- Nie ma sprawy, ale gwarantuje, że mają w sobie raczej więcej ze zwykłych kotów, niż tych groźnych. - Jeśli ktoś ich nie znał faktycznie mógł się wystraszyć takich zwierząt, chociaż były potulne jak baranki. Zresztą często przypadkowi ludzie bardzo mocno się dziwili, kiedy przyłapywali pannę Bell na jej codziennych, kosmetycznych czynnościach, które wykonywała wokół swoich braci. Takich, jak chociażby czesanie ich przepięknych grzyw.
- Wystarczy, że wezmę ze sobą kawałek mięsa, wtedy łatwo ich przekupić, mimo wszystko wolę ich informować o wszystkim, żeby nadal czuli, że mają jakiś wpływ na to, co się wokół nich dzieje. - Negocjowanie z braćmi pod postacią zwierząt wcale nie należało do trudniejszych. Wiadomo, że pewnie inaczej wyglądałoby ich życie, gdyby nadal mogli żyć jak dawniej, pewnie nigdy nie skończyliby w cyrku, a tak musieli akceptować wszystkie decyzje, które podejmowała ich młodsza siostra. To też pewnie nie było dla nich łatwe, szczególnie, że przez większość dzieciństwa to oni byli za nią odpowiedzialni, wzięli ją pod swoją opiekę, kiedy ich rodzice zginęli. Role się odwróciły i od jakichś dziesięciu lat to ona opiekowała się nimi. Tak to już chyba jest z rodzeństwem.
- Tak, to nie jest raczej typowy widok na ulicach, dlatego też staram się trzymać na uboczu, by niepotrzebnie nie wzbudzać kontrowersji. - Przynajmniej nie na ulicach, bo w cyrku, na scenie było wręcz przeciwnie. Lubiła czuć ten wzrok ludzi skierowany ku jej osobie, gdy wszyscy wokół myśleli, że potrafi zapanować nad dzikimi zwierzętami. To nawet nie było aż takim kłamstwem, bo potrafiła się zajmować najróżniejszymi stworzeniami, tyle, że akurat te lwy, które wydawały się być straszne były najłagodniejszymi okazami zwierząt, jakie posiadała.
- Tak, tak, ustaliliśmy, tylko nie spodziewałam się, że to będzie ten jutrzejszy występ, trochę nie dałam ci wyboru i czasu. - Nie lubiła tak z dnia na dzień wymagać od kogoś jego obecności. Jej zdaniem było to trochę za mało czasu do namysłu. Najwyraźniej jednak Thomas myślał inaczej, co spowodowało, że po raz kolejny na jej twarzy malował się uśmiech. Wydawał się być całkiem spontanicznym człowiekiem, co najwyraźniej się jej spodobało.
- Fakt, łamanie klątw to chyba nie jest zajęcie dla dzieci. - Miał rację, kto wie bowiem, jak może się to skończyć i czy nie pojawią się jakieś nieoczekiwane efekty. Tego nie byli w stanie przewidzieć, wydawało jej się to całkiem niebezpiecznym zajęciem.
- Dobrze, uprzedzę moje rodzeństwo, że będę miała specjalnych gości. - Poza lwami miała też przecież całą gromadę cyrkowej rodziny, wypadałoby ich poinformować o tym, że kogoś zaprosiła. - Czy powinnam coś przygotować do tego łamania klątwy? - Nie miała pojęcia, czy Thomas będzie potrzebował jakichś specjalnych kadzideł, mikstur, czy czegokolwiek innego, dlatego wolała się upewnić jak to wygląda.