14.08.2024, 22:09 ✶
- Niezbadane są porywy serca - rzucił z emfazą, teatralnie wczuwając się w to zdanie, ale jednocześnie nie mogąc powstrzymać się od troszkę złośliwego uśmieszku. Może gdyby był tylko odrobinę bardziej arogancki i nieco bardziej niezadowolony z tego jak rozegrało się Beltane, rozbawienie gdzieś by uciekło i byłby gotów głosić takie głupoty z największym przekonaniem, ale na całe szczęście życie aż tak go nie pokarało. Sam już przestał zastanawiać się nad tym, czy Departament Tajemnic poczynił jakieś postępy w kontekście badania powstałych więzi, aczkolwiek nie wątpił że pracownicy Komnaty Miłości z chęcią się na ten fenomen rzucili. Co jednak z tego, kiedy opinia publiczna nie wiedziała na ten temat wiele więcej poza paroma artykułami w gazetach i to raczej tych plotkarskich i opisujących ogólne życie w kraju - nic naukowego, co mogłoby pomóc zagadkę rozwijać. Ale tak chyba było zawsze. Największe tajemnice, nawet takie które męczyły połowę kraju, niewymowni z ochotą chowali w swoich archiwach i pewnie zaśmiewali się z nieświadomości ludzkiej.
- Biorąc pod uwagę ile Orion spędza czasu przy biurku w Ministerstwie to jakoś niekoniecznie martwię się o to, kogo on zobaczy przyprowadzonego do domu. Otóż nikogo, bo go częściej nie ma jak jest. Z resztą, nasza kamienica ma tyle przejść, że nie trzeba się nawet bardzo starać, żeby móc się mijać z całą rodziną nawet i przez miesiąc - kiedyś tego próbował, ale niestety skrzat był zdradziecki i szybko go znaleźli. - Nielegalne wieczorki hazardowe? Nie znam. Aczkolwiek myślę, że moja matka zbyt pysznie bawi się w swoim towarzystwie by aż tak bolało ją w serce, że dobrze się bawię bez niej. Wystarczy jej świadomość, że może mnie ograć w karty przy obiedzie - najgorsze było w tym wszystkim to, że robiła to z łatwością. Krew Prewettów była w niej gęsta, jakby całkowicie wypierając tę, którą musiała przelać w nią jej własna matka, bo Enida sztukę blefu i kontrolowania swoich emocji opanowała chyba do perfekcji. W tym był właśnie największy problem, że kiedy brała do rozgrywki na poważnie, ciężko było wyłapać nawet z jej aury to jak leżą jej karty.
- Hardwick u was mieszka? Czemu? - uniósł lekko brwi, zaintrygowany tą rewelacją. Nawet jeśli odnosił wrażenie, że Longbottomowie wyglądali na takich, przez których dom przewijało się mnóstwo najróżniejszych ludzi, to już fakt że ktoś tam u nich mieszkał nie należąc do rodziny, wydawał się nieco osobliwy. Może gdyby odrobinę interesował się sprawami dotyczącymi pracowników departamentu prawa, albo brygadzistami, to odpowiedź przyszłaby do niego sama, ale podobne incydenty obchodziły go tyle co zeszłoroczny śnieg. Napaść na mugolaka w jego domu? Brzmiało mało interesująco.
- Urocze. Myślisz, że gdyby zrobić z nich meble, gadałyby w ten sam sposób? Można by zrobić z tego jakiś dobry biznes, albo przynajmniej żart stulecia - zagadnął, niby to nie podłapując w pełni tej odrobiny powagi, która zakradła się na jej twarz gdy o tym mówiła. - W sumie ciekawe, czy ktoś próbował je wyegzorcyzmować, albo zrobić cokolwiek, żeby skończyć ich nieszczęśliwą egzystencję. Czy może wszyscy uznali, ze to taki urok okolicy - skrzywił się lekko, nieco bardziej wpasowując się tonem do poważniejszej tematyki. Ale nie trwało to długo, bo zaraz znowu się uśmiechnął złośliwie.
- O przepraszam bardzo. Niedawno sprawili nowy ekspres do kawy i przez cały tydzień była ona całkiem znośna. Więc to zależy gdzie stawiamy poprzeczkę; przy aktualnym stanie wyposażenia parzącego kawę i herbatę czy może przy okresie jego świetności. Chociaż ostrzegam, że jak tak to ujmujesz to brzmi niemal jak wyzwanie, a błota tutaj akurat wcale nie brakuje - machnął ręką, jakby oczekując że w pobliżu znajdzie się przynajmniej jedna błotna kałuża.
Całe szczęście, że jej ta uwaga o brygadzistach i aurorach nie uraziła, bo tego typu żarty były jednymi z najważniejszych w asortymencie Atreusa i składały się w dużej mierze na jego osobowość. Z pasją zamęczał nimi niegdyś Borgina i nie zamierzał przestawać rzucać ich, nawet jeśli ten przepadł gdzieś pod ziemią, usuwając się z jego życia. Musiał tylko znaleźć sobie ku temu nowy cel. Brenna może nie nadawała się do tego idealnie, ale aktualnie była zwyczajnie pod ręką.
