22.08.2024, 00:52 ✶
– Nie wiem, czy bardziej się dziwić, że uważasz, że bym tak chciała z chwili na chwilę skakać do Afryki, czy że jesteś gotowy się zgodzić – powiedziała Brenna, a odrobina szczerego rozbawienia wkradła się w jej ton, chociaż przecież wcale nie była wesoła, gdy tu wchodziła. Wieści z Czarnego Lądu nie były złe, ale nie były też dobre, i w połączeniu ze wszystkim innym, co działo się w ostatnich tygodniach, zaprzątały jej głowę, wprowadzając do niej pewien zamęt. Zwłaszcza ta myśl, bardzo nachalna, której Brenna wciąż nie potrafiła się pozbyć.
Nie powinna zostawiać tamtej kobiety przy życiu.
Jeśli nawet nie zagrozi Zimnym, weźmie tę upragnioną energię od innych.
Czasem ciężko było jej przestać analizować takie rzeczy – i może dlatego stała się widmowidzem właśnie – a ta konkretna sprawa ją gryzła, bo przecież mogła mocno wpłynąć na teraźniejszość oraz przyszłość.
– W sumie to spytałam Viki, czy chce jechać do Afryki dość nagle, ale gdybym wymyśliła wycieczkę na już, pewnie celowałabym o Europę. Łatwiej o świstoklik – dodała, z pewnym zamyśleniem. W przypadku takich wypraw ja ta, albo ta z Mavelle, Brenna miała tendencje do planowania, ale i prawdą było, że kiedyś, w czasach przed wojną, które teraz wydawały się jak sen, pewnego dnia po prostu wpadła do urzędu świstoklików, zdołała załatwić odpowiednie zgody, a potem zgarnęła kuzynkę na spontaniczny wypad do Włoch. Ale Afryka faktycznie byłaby trochę wariacka przy tym, że świstoklikiem tak daleko dotrzeć się nie dało, nawet jak się załatwiało to legalnie... – Wróciłyśmy i dowiedziałyśmy się paru rzeczy. Dlaczego jesteście zimni. To nie do obgadywania tutaj – wyjaśniła, pochylając się bardziej i zniżając głos, jakby spodziewała się, że pół biura może ich podsłuchiwać. Chociaż w istocie raczej nikt nie interesował się tą rozmową, bo przecież zdarzało się jej gadać z aurorami, a Stanleya Borgina, który zapewne gdyby dalej pracował, stałby już w progu, nadstawiał uszu i analizował, czy powinien bronić przyjaciela, czy złożyć go na ołtarzu wyższej sprawy pt. „byleby trzymała się z daleka od Anthony’ego”, przecież już od ładnych paru tygodni tutaj nie było. – Coś na Pokątnej albo gdzieś się teleportować.
A jak na Pokątnej, to też nie w tak zatłoczonym miejscu jak teraz w Norze Norzy.
Nie powinna zostawiać tamtej kobiety przy życiu.
Jeśli nawet nie zagrozi Zimnym, weźmie tę upragnioną energię od innych.
Czasem ciężko było jej przestać analizować takie rzeczy – i może dlatego stała się widmowidzem właśnie – a ta konkretna sprawa ją gryzła, bo przecież mogła mocno wpłynąć na teraźniejszość oraz przyszłość.
– W sumie to spytałam Viki, czy chce jechać do Afryki dość nagle, ale gdybym wymyśliła wycieczkę na już, pewnie celowałabym o Europę. Łatwiej o świstoklik – dodała, z pewnym zamyśleniem. W przypadku takich wypraw ja ta, albo ta z Mavelle, Brenna miała tendencje do planowania, ale i prawdą było, że kiedyś, w czasach przed wojną, które teraz wydawały się jak sen, pewnego dnia po prostu wpadła do urzędu świstoklików, zdołała załatwić odpowiednie zgody, a potem zgarnęła kuzynkę na spontaniczny wypad do Włoch. Ale Afryka faktycznie byłaby trochę wariacka przy tym, że świstoklikiem tak daleko dotrzeć się nie dało, nawet jak się załatwiało to legalnie... – Wróciłyśmy i dowiedziałyśmy się paru rzeczy. Dlaczego jesteście zimni. To nie do obgadywania tutaj – wyjaśniła, pochylając się bardziej i zniżając głos, jakby spodziewała się, że pół biura może ich podsłuchiwać. Chociaż w istocie raczej nikt nie interesował się tą rozmową, bo przecież zdarzało się jej gadać z aurorami, a Stanleya Borgina, który zapewne gdyby dalej pracował, stałby już w progu, nadstawiał uszu i analizował, czy powinien bronić przyjaciela, czy złożyć go na ołtarzu wyższej sprawy pt. „byleby trzymała się z daleka od Anthony’ego”, przecież już od ładnych paru tygodni tutaj nie było. – Coś na Pokątnej albo gdzieś się teleportować.
A jak na Pokątnej, to też nie w tak zatłoczonym miejscu jak teraz w Norze Norzy.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.