21.08.2024, 23:38 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 12.12.2024, 16:24 przez Electra Prewett.)
"Każdy może być okrutny" chciała najpierw odpowiedzieć, ale po chwili namysłu tylko skinęła głową. Bardzo dobrze wiedziała, jak wredni potrafią być dorośli i nastolatki, a przecież to oni mieli być tymi bardziej dojrzałymi. Sama nigdy nie miała aż tak nieprzyjemnych sytuacji z innymi dziećmi (chociaż czasami chciała powiedzieć parę niecenzuralnych słów niektórym nicponiom). Jasper brzmiał jednak jakby mówił z doświadczenia, przez co zrobiło jej się trochę szkoda chłopaka. Może to z tego powodu był taki gburowaty?
Liczyła na to, że jej słowa o wywabianiu Marty brzmiały przekonująco, ale Krukon szybko rozwiał te nadzieje swoim wyrazem twarzy. W odpowiedzi posłała mu spojrzenie, które miało mówić "tak, serio, wiem co robię".
Nie miała pojęcia czym może być "grzeczne zachowanie" wobec ducha, ale zakładała, że wystarczyło unikać psikusów, które uwielbiali robić Marcie inni uczniowie. Oby Jasper nagle nie zaczął w nią rzucać mokrym papierem toaletowym.
– Nie wiem, może z jakiegoś powodu jest zła i chce coś zniszczyć, żeby dać upust emocjom. Nie masz tak czasem? – bywały momenty, kiedy Electra miała ochotę ze złości rozwalić swoje zabawki. Zdawała sobie jednak sprawę, że tylko narobiłaby tym więcej kłopotów. Od kiedy zaczęła latać na miotle, ta aktywność stała się jej ulubionym sposobem na oczyszczenie głowy ze złych myśli. – Albo może chce pokazać jak jest smutna, żeby ktoś ją pocieszył. – powiedziała trochę ciszej. Electra nie była raczej typem płaczki, ale zdarzało jej się parę razy udawać łzy by dostać przytulasa.
Kiedy duch wreszcie się ujawnił i wyszedł z lustra, dziewczyna mogła tylko stać jak sparaliżowana (krzyk Jaspera nie pomagał). Chłopak oczekiwał jednak, że jako pomysłodawczyni to ona będzie prowadzić rozmowę z duchem, więc musiała się przemóc. Po bliższym przyjrzeniu, Marta nie wydawała się wcale taka straszna. Owszem, nie była ładna, ale daleko jej było do najbardziej makabrycznego ducha w Hogwarcie.
– Taaak. Jak już mówiłam, przyszliśmy po prostu z tobą porozmawiać. – przełknęła ślinę. – Bo tak naprawdę mało o tobie wiadomo. Więc jeśli chcesz, możesz nam opowiedzieć o swoim zyciu i nie-życiu...
– Ach tak, już ci wierzę! Na pewno próbujesz tylko odwrócić moją uwagę, a zaraz z korytarza wyskoczy ktoś inny i rzuci we mnie mydłem. – Marta zmarszczyła brwi i skrzyżowała ręce. Jej głos brzmiał trochę jak przez łzy.
Samo bycie grzecznym najwyraźniej nie wystarczyło.
Liczyła na to, że jej słowa o wywabianiu Marty brzmiały przekonująco, ale Krukon szybko rozwiał te nadzieje swoim wyrazem twarzy. W odpowiedzi posłała mu spojrzenie, które miało mówić "tak, serio, wiem co robię".
Nie miała pojęcia czym może być "grzeczne zachowanie" wobec ducha, ale zakładała, że wystarczyło unikać psikusów, które uwielbiali robić Marcie inni uczniowie. Oby Jasper nagle nie zaczął w nią rzucać mokrym papierem toaletowym.
– Nie wiem, może z jakiegoś powodu jest zła i chce coś zniszczyć, żeby dać upust emocjom. Nie masz tak czasem? – bywały momenty, kiedy Electra miała ochotę ze złości rozwalić swoje zabawki. Zdawała sobie jednak sprawę, że tylko narobiłaby tym więcej kłopotów. Od kiedy zaczęła latać na miotle, ta aktywność stała się jej ulubionym sposobem na oczyszczenie głowy ze złych myśli. – Albo może chce pokazać jak jest smutna, żeby ktoś ją pocieszył. – powiedziała trochę ciszej. Electra nie była raczej typem płaczki, ale zdarzało jej się parę razy udawać łzy by dostać przytulasa.
Kiedy duch wreszcie się ujawnił i wyszedł z lustra, dziewczyna mogła tylko stać jak sparaliżowana (krzyk Jaspera nie pomagał). Chłopak oczekiwał jednak, że jako pomysłodawczyni to ona będzie prowadzić rozmowę z duchem, więc musiała się przemóc. Po bliższym przyjrzeniu, Marta nie wydawała się wcale taka straszna. Owszem, nie była ładna, ale daleko jej było do najbardziej makabrycznego ducha w Hogwarcie.
– Taaak. Jak już mówiłam, przyszliśmy po prostu z tobą porozmawiać. – przełknęła ślinę. – Bo tak naprawdę mało o tobie wiadomo. Więc jeśli chcesz, możesz nam opowiedzieć o swoim zyciu i nie-życiu...
– Ach tak, już ci wierzę! Na pewno próbujesz tylko odwrócić moją uwagę, a zaraz z korytarza wyskoczy ktoś inny i rzuci we mnie mydłem. – Marta zmarszczyła brwi i skrzyżowała ręce. Jej głos brzmiał trochę jak przez łzy.
Samo bycie grzecznym najwyraźniej nie wystarczyło.