- Wiesz, ja nawet nie wiem co to jest ta kapibara, ale zakładam że chodzi ci o tego przerośniętego chomika w którego zmienił mnie drink na weselu Perseusa i Vespery - wzdrygnął się na samo wspomnienie momentu, kiedy zaczęła go porastać ta szczecina. I kiedy Sauriel boopnął go w nosek. Do tej pory żałował, że Bella wyczarowała tę tarczę i nie dał rady wbić się w Rookowooda i przestawić mu rzepek w kolanach. - No dobra, to ale skoro nie kapibarę to czym być ewentualnie chciała zostać. Tylko nie wilkiem, bo to już możesz sobie zrobić w każdej chwili. I ej, po co aż takie drastyczne kroki, co? Przynajmniej nie dawaj tego opisu Hadesowi, bo mam wrażenie że po Lammas trochę mnie nienawidzi.
- Biorąc pod uwagę ile Orion spędza czasu przy biurku w Ministerstwie to jakoś niekoniecznie martwię się o to, kogo on zobaczy przyprowadzonego do domu. Otóż nikogo, bo go częściej nie ma jak jest. Z resztą, nasza kamienica ma tyle przejść, że nie trzeba się nawet bardzo starać, żeby móc się mijać z całą rodziną nawet i przez miesiąc - kiedyś tego próbował, ale niestety skrzat był zdradziecki i szybko go znaleźli. - Nielegalne wieczorki hazardowe? Nie znam. Aczkolwiek myślę, że moja matka zbyt pysznie bawi się w swoim towarzystwie by aż tak bolało ją w serce, że dobrze się bawię bez niej. Wystarczy jej świadomość, że może mnie ograć w karty przy obiedzie - najgorsze było w tym wszystkim to, że robiła to z łatwością. Krew Prewettów była w niej gęsta, jakby całkowicie wypierając tę, którą musiała przelać w nią jej własna matka, bo Enida sztukę blefu i kontrolowania swoich emocji opanowała chyba do perfekcji. W tym był właśnie największy problem, że kiedy brała do rozgrywki na poważnie, ciężko było wyłapać nawet z jej aury to jak leżą jej karty.
- Hardwick u was mieszka? Czemu? - uniósł lekko brwi, zaintrygowany tą rewelacją. Nawet jeśli odnosił wrażenie, że Longbottomowie wyglądali na takich, przez których dom przewijało się mnóstwo najróżniejszych ludzi, to już fakt że ktoś tam u nich mieszkał nie należąc do rodziny, wydawał się nieco osobliwy. Może gdyby odrobinę interesował się sprawami dotyczącymi pracowników departamentu prawa, albo brygadzistami, to odpowiedź przyszłaby do niego sama, ale podobne incydenty obchodziły go tyle co zeszłoroczny śnieg. Napaść na mugolaka w jego domu? Brzmiało mało interesująco.
- Urocze. Myślisz, że gdyby zrobić z nich meble, gadałyby w ten sam sposób? Można by zrobić z tego jakiś dobry biznes, albo przynajmniej żart stulecia - zagadnął, niby to nie podłapując w pełni tej odrobiny powagi, która zakradła się na jej twarz gdy o tym mówiła. - W sumie ciekawe, czy ktoś próbował je wyegzorcyzmować, albo zrobić cokolwiek, żeby skończyć ich nieszczęśliwą egzystencję. Czy może wszyscy uznali, ze to taki urok okolicy - skrzywił się lekko, nieco bardziej wpasowując się tonem do poważniejszej tematyki. Ale nie trwało to długo, bo zaraz znowu się uśmiechnął złośliwie.
- O przepraszam bardzo. Niedawno sprawili nowy ekspres do kawy i przez cały tydzień była ona całkiem znośna. Więc to zależy gdzie stawiamy poprzeczkę; przy aktualnym stanie wyposażenia parzącego kawę i herbatę czy może przy okresie jego świetności. Chociaż ostrzegam, że jak tak to ujmujesz to brzmi niemal jak wyzwanie, a błota tutaj akurat wcale nie brakuje - machnął ręką, jakby oczekując że w pobliżu znajdzie się przynajmniej jedna błotna kałuża.
Całe szczęście, że jej ta uwaga o brygadzistach i aurorach nie uraziła, bo tego typu żarty były jednymi z najważniejszych w asortymencie Atreusa i składały się w dużej mierze na jego osobowość. Z pasją zamęczał nimi niegdyś Borgina i nie zamierzał przestawać rzucać ich, nawet jeśli ten przepadł gdzieś pod ziemią, usuwając się z jego życia. Musiał tylko znaleźć sobie ku temu nowy cel. Brenna może nie nadawała się do tego idealnie, ale aktualnie była zwyczajnie pod ręką.
- Wiesz, ja nawet nie wiem co to jest ta kapibara, ale zakładam że chodzi ci o tego przerośniętego chomika w którego zmienił mnie drink na weselu Perseusa i Vespery - wzdrygnął się na samo wspomnienie momentu, kiedy zaczęła go porastać ta szczecina. I kiedy Sauriel boopnął go w nosek. Do tej pory żałował, że Bella wyczarowała tę tarczę i nie dał rady wbić się w Rookowooda i przestawić mu rzepek w kolanach. - No dobra, to ale skoro nie kapibarę to czym być ewentualnie chciała zostać. Tylko nie wilkiem, bo to już możesz sobie zrobić w każdej chwili. I ej, po co aż takie drastyczne kroki, co? Przynajmniej nie dawaj tego opisu Hadesowi, bo mam wrażenie że po Lammas trochę mnie nienawidzi.