14.08.2024, 10:34 ✶
Septima Ollivander miała dwadzieścia dwa lata, i znakomitą część swojego życia spędziła pod czułą opieką rodzica, w hogwarckich murach, a wreszcie za zakurzoną ladą sklepu Ollivanderów. Nie tylko nie ogarniała powagi sytuacji, ale chyba w jej głowie nawet nie postała myśl, że to wszystko mogło być niebezpieczne – nie tylko planowana akcja, ale też siedzenie w tym barze czy nawet towarzystwo Crowa, kochanka Fountain, który nosił przy sobie więcej noży niż drobnych.
I chyba faktycznie czuła się teraz trochę jak bohaterka książki. Piwo, nawet jeśli nie wystarczyło, aby się nim zupełnie upiła, było tak mocno, że pomogło utopić poczucie niedopasowania i niepewność, a szum w głowie dodawał animuszu. Tylko dzięki temu zdołała nie poddać się zakłopotaniu i myśli, że chyba jednak głupio zrobiła, zamawiając tutaj alkohol: że mogła poszukać jakiejś kawiarni i wypić w niej lemoniadę. Podała mu dłoń takim gestem, jakim damy dworu królowej musiały podawać ręce rycerzom, mającym stawać w szranki w ich imieniu, choć z niej żadna była arystokratka, a Crow był ptakiem śmierci z Podziemnych Ścieżek, sługą Fountain, nie cnym rycerzem. A potem wyszła z nim z baru z dumnie uniesioną głową, nie oglądając się za siebie.
– Towarzystwo i tak nie było zabawne – odparła, kiedy znaleźli się na zewnątrz, kolejna kwestia w ustach aktorki, która bardzo chciała być równie cool jak Crow. – Sprawdziłeś wszystko? – spytała zniżając głos, i ruszając za nim pośpiesznie, próbując dotrzymać mu kroku. Nie było to łatwe, bo nawet buty, choć niby wygodne na podróż, nie były najlepiej dobrane do szybkiego przemieszczania. Septima nigdy dotąd nie musiała nigdzie biegać. – Twój plan wypali? – dopytała, i choć bardzo chciała brzmieć na niewzruszoną, tym razem w jej głos wkradły się nuty ekscytacji. Mogłoby się wydawać przez tę wizytę w barze, że zapomniała, po co tutaj w ogóle przyjechali, w istocie jednak myśl o rdzeniach ani na chwilę nie opuściła jej głowy. (Podobnie jak ta, że ojciec nie byłby zadowolony: ani z tego, że tu była, ani że zamierza eksperymentować z nielegalnymi rdzeniami, ale być może robiła to po części także dlatego. Bo miała trochę dość bycia idealną córeczką tatusia.) – Nie muszę odpoczywać. Zostawię walizkę i będę gotowa za kilka minut – obiecała, kiedy zatrzymali się przed hotelem, w którym Crow wynajął pokój.
I chyba faktycznie czuła się teraz trochę jak bohaterka książki. Piwo, nawet jeśli nie wystarczyło, aby się nim zupełnie upiła, było tak mocno, że pomogło utopić poczucie niedopasowania i niepewność, a szum w głowie dodawał animuszu. Tylko dzięki temu zdołała nie poddać się zakłopotaniu i myśli, że chyba jednak głupio zrobiła, zamawiając tutaj alkohol: że mogła poszukać jakiejś kawiarni i wypić w niej lemoniadę. Podała mu dłoń takim gestem, jakim damy dworu królowej musiały podawać ręce rycerzom, mającym stawać w szranki w ich imieniu, choć z niej żadna była arystokratka, a Crow był ptakiem śmierci z Podziemnych Ścieżek, sługą Fountain, nie cnym rycerzem. A potem wyszła z nim z baru z dumnie uniesioną głową, nie oglądając się za siebie.
– Towarzystwo i tak nie było zabawne – odparła, kiedy znaleźli się na zewnątrz, kolejna kwestia w ustach aktorki, która bardzo chciała być równie cool jak Crow. – Sprawdziłeś wszystko? – spytała zniżając głos, i ruszając za nim pośpiesznie, próbując dotrzymać mu kroku. Nie było to łatwe, bo nawet buty, choć niby wygodne na podróż, nie były najlepiej dobrane do szybkiego przemieszczania. Septima nigdy dotąd nie musiała nigdzie biegać. – Twój plan wypali? – dopytała, i choć bardzo chciała brzmieć na niewzruszoną, tym razem w jej głos wkradły się nuty ekscytacji. Mogłoby się wydawać przez tę wizytę w barze, że zapomniała, po co tutaj w ogóle przyjechali, w istocie jednak myśl o rdzeniach ani na chwilę nie opuściła jej głowy. (Podobnie jak ta, że ojciec nie byłby zadowolony: ani z tego, że tu była, ani że zamierza eksperymentować z nielegalnymi rdzeniami, ale być może robiła to po części także dlatego. Bo miała trochę dość bycia idealną córeczką tatusia.) – Nie muszę odpoczywać. Zostawię walizkę i będę gotowa za kilka minut – obiecała, kiedy zatrzymali się przed hotelem, w którym Crow wynajął pokój.