14.01.2023, 01:02 ✶
Dzień był ponury i nieszczególnie przyjazny. Słońce skrywało się za ciemnymi chmurami. Nad ziemią unosiła się brzydka, szara mgła, tym bardziej gęsta, im bliżej pierwszych zabudowań była Alanna. Ze stacji ku miasteczku prowadziła niewielka, wydeptana ścieżka. Ziemia była na niej rozmokła, czarownica ślizgała się a jej buty grzęzły w błocie. Mimo wiosny, trawa dookoła pozostawała pożółkła, a gdy dotarła do asfaltowej drogi, ta okazała się spękana, jakby od wielu lat pozostawiona sama sobie i działaniu nieprzyjaznej natury. W powietrzu unosił się zapach niedawno spadłego deszczu.
Cisza, która tak zaniepokoiła Alannę na peronie, wciąż trwała, przerywana jedynie jednostajnymi dźwiękami jej własnych kroków i oddechu. Czarownica nie słyszała szczekania psów, śmiechu dzieci, krakania wron lub pokrzykiwań pracujących na budowie ludzi. Mimo wejścia do miasteczka, nie spotkała żadnego człowieka, żadnego autobusu, roweru, samochodu, nawet hulajnogi. Mijane domki jednorodzinne, wyglądały jak wycięte z mugolskiego katalogu, tylko sprzed przynajmniej piętnastu lat. Były parterowej zabudowy, z długim podjazdem i kilkoma zarośniętymi klombami z przodu. Przy niektórych znajdowały się nawet mugolskie samochody, przy innych widziała dziecięce piaskownice, grille ogrodowe, huśtawki i plastikowe meble ogrodowe. Kilka wyglądało tak, jakby już od dawna były niezamieszkałe. Zaniedbane, z zabitymi deskami drzwiami i oknami, stopniowo popadały w coraz większą ruinę. Tak samo jak zamknięte sklepy ze starymi, zakurzonymi witrynami i startymi nazwami.
Alanna dotarła do skrzyżowania. Po jednej stronie miała pub z świecącym, neonowym, obdrapanym napisem. Miał uchylone drzwi i jeśli wytężyła słuch, przez chwilę wydawało jej się, że słyszała dochodzący ze środka kobiecy szloch. Tylko jakby rozpoznawała ten tembr głosu? Po drugiej stronie, ogrodzony bramą, znajdował się park. Na jednej z ławeczek Alanna dostrzegła siedzącą dwójkę ludzi. I znowu wydało jej się, że męska sylwetka była bardzo znajoma.
Ktoś także znajdował się również z tyłu. Czaił się we mgle. Obserwował ją. Może nawet od pierwszej chwili, w której przekroczyła progi miasteczka z odrapaną dwuczłonową nazwą.
Przyszła tu sama, przyszła do S***** Hill.
Cisza, która tak zaniepokoiła Alannę na peronie, wciąż trwała, przerywana jedynie jednostajnymi dźwiękami jej własnych kroków i oddechu. Czarownica nie słyszała szczekania psów, śmiechu dzieci, krakania wron lub pokrzykiwań pracujących na budowie ludzi. Mimo wejścia do miasteczka, nie spotkała żadnego człowieka, żadnego autobusu, roweru, samochodu, nawet hulajnogi. Mijane domki jednorodzinne, wyglądały jak wycięte z mugolskiego katalogu, tylko sprzed przynajmniej piętnastu lat. Były parterowej zabudowy, z długim podjazdem i kilkoma zarośniętymi klombami z przodu. Przy niektórych znajdowały się nawet mugolskie samochody, przy innych widziała dziecięce piaskownice, grille ogrodowe, huśtawki i plastikowe meble ogrodowe. Kilka wyglądało tak, jakby już od dawna były niezamieszkałe. Zaniedbane, z zabitymi deskami drzwiami i oknami, stopniowo popadały w coraz większą ruinę. Tak samo jak zamknięte sklepy ze starymi, zakurzonymi witrynami i startymi nazwami.
Alanna dotarła do skrzyżowania. Po jednej stronie miała pub z świecącym, neonowym, obdrapanym napisem. Miał uchylone drzwi i jeśli wytężyła słuch, przez chwilę wydawało jej się, że słyszała dochodzący ze środka kobiecy szloch. Tylko jakby rozpoznawała ten tembr głosu? Po drugiej stronie, ogrodzony bramą, znajdował się park. Na jednej z ławeczek Alanna dostrzegła siedzącą dwójkę ludzi. I znowu wydało jej się, że męska sylwetka była bardzo znajoma.
Ktoś także znajdował się również z tyłu. Czaił się we mgle. Obserwował ją. Może nawet od pierwszej chwili, w której przekroczyła progi miasteczka z odrapaną dwuczłonową nazwą.
Przyszła tu sama, przyszła do S***** Hill.