[27.08.72, ranek] Who'd'ya think you're kiddin'

Tak naprawdę w domu pojawił się „własny wilkołak” i to było niezłą motywacją, i nawet powiedziałaby to bez większych oporów, ale jakoś nie pasowało jej wyskoczenie z tym tekstem, kiedy się roześmiał. I chyba nie chciała teraz o tym myśleć, kiedy i tak chwiała się gdzieś na krawędzi paniki – o tamtej nocy, gdy siedziała skulona na szpitalnym korytarzu, jej brat tkwił zawieszony między życiem a śmiercią, a w jej żyłach wraz z krwią zdawał się płynąć lód. Obiecałaby wtedy Pani Księżyca niemal wszystko, włącznie z własną duszą, a kiedy uzdrowiciel potwierdził, że Erik przeżyje, ale zmieni się podczas kolejnej pełni, była już zdecydowana na zostanie animagiem.
Teraz jednak uśmiechnęła się, mimowolnie, na wspomnienie tego momentu, gdy połknęła ten liść dosłownie dzień przed upływem miesiąca i tego, jak bardzo była wtedy na siebie zirytowana.
– To było jeszcze w Hogwarcie. Nie mogłam nawet nikomu się przyznać, a Cynthia parę razy na początku pytała, czy nie jestem chora. A Castiel podejrzewał, że się nieszczęśliwie w kimś zakochałam – wyznała, bo zanim nauczyła się, jak gadać, żeby ten cholerny liść tkwił bezpiecznie pod językiem, to minęło kilka dni. A nauczycielka transmutacji chyba dostałaby trochę apopleksji, gdyby usłyszała, że uczennica próbuje się parać taką magią, czego Brenna zupełnie nie rozumiała, bo przecież w Afryce pozwalali próbować prawie wszystkim dzieciakom! Victoria i Cynthia też próbowałyby jej to pewnie wybić z głowy, a osoby, które może by zrozumiały, dawno opuściły szkołę, Brenna więc nie przyznała się nikomu. – Strasznie bzyczą. I gryzą. Większe niż mole. Są jadowite, więc jak twoja ciotka je sobie wyhodowała tam mieszkając to… to musi być ciekawą osobowością – powiedziała, bo na bahankach „znała” się tylko dlatego, że latem miała do czynienia z nimi aż trzy razy i Nora ją ostrzegła.
Prawdopodobnie powinna puścić jego rękę, ale tego nie zrobiła. Może powinno być jej też z tego powodu trochę głupio, biorąc pod uwagę, że ledwo przedwczoraj śniła jakieś dziwne sny z nim, Norą i Samem w rolach głównych, a potem się całowali, ale w tej chwili była zbyt szczęśliwa, że się tu pojawił, żeby choćby pomyśleć o jakimś zakłopotaniu. I byłaby chyba gotowa ściskać rękę nawet przypadkowego przechodnia, skoro więc on sam swoją zaoferował, po prostu ją ścisnęła.
– Jasne. Dobry pomysł – zgodziła się, bo sama myśl o zostaniu na tych schodach samej, znowu wznieciła w niej iskry paniki, a potem myśl, że chyba oszalała kompletnie. A potem zaczęła się zastanawiać, czy to nie jakaś cholerna klątwa. – Dziś nie trzynasty – mruknęła, bardziej do siebie niż do niego, jakby chciała się w tym upewnić. Nie, gdyby to był trzynasty, za rogu wyłoniłby się Basilius i to na pewno byłaby klątwa. Czy jeśli pójdzie go znaleźć i spytać, czy jest przeklęta, to Prewett popadnie w paranoję, że to eskalowało i już nie zna dnia i godziny…? – Chyba… chyba tak – odparła z pewnym wahaniem: pytanie niby proste, ale dotarło do niej, że dzień wcale nie był już taki zimny, że czuła słońce na twarzy i że chociaż jego dłoń wykradała wręcz ciepło, to gdy ją trzymała, jakoś było jej zimno odrobinę mniej. Sądziła, że po prostu przemarzła w lesie, ale teraz zdała sobie sprawę z tego, że ten chłód był jakiś… taki nienaturalny.