[marzec, 1966, Hogwart] JA jestem Marta | Electra & Jessie

Chłopak pokazał jej, że na razie wszystko było pod kontrolą, ale Electra dalej stała w gotowości. Uważnie obserwowała ruchy ducha, który zaczął płakać i w końcu oddalił się od bruneta.
Czyli ten cały Ned Kelly musiał znać Martę jeszcze kiedy ta żyła i chodziła do Hogwartu. Myśl, że ktoś kto teraz żyje znał ducha przed jego śmiercią wydała się Electrze dość abstrakcyjna; ich szkołę nawiedzały przecież inne duchy mające setki lat. Chociaż w porównaniu z nimi Marta zmarła całkiem niedawno, bo ile, dwadzieścia lat temu?
Tak czy siak, Ned Kelly brzmiał jakby był naprawdę dobrą osobą, skoro był miły nawet dla Marty. Jeśli faktycznie był ojcem Jaspera, to ciekawe dlaczego syn nie odziedziczył jego uprzejmości.
Chłopak nie wydawał się być skory do rozmowy z duchem o Nedzie, bo szybko zmienił temat. Electrze zrobiło się ciepło, kiedy usłyszała komplement z ust Krukona. Szybko zorientowała się jednak, że pewnie nie miał tego na myśli i chciał po prostu płynnie przejść do ich pierwotnego celu wizyty. Jasper przekazał jej teraz pałeczkę, więc musiała działać.
– Yyy no właśnie. Też mogę z tobą pogadać jak Ned i do głowy by mi nie przyszło nabijać się z okularów...
Marta spoglądał tylko w taflę lustra i zdawała się jej nie słyszeć.
– *chlip*… Wtedy... Wtedy przez chwilę miałam nadzieję... *chlip*... Myślałam, że to on... Że może przyszedł mnie pocieszyć... *chlip*… Usłyszałam męski głos, ale... Ale zamiast niego...
W tym momencie duch zaczął szlochać tak, że nie dało się zrozumieć co mówi.