[06.08.1972] Toksyczny Rodzic | Richard i dzieciaki

Wciąż odrobinę czerwony na twarzy po wcześniejszym zakrztuszeniu, Leonard ani na moment nie spuścił oczy z ojca. Nie rozumiał jego podejścia. To co mówił sprawiało, że zaczynał wątpić, by ten w jakikolwiek sposób pofatygował się o zażegnanie idiotyzmowi podjętych przez jego brata decyzji. Czy pomimo całej zażyłości z wujem Robertem, nie powinien przede wszystkim wspierać ich? Swoich własnych dzieci? Osób, które na starość powinny być przy nim, aby przynajmniej podać mu te cholerną szklankę wody? Zamiast tego wolał powielać błędy własnego rodzica? Leonard nie rozumiał tego podejścia. Nie rozumiał i coraz bardziej przekonywał się w tym, że nie potrzebuje go rozumieć.
- Francis Mulciber był najbardziej znienawidzoną osobą w rodzinie nie bez powodu - ocenił sucho, pamiętając dziadka przede wszystkim jako tyrana i despotę, przy którym trzeba było chodzić, jak w zegarku. Leo nie znosił wizyt rodzinnych przede wszystkim przez niego i kiedy ten zmarł, w duchu tańczył na jego grobie. Był pewien, że mimo pewnego rodzaju zmowy milczenia pomiędzy Mulciberami na jego temat, większość postrzegała go w podobny sposób. - W jego oczach wstyd przynosiła byle źle zapięta koszula. Jeśli tą samą miarą wuj Robert mierzy teraz Charliego, sytuacja rzeczywiście przestaje mnie aż tak dziwić. Może i rzeczywiście byłoby lepiej, gdybyśmy NIGDY nie pozwali TEJ części rodziny. Z perspektywy czasu wydaje się to teraz raczej plusem niż minusem. 
Czy przesadzał w swoim porównaniu? Może. Rzadko kiedy się złościł, ale gdy już do tego dochodziło, potrafił wieszać psy na ludziach bez cienia skruchy. Inną kwestią było to, że chyba nigdy wcześniej nie wychodził przeciwko ojcu z równie bojowym, co i chłodnym nastawieniem. W całym tym ferworze kompletnie zapomniał o obecności kuzynki, której również by nie poznał, gdyby odcięto ich od reszty rodziny. Co do Lorien z kolei... Nigdy nie przepadał z jakiegoś powodu za ciotką, ale tym razem zaczynał myśleć, że powinien zacząć nią gardzić. Jakim w ogóle prawem wyskoczyła z podobnym pomysłem?! 
- Charlie ma rację. Powinniśmy raczej utopić w gnojówce wizerunek tego całego Isaacka, zamiast karać swoich. Nawet jeśli Charlie popełnił błąd, ten akurat popełnił w dobrej wierze. Czy to naprawdę jego wina, że został zmanipulowany?
Mimo rozpoczęcia z Isaackiem relacji na przyjaznej stopie, Leo nie widział najmniejszego problemu, żeby się na niego wypiąć w tej sprawie. Niczego w końcu mężczyźnie nie był dłużny. Ani koleżeństwa, ani lojalności.
Odsuwając krzesło od stołu, wstał i poprawił jeszcze odruchowo guziki przy kołnierzu, ale po chwili... Zdecydował się w subtelnym geście rewolucji rozpiąć dwa.
- Odkładałem praktycznie wszystko, co mogłem, kiedy pracowałem w Oslo. Mam dość oszczędności i wygląda na to, że pora je dobrze zainwestować. ...Uh, pomóc ci z tymi życiorysami, Charlie?