Imię Jęczącej Marty zapewne znane było każdemu uczniowi Hogwartu, szczególnie starszym rocznikom, i zapewne u większości z nich, jeśli nie wszystkich, imię to wywoływało na twarzy grymas.
Duch dziewczynki, która zmarła w jakiś tajemniczy sposób, nawiedzający toaletę dziewcząt, ryczący z jakiegokolwiek powodu.
Po osuszeniu dziewczyny, która z jakiegoś powodu sama tego nie zrobiła, miał zamiar odwrócić się i iść do tej biblioteki, a Electrę zostawić samą, kiedy Gryfonka powiedziała coś, czego zupełnie się nie spodziewał.
Czemu?
Po co?
-I niby dlaczego miałbym chcieć zwabić Jęczącą Martę? Znaczy... Co? - Electra trochę zbiła go z pantałyku, to musiał przyznać. -Poza tym, to chyba nie jest takie trudne. Chyba wystarczy po prostu wejść do tej nieczynnej łazienki i zaraz się pojawi, żeby cię wyrzucić. Szczególnie gdybyś była chłopakiem.
Nie raz już słyszał starszych chłopaków, nie tylko z Ravenclaw, którzy śmieli się między sobą, bo ktoś, albo oni sami weszli do łazienki, którą nawiedzała Marta i dokuczali jej, dopóki nie wskoczyła do toalety, zapłakana. Albo rzucali w nią różnymi rzeczami. Albo zakładali się między sobą, kogo Marta będzie próbowała wyrzucić ze swojej łazienki szybciej.
To zawsze byli chłopcy. Dziewczęta nigdy nie miały aż takich nieprzyjemności z Martą.
A może było to spowodowane tym, że nawiedzała łazienkę dla dziewczyn.
Jego przeprosiny tak naprawdę przeprosinami nie były, bo właściwie nie było mu przykro o tę całą akcję, no i powiedział, że przeprasza tylko za to, że nie wycelował wystarczająco dobrze, by tłuczek roztrzaskał jej miotłę.
Jego brew uniosła się, kiedy wyraz twarzy Electry się zmienił, ale nowy kolor, który pojawił się na jej policzkach, był jasny sygnałem, że chyba trzeba przystopować. Czy ona się właśnie zarumieniła?
-Zrobiłaś się... Szara - chyba należało odpuścić trochę sarkazmu i uratować ich oboje z niezręcznej sytuacji. -Wszystko w porządku? Przeziębiłaś się? Odprowadzić cię do Skrzydła Szpitalnego?