14.08.2024, 09:50 ✶
– Patrick. Patrick Steward – powtórzyła Florence, sama z pewną ulgą, bo skoro pamiętała swoje imię, i pamiętała jego imię, to z jej pamięcią nie mogło być aż tak źle, i nie przyjdzie im może spędzać tygodni w Lecznicy Dusz. Wraz z tą myślą pojawiły się kolejne: przypomniała sobie, czym ta Lecznica Dusz jest, że leży w Dolinie Godryka, a potem, w tej samej chwili, w której on ścisnął jej dłoń mocniej, i ona to zrobiła.
Bo przypomniała sobie coś jeszcze.
Knieję Godryka.
Beltane.
Limbo.
Chciała coś powiedzieć, nie zdążyła jednak. Pobiegła wzrokiem za jego spojrzeniem i wzdrygnęła się mimowolnie, kiedy zobaczyła człowieka: nie, istotę – na którą patrzył Patrick. Jakaś część Florence, ta należąca do uzdrowicielki, wyrywała się ku niemu z myślą, że była uzdrowicielką i być może mogłaby pomóc. Rozsądek jednak zwyciężył. To był tylko cień. Nie musiał być nawet prawdziwy. Mimo to przysunęła się do Stewarda bliżej i przeniosła spojrzenie na jego twarz, jakby chcąc się upewnić, że to zimno nie oznacza, że już zaczęła się przemiana.
– Myślisz, że trafili tutaj tak, jak my? – spytała cicho, a potem odetchnęła, zwalczając panikę. Musiała zachować spokój, dokładnie tak samo, jak robiła to wielokrotnie w klinice, kiedy zdarzały się jakieś ataki (ataki: imię Voldemort odbiło się w jej głowie i sprawiło, że omal nie wzdrygnęła się po raz kolejny) albo wypadki. – W takich chwilach człowiek zadaje sobie pytanie, co ty tu do diabła robisz. Czy naprawdę teraz śnisz?
Pokręciła lekko głową, przekleństwo zabrzmiało jej jakoś dziwnie na języku. Chyba zwykle nie przeklinała. Miała ochotę za to przeprosić. Ale chyba też zwykle nie przepraszała: musiała naprawdę czuć, że ma ku temu powody i zrobiła coś, co kogoś skrzywdziła. Drobne fragmenty tożsamości powoli wracały na swoje miejsce, wraz ze strzępkami wspomnień.
– Byłeś już w Limbo – powiedziała, obracając się w stronę tablicy z oznaczeniami, gdy Patrick o niej wspomniał. – Udało ci się wydostać, więc my też stąd wyjdziemy – oświadczyła stanowczo, jakby w ogóle nie dopuszczała do siebie innej myśli. Próbowała sobie przypomnieć, jak to zrobił, ale to wspomnienie było zamazane i było w nim coś o jego ojcu: a Patrick nie lubił rozmawiać o rodzicach. Odepchnęła je więc od siebie – znajdą wyjście bez pomocy żadnych duchów. – Jak wychodzi się z lotnisk? – spytała, kierując się powoli w stronę „Świata Żywych”. Nigdy nie była w takim miejscu, nie miała pojęcia jak funkcjonują odprawy i bramki lotnicze, a nawet że trzeba wsiąść na pokład samolotu.
Bo przypomniała sobie coś jeszcze.
Knieję Godryka.
Beltane.
Limbo.
Chciała coś powiedzieć, nie zdążyła jednak. Pobiegła wzrokiem za jego spojrzeniem i wzdrygnęła się mimowolnie, kiedy zobaczyła człowieka: nie, istotę – na którą patrzył Patrick. Jakaś część Florence, ta należąca do uzdrowicielki, wyrywała się ku niemu z myślą, że była uzdrowicielką i być może mogłaby pomóc. Rozsądek jednak zwyciężył. To był tylko cień. Nie musiał być nawet prawdziwy. Mimo to przysunęła się do Stewarda bliżej i przeniosła spojrzenie na jego twarz, jakby chcąc się upewnić, że to zimno nie oznacza, że już zaczęła się przemiana.
– Myślisz, że trafili tutaj tak, jak my? – spytała cicho, a potem odetchnęła, zwalczając panikę. Musiała zachować spokój, dokładnie tak samo, jak robiła to wielokrotnie w klinice, kiedy zdarzały się jakieś ataki (ataki: imię Voldemort odbiło się w jej głowie i sprawiło, że omal nie wzdrygnęła się po raz kolejny) albo wypadki. – W takich chwilach człowiek zadaje sobie pytanie, co ty tu do diabła robisz. Czy naprawdę teraz śnisz?
Pokręciła lekko głową, przekleństwo zabrzmiało jej jakoś dziwnie na języku. Chyba zwykle nie przeklinała. Miała ochotę za to przeprosić. Ale chyba też zwykle nie przepraszała: musiała naprawdę czuć, że ma ku temu powody i zrobiła coś, co kogoś skrzywdziła. Drobne fragmenty tożsamości powoli wracały na swoje miejsce, wraz ze strzępkami wspomnień.
– Byłeś już w Limbo – powiedziała, obracając się w stronę tablicy z oznaczeniami, gdy Patrick o niej wspomniał. – Udało ci się wydostać, więc my też stąd wyjdziemy – oświadczyła stanowczo, jakby w ogóle nie dopuszczała do siebie innej myśli. Próbowała sobie przypomnieć, jak to zrobił, ale to wspomnienie było zamazane i było w nim coś o jego ojcu: a Patrick nie lubił rozmawiać o rodzicach. Odepchnęła je więc od siebie – znajdą wyjście bez pomocy żadnych duchów. – Jak wychodzi się z lotnisk? – spytała, kierując się powoli w stronę „Świata Żywych”. Nigdy nie była w takim miejscu, nie miała pojęcia jak funkcjonują odprawy i bramki lotnicze, a nawet że trzeba wsiąść na pokład samolotu.