16.08.2024, 20:29 ✶
– Jeśli tu byli, na pewno weszli do środka. Ale w żadnym oknie nie widać świateł. Nie słychać żadnych dźwięków. Brak oznak rzucanych niedawno zaklęć. Wszystko wygląda na opuszczone, a ich nie ma od godziny. Nie widać, żeby coś się działo, a jeżeli nic się nie dzieje, oni powinni już wrócić. Coś jest nie tak. Wygląd fasady może być efektem iluzji, ale to nie jest okolica dla rodzin, które mogą sobie pozwolić na doskonałe zabezpieczenia. Chłopcy mogli zaciemnić wszystko zaklęciami… ale dlaczego? Mogłyśmy pomylić adresy. To może być jakaś nielegalna dziupla. Albo nasi koledzy wykorzystują okazję, żeby zrobić sobie przerwę w pracy.
Powiedziała to wszystko na głos po części dlatego, że Heather dopiero się uczyła i powinna wiedzieć, na co zwracać uwagę, a po części dlatego, że mogła wpaść na coś albo zauważyć coś, na co nie wpadła i czego nie zauważyła Brenna. W każdym razie ponieważ nauczyła się już, że czasem pozornie najzwyklejsze zadania kończą się paskudnie – pierwszą taką lekcję odebrała, gdy była młodsza nawet od Heather, kończyła szkolenia i dano jej bardzo, bardzo nudny przydział, pod opieką wujka – teraz ze wszystkich sił starała się zachować ostrożność. Wbrew pozorom nie bardzo lubiła głupio się narażać, a jeszcze bardziej nie lubiła głupio narażać innych.
– Dobre dziecko – pochwaliła jeszcze pannę Wood, zanim znikła w czeluściach budynku.
A tam początkowo nie działo się nic. Niczego nie dostrzegła w ciemnościach, nie słyszała podejrzanych dźwięków, w nozdrza nie wwiercał się zapach czarnej magii i tylko ta mdława woń ziół świadczyła o tym, że coś mogło być nie tak. Zapach świadczący o tym, że niedawno byli tu ludzie, który pochwyciła jako wilczyca, mógł wskazywać równie dobrze na obecność jakichś pijaczków – ale nie było ani woni alkoholu, ani krwi, tak charakterystycznych, że powinny uderzać w wilcze nozdrza – jak na to, że wpadli tutaj Brygadziści.
– Tak zrobimy – mruknęła, z pewnym wahaniem spoglądając na różdżkę we własnej dłoni. Bez światła niewiele widziały, ale gdyby rzuciła lumos, stałyby się doskonale widzialne dla wszystkich innych, i oślepione, gdyby to światło przyszło szybko zgasić. Pomyślała, że Patrick miał rację, zachęcając ich do nauki fal, bo komunikacja z Ministerstwem teraz by się im bardzo przydała, ale Brenna wciąż miała pewne opory wobec takiej formy kontaktów i może przez to jakoś ta sztuka średnio jej wychodziła, mimo prób treningów…
Zaczęła wchodzić po schodach, niespiesznie. Te były kamienne, śliskie, wytarte, z pewnością służyły przez wiele, wiele lat i były niezbyt bezpieczne na długo zanim ten budynek opuścili lokatorzy. Poręcz zaskrzypiała, gdy Brenna się o nią oparła, dźwięk zabrzmiał dziwnie głośno w tonącym dotąd w ciszy budynku.
A potem, gdy Brenna dotarła na piętro, Heather usłyszała… jakby skrobanie. Gdzieś na piętrze.
I kroki.
Gdzieś za nimi.
percepcja Bren
Powiedziała to wszystko na głos po części dlatego, że Heather dopiero się uczyła i powinna wiedzieć, na co zwracać uwagę, a po części dlatego, że mogła wpaść na coś albo zauważyć coś, na co nie wpadła i czego nie zauważyła Brenna. W każdym razie ponieważ nauczyła się już, że czasem pozornie najzwyklejsze zadania kończą się paskudnie – pierwszą taką lekcję odebrała, gdy była młodsza nawet od Heather, kończyła szkolenia i dano jej bardzo, bardzo nudny przydział, pod opieką wujka – teraz ze wszystkich sił starała się zachować ostrożność. Wbrew pozorom nie bardzo lubiła głupio się narażać, a jeszcze bardziej nie lubiła głupio narażać innych.
– Dobre dziecko – pochwaliła jeszcze pannę Wood, zanim znikła w czeluściach budynku.
A tam początkowo nie działo się nic. Niczego nie dostrzegła w ciemnościach, nie słyszała podejrzanych dźwięków, w nozdrza nie wwiercał się zapach czarnej magii i tylko ta mdława woń ziół świadczyła o tym, że coś mogło być nie tak. Zapach świadczący o tym, że niedawno byli tu ludzie, który pochwyciła jako wilczyca, mógł wskazywać równie dobrze na obecność jakichś pijaczków – ale nie było ani woni alkoholu, ani krwi, tak charakterystycznych, że powinny uderzać w wilcze nozdrza – jak na to, że wpadli tutaj Brygadziści.
– Tak zrobimy – mruknęła, z pewnym wahaniem spoglądając na różdżkę we własnej dłoni. Bez światła niewiele widziały, ale gdyby rzuciła lumos, stałyby się doskonale widzialne dla wszystkich innych, i oślepione, gdyby to światło przyszło szybko zgasić. Pomyślała, że Patrick miał rację, zachęcając ich do nauki fal, bo komunikacja z Ministerstwem teraz by się im bardzo przydała, ale Brenna wciąż miała pewne opory wobec takiej formy kontaktów i może przez to jakoś ta sztuka średnio jej wychodziła, mimo prób treningów…
Zaczęła wchodzić po schodach, niespiesznie. Te były kamienne, śliskie, wytarte, z pewnością służyły przez wiele, wiele lat i były niezbyt bezpieczne na długo zanim ten budynek opuścili lokatorzy. Poręcz zaskrzypiała, gdy Brenna się o nią oparła, dźwięk zabrzmiał dziwnie głośno w tonącym dotąd w ciszy budynku.
A potem, gdy Brenna dotarła na piętro, Heather usłyszała… jakby skrobanie. Gdzieś na piętrze.
I kroki.
Gdzieś za nimi.
percepcja Bren
Rzut Z 1d100 - 88
Sukces!
Sukces!
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.