[20.08.72, wieczór] Why are you so cold?

Brenna nie była pewna, czy byli martwi, czy nie – wolała nie myśleć o tym za wiele i skupiać się na tym, że teraz oddychali, ich serca biły, i tylko chłód pozostał po przygodzie w Limbo. Myśl o nieumarłych zawsze napawała ją pewnym niepokojem, a tutaj dochodziła ta najważniejsza obawa: jeśli faktycznie utracili własną energię, a napędzała ich ta z Limbo, to mogli umrzeć, gdy ta się wyczerpią.
Chociaż upiorny uśmiech nekromantki nawiedził ją tej nocy w koszmarze, a obawa przed tym, co będzie dalej, w świetle wypowiedzianych przez tę słów, Brennę dręczyła, to czerpała z tego spotkania pewne pocieszenie. Jeżeli to nie tak, że wymienili energię, a zabrali jej za dużo, nie powinni umrzeć.
Zwróciła na niego uważne spojrzenie, skupiona przez moment tylko na jego słowach. Znała już tę opowieść z ust Patricka i Mavelle, ale były historie tak przedziwne, że nigdy nie stawały się nudne, a on mógł zapamiętać coś, co tamci przegapili.
Poza tym mówił o czymś, co nie mogło nim n i e wstrząsnąć do głębi, nieważne, jak bardzo byłby beztroski albo jak mocno by na takiego pozował. Wszedł do przedsionka krainy umarłych. Omal nie umarł. Widział jeśli nie boginię, to kogoś, kto był strażnikiem tamtego miejsca.
– Jeśli miałabym zgadywać, ta sylwetka to był ktoś, kto cię kochał, a kto nie żył. Próbą był wybór, czy odejść z nim, pozwolić, by Limbo zabrało energię, czy odwrócić proces – powiedziała w końcu cicho, gdy skończył, niepewna, czy Mavelle, Victoria i Patrick wspomnieli mu, kto czekał na nich. Wujek, babka, ojciec… Jej wzrok znów na kilka sekund odbił od jego twarzy, prześlizgnął się po wnętrzu. Brenna zamilkła na chwilę, widząc zbliżającą się kelnerkę, i odezwała się dopiero gdy ta odeszła, pozostawiając na blacie dwie filiżanki z kawą. – Oni to odwrócili i zabrali energię oraz wspomnienia swoich bliskich. Ty nie dostałeś szansy, a Isobell jakoś… zrobiła to za ciebie? W każdym razie… dlatego trzeba się liczyć, że twój przypadek może być trochę inny.
Na przykład niekoniecznie będzie mógł ożywiać martwe jaszczurki, bez uszczerbku na zdrowiu.
Uśmiechnęła się mimowolnie na jego wniosek. Zastanowiła się właśnie, jak często ludziom pod wpływem niektórych jego wybryków i stylu bycia zdarzało się zapomnieć, że nawet w BUM na stażu odpadała masa osób, a do aurorów faktycznie musiałeś mieć jakieś wyniki. Atreus potrafił być szalenie bystry.
– Powiedziała to samo. Pozbycie się energii i Zimna zarazem może nastąpić przez oddanie jej w Samhain. Pewnym zaklęciem… co do którego chyba oboje wiemy, o jakie chodzi. – Ale tak wolała nie wypowiadać jego nazwy na głos, nawet przyciszonym głosem. – Pewnie gdzieś, gdzie zasłona będzie cienka. Jeśli rację miałby pierwszy specjalista, moglibyście się wyczerpać. Jeśli ta kobieta, a wiedziała… zdecydowanie więcej, to nie jest opcja. Przynajmniej… nie u reszty.
W jego przypadku miała obawy, bo… ile tej własnej energii stracił? Czy ta dana mu przez Isobell utrzymała go przy życiu w krytycznym momencie, jak resztę, czy musiała zastąpić to, co mu odebrano…?
– Mav wspomniała, że Voldemort odmłodniał, kiedy zaczerpnął tej energii – powiedziała, dość powoli, bo nie była teraz pewna nie tego, czym się z nim podzielić, a od czego zacząć. Anomalie? Ożywianie jaszczurek? Sezon polowań na Zimnych? Co najpierw? – Anomalie w Anglii mogą być wywołane przez to albo częściowo, że energia Limbo jest w nim… i w was. To dziwne drzewo. Szalejące rośliny. Wyrwy w Dolinie. Nawet to, że… Heather i Cameron pewnego dnia wpadli do mnie, że widzieli cię tam nieprzytomnego w błękitnym ogniu, ale przecież wiedziałam, że nic ci nie jest. To może jakoś wpływać na limbo i na nasz świat.
Odetchnęła i uniosła do ust filiżankę, bo nagle poczuła, że naprawdę, naprawdę potrzebuje tej kawy.
– Sporo tego, nie? A nie doszłam jeszcze do martwych jaszczurek.