24.08.2024, 19:49 ✶
Florence zmierzyła Ambroisa uważnym spojrzeniem, a potem jej wzrok przesunął się po rozstawionym sprzęcie. Nie wyglądało na to, że robił coś wyjątkowo pilnego, nie było więc już mowy, aby Bulstrode po prostu odpuściła.
Gdy szło o porządek w klinice, umiała być bardzo natarczywa i jeszcze bardziej uparta.
- To że jestem klątwołamaczką i ją zdiagnozowałam. Klątwa zresztą nie jest kłopotem sama w sobie. Już ją zdjęłam - odparła spokojnie, koncentrując wzrok z powrotem na jego twarzy. Umarłaby chyba ze wstydu, gdyby musiała szukać pomocy w takiej sprawie u uzdrowicieli innego wydziału, a potem powstałaby z martwych tylko po to, aby iść się douczyć, bo nie umiałaby zaznać spokoju w grobie. - Kwestia problematyczna to jej pozostałości. Ofiara miała zieloną rękę. Zarówno dosłownie, jak i metaforycznie. Gdy czegoś dotykała, rosły rośliny – wyjaśniła zwięźle. Jej twarz pozostawała spokojna, niemal nieruchoma, chociaż wewnętrznie uzdrowicielka znów poczuła przypływ irytacji, gdy przypomniała sobie jak wygląda jej gabinet. – Niestety pacjent przewrócił się, gdy wchodził do mojego gabinetu, a stres najwyraźniej wzmagał działanie klątwy. Przełamanie zaklęcia nie sprawiło, że rośliny znikły. Pacjent jest już wolny, za to mój gabinet jest w tej chwili porośnięty przez wielkie, ruchome pnącza, które usiłowały mnie udusić – poinformowała, i tym razem w jej oczach błysnęło coś, co świadczyło o... nie, nie o strachu, nie o gniewie, raczej o głębokim niezadowoleniu. Nie wydawała się ani trochę przejęta samym atakiem że stronny roślinności, ale już myśl o tym, że w jej wypieszczonym gabinecie, w którym wszystko stało jak pod linijkę, powstała prawdziwa dżungla, doprowadzała ją do wewnętrznego szału. Ktoś tak miłujący porządek jak Florence, a w wielu sprawach wręcz sztywny, nie mógł znieść chaosu we własnej przestrzeni. Łapanie żab na korytarzu? Proszę bardzo, ale nie pnącza na jej podłodze.
– Coś wyrosło też na ławce, na której siedział na korytarzu, ponieważ z jakichś niezrozumiałych powodów nie pomyślał, że nie powinien niczego dotykać. - Tym razem w jej suchy ton wkradła się nowa nuta, sugerująca, że Florence ma teorię, dla której pacjent na to nie wpadłam. Był po prostu niereformowalnym idiotą, ale Bulstrode takimi ocenami szafowała werbalnie w szpitalu z pewnym umiarem. - Nie znam tych roślin. Muszą należeć do jakichś nietypowych lub są zmutowane. Nie reagują na magię rozpraszającą. Wolałabym aby zerknął na nie ktoś od was, zanim zaduszą jakiegoś pacjenta – wytłumaczyła. Florence potrafiła usuwać skutki zaklęć, ale rośliny nie były jej domeną, a wiedziała, że mogły zareagować różnie na próby pozbycia się ich na tradycyjne sposoby. Jeśli były magiczne, być może niektórych zaklęć czy eliksirów nie należało używać, aby nie osiągnąć efektu odwrotnego od zamierzonego. Było to więc idealne zadanie dla Greengrassa. Wydział, na którym pracował, wymagał dużej wiedzy o florze, a rodzina, do której należał słynęła właśnie że zorientowania w takich tematach.
Gdy szło o porządek w klinice, umiała być bardzo natarczywa i jeszcze bardziej uparta.
- To że jestem klątwołamaczką i ją zdiagnozowałam. Klątwa zresztą nie jest kłopotem sama w sobie. Już ją zdjęłam - odparła spokojnie, koncentrując wzrok z powrotem na jego twarzy. Umarłaby chyba ze wstydu, gdyby musiała szukać pomocy w takiej sprawie u uzdrowicieli innego wydziału, a potem powstałaby z martwych tylko po to, aby iść się douczyć, bo nie umiałaby zaznać spokoju w grobie. - Kwestia problematyczna to jej pozostałości. Ofiara miała zieloną rękę. Zarówno dosłownie, jak i metaforycznie. Gdy czegoś dotykała, rosły rośliny – wyjaśniła zwięźle. Jej twarz pozostawała spokojna, niemal nieruchoma, chociaż wewnętrznie uzdrowicielka znów poczuła przypływ irytacji, gdy przypomniała sobie jak wygląda jej gabinet. – Niestety pacjent przewrócił się, gdy wchodził do mojego gabinetu, a stres najwyraźniej wzmagał działanie klątwy. Przełamanie zaklęcia nie sprawiło, że rośliny znikły. Pacjent jest już wolny, za to mój gabinet jest w tej chwili porośnięty przez wielkie, ruchome pnącza, które usiłowały mnie udusić – poinformowała, i tym razem w jej oczach błysnęło coś, co świadczyło o... nie, nie o strachu, nie o gniewie, raczej o głębokim niezadowoleniu. Nie wydawała się ani trochę przejęta samym atakiem że stronny roślinności, ale już myśl o tym, że w jej wypieszczonym gabinecie, w którym wszystko stało jak pod linijkę, powstała prawdziwa dżungla, doