mu było do Alexandra). A jednak no... słabo żeby umierał. Nie na jej warcie.
Niedługo potem kazała mu iść do łóżka, jeśli chciał dostać kolejną porcję bimbru, żeby oczywiście się zabić. Tam zrobiła z niego kocowe burrito, wlała jeszcze dwa kieliszki w gardło i czekała aż zaśnie, głaszcząc go po głowie jak małego dzidziusia i słuchając jego wywodów, które nie chciały się kończyć. Był straszną gadułą.
– Dobra, a teraz już... cicho... zamknij oczy... jesteś tu ze mną i mamy deal. Dasz radę. To tylko miesiąc – wpajała mu umowę, miesiąc żeby odzyskać radość życia, to nie jest aż tak dużo, więc jeśli karty ją okłamały (a na pewno nie) to były tylko przejściowe problemy i zaraz chłopak będzie jej wdzięczny, że skakali z klifu tylko dla zabawy, a nie osiągnięcia szybkich efektów zgonowych. – A jak Ci będzie ciężko... pomyśl że to kurwa sen. I ja jestem w nim i patrzę Ci na ręce. To tylko sen... – coś w niej umierało, kawałeczek po kawałeczku, że cytowała zjeba Alexa, ale może jak będzie do Charliego mówić językiem po mulciberowemu, to zrozumie. To zaśnie. To będzie śnić swoje lepsze życie.
Koniec sesji