[16.07.72, przed południem] Tkanie sieci

— Zapewne wyszłaby z siebie i stanęła obok, a potem nawiązała połączenie telepatyczne z kimś z naszej rodziny, że sprawdzić, czy przypadkiem nie urodziłaś swojego wyrośniętego klona — mruknął pod nosem. Co jak co, ale kadra pedagogiczna po latach widywania Franka w Szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie, zdecydowanie mogła odwyknąć, jak to jest mieć bardzo rozbrykanego Longbottoma w szkolnym murach. — Minerwa przeszłaby do historii jako czarownica, która za pstryknięciem palca opanowała Fale.

Skinął głową. Przeprawa z granicy na terytorium Francji zdecydowanie była łatwiejsza przy wykorzystaniu mugolskich środków transportu. Wprawdzie Erik średnio im ufał, tak, jeśli miał wybierać między natychmiastowym transportem sojuszników Zakonu do bezpiecznego miejsca a czekaniem na uzyskanie zezwolenia na świstoklik międzynarodowy... To faktycznie wolał skorzystać z pierwszej opcji. Nawet jeśli robiło mu się słabo na myśl, że jego być albo nie być zależało od wyników pracy niemagicznych inżynierów.

Nie angażował się zbytnio w kwestie związane z Zimnymi. Widział, że Brenna czynnie nad tym pracowała i trzymała rękę na pulsie, toteż chociaż martwił się o swoich znajomych i przyjaciół, tak wiedział, że całe dochodzenie jest w dobrych rękach. Bądź co bądź, jeśli ktoś miał trafić na trop jakiegoś lekarstwa lub dostarczyć Zimnym odpowiednie remedium przed Samhain, to była to właśnie jego siostra. Oby tylko nie wpakowała się w jakieś gówno po drodze, pomyślał przelotnie, przygryzając język, gdy nagle poczuł chęć wypytania jej o postępy.

— Że granice między światami? — rzucił odruchowo, pomimo tego, że w gruncie rzeczy znał odpowiedź. Nawet jeśli nie bywał na większości sabatów, tak praktycznie każdy uczeń Hogwartu był zaznajomiony z obchodami Samhain przez uroczystą kolację z okazji Nocy Duchów, która odbywała się 31 października. — Eh, czego nie zrobi i tak narobi nam problemów. Jeśli zaatakuje podczas sabatu, postronni znowu wylądują w środku walki, ale jeśli tym razem znajdzie sobie jakąś inną miejscówkę, to najprawdopodobniej nie będziemy nawet w stanie zareagować.

Atak na Polanę Ognisk był akcją zorganizowaną, w której brała udział spora liczba czarodziejów. Ciężko było określić, czy Czarny Pan otrzymał jakąś pomoc od osób, które wówczas bawiły się w Kniei Godryka, czy to w formie wywiedzenia w pole służb czy poprzez dostarczenie paru cennych informacji, jednak... Podjął to ryzyko. A to pozwoliło na wystąpienie przecieku w jego własnych szeregach, dzięki czemu informacja dotarła do sojuszników Dumbledore'a. Jeśli tym razem zdecyduje się sięgnąć do zaświatów w jakiejś jaskini na odludziu lub opuszczonych ruinach pośrodku niczego, możliwe, że o ewentualnych konsekwencjach dowiedzą się dopiero po fakcie.

— A będzie większa? — Uniósł znacząco brwi, bijąc się z myślami, czy w ogóle wypadało mu wypowiadać się w tej kwestii. Po chwili jednak westchnął ciężko. Z kim jak z kim, ale z Brenną powinien móc być szczery bez względu na wszystko. Zwłaszcza w kwestiach związanych z pracą i Zakonem Feniksa. — Z całym szacunkiem do naszego szefostwa, ale nie wiążę z ich decyzjami jakichś wielkich nadziei. Śmierciożercy się przyczaili, a uwaga służb w ostatnich tygodniach skupiła się na kowenie przez incydent w Stonehenge. Nie zdziwiłbym się, gdyby zaczęli baczniej przyglądać się organizatorom niż potencjalnym wywrotowcom.

Zmarszczył czoło na wspomnienie o Grimmauld Place. Może i znał się z Perseuszem, ale nie powiedziałby, że był regularnym gościem w posiadłości rodowej Blacków. Kojarzył parę plotek na temat zaklęć wplecionych w mury kamienicy, ale nie znał dokładnych szczegółów co do procesu zaklinania budynku. Zresztą i tak pewnie nie dowiedziałby się zbyt wiele. Niektóre rody pilnie strzegły swych tajemnic.

— Nie mogę powiedzieć, żebym bywał tam jakoś często — odparł niemrawo, marszcząc powoli czoło. — Ale rozumiem przekaz. Dopóki nie będziemy wariować, to będziemy niewidzialni.