23.08.2024, 23:34 ✶
Jonathan zastanowił się przez chwilę. Rzeczywiście w zdrowotnym interesie jego chrześniaka było to, aby żył w jak najlepszej zgodzie z otaczającymi go uzdrowicielami, ale jednak nie mógł nie poczuć jakiejś dumy, gdy usłyszał, jak to Jessie najwyraźniej zaczął mówić tyle, że poproszono go, aby przestał.
– Hm... Pewnie nie – powiedział, klepiąc go jednak przy tym po ramieniu. – Jessie proszę, nie wkurzaj uzdrowicieli. Znacznie łatwiej im jest tamować krawienie, kiedy nie są zirytowani. Uwierz mi wiem to z pierwszej ręki. – To znaczy, kiedyś, gdy był jeszcze ambasadorem we Francji, przyjmowal pewnego ważnego gościa politycznego, który wpadł na wieżę z kieliszków, a gdy na miejsce przybył magimedyk, aby go połatać, ten pijany, jeszcze krzyczał, że nie wierzy we współczesna magimedycynę. – I wspominaj o samochodzie.
Może i porady były słuszne, ale sam wykład Selwyna, wypowiedziany był w taki sposób, że młody Kelly na próżno doszukiwałbym się w nim jakiekolwiek surowości.
– Wiem, ale i tak usiądź. Nie jest ci zimno? Przynieść ci koc? – dodał, gdy już zaczął robić tę herbatę. Może i nie wymagało to dużo energii, ale i tak nie zamierzał pozwolić Jessiemu na robienie czegoś innego poza siedzenie. – Hm, mogłem kupić po drodze jakąś czekoladę. Przydałaby się tobie. Tak. Oczywiście, że wszystko w porządku poza tym, że jakaś... pijawka próbowała wyssać z cebie krew. Naprawdę nie rozumiem co niektórzy sobie myślą. Atakować tak ludzi!
Oczywiście, że nie wszystko było w porządku. Ktoś próbował zaatakować Jessiego. Wampir. Jonathan paradoksalnie miał tylko nadzieję, że na liście wampirów, z którymi miał problem (bo przecież do samych wampirów nic osobiście nie miał) dołączy drugie nazwisko, bo gdyby okazało się, że za tym wszystkim jednak stał on... Nie. Prawdopodobieństwo było naprawdę nikłe.
Gdy Jessie zaczął opowiadać, jak wyglądał jego napastnik, Selwyn taktycznie odwrócił się w stronę szafek i wyciągnął dwa kubki, tak by na chwilę stał odwrócony do chrześniaka. Blondyn. Dobrze. Chyba było dobrze.
– Jasny blondyn? – upewnił się, wypełniając herbatą naczynia. – Czy taki bardziej ciemny, tak że można byłoby to w ciemności pomylić z innym kolorem? Jak się ubierał? Na ile lat mniej więcej wyglądał? Jakieś znaki charakterystyczne? – Już miał pomyśleć, że jeśli Ministerstwo zajmie się sprawą tak, jak zajmowało się Śmierciożercami, to Londyn jeszcze długo będzie miał dzikiego wampira na wolności, ale zawahał się i zmarszczył brwi. – Do kogo? – spytał, powracając spojrzeniem w stronę Jessiego.
– Hm... Pewnie nie – powiedział, klepiąc go jednak przy tym po ramieniu. – Jessie proszę, nie wkurzaj uzdrowicieli. Znacznie łatwiej im jest tamować krawienie, kiedy nie są zirytowani. Uwierz mi wiem to z pierwszej ręki. – To znaczy, kiedyś, gdy był jeszcze ambasadorem we Francji, przyjmowal pewnego ważnego gościa politycznego, który wpadł na wieżę z kieliszków, a gdy na miejsce przybył magimedyk, aby go połatać, ten pijany, jeszcze krzyczał, że nie wierzy we współczesna magimedycynę. – I wspominaj o samochodzie.
Może i porady były słuszne, ale sam wykład Selwyna, wypowiedziany był w taki sposób, że młody Kelly na próżno doszukiwałbym się w nim jakiekolwiek surowości.
– Wiem, ale i tak usiądź. Nie jest ci zimno? Przynieść ci koc? – dodał, gdy już zaczął robić tę herbatę. Może i nie wymagało to dużo energii, ale i tak nie zamierzał pozwolić Jessiemu na robienie czegoś innego poza siedzenie. – Hm, mogłem kupić po drodze jakąś czekoladę. Przydałaby się tobie. Tak. Oczywiście, że wszystko w porządku poza tym, że jakaś... pijawka próbowała wyssać z cebie krew. Naprawdę nie rozumiem co niektórzy sobie myślą. Atakować tak ludzi!
Oczywiście, że nie wszystko było w porządku. Ktoś próbował zaatakować Jessiego. Wampir. Jonathan paradoksalnie miał tylko nadzieję, że na liście wampirów, z którymi miał problem (bo przecież do samych wampirów nic osobiście nie miał) dołączy drugie nazwisko, bo gdyby okazało się, że za tym wszystkim jednak stał on... Nie. Prawdopodobieństwo było naprawdę nikłe.
Gdy Jessie zaczął opowiadać, jak wyglądał jego napastnik, Selwyn taktycznie odwrócił się w stronę szafek i wyciągnął dwa kubki, tak by na chwilę stał odwrócony do chrześniaka. Blondyn. Dobrze. Chyba było dobrze.
– Jasny blondyn? – upewnił się, wypełniając herbatą naczynia. – Czy taki bardziej ciemny, tak że można byłoby to w ciemności pomylić z innym kolorem? Jak się ubierał? Na ile lat mniej więcej wyglądał? Jakieś znaki charakterystyczne? – Już miał pomyśleć, że jeśli Ministerstwo zajmie się sprawą tak, jak zajmowało się Śmierciożercami, to Londyn jeszcze długo będzie miał dzikiego wampira na wolności, ale zawahał się i zmarszczył brwi. – Do kogo? – spytał, powracając spojrzeniem w stronę Jessiego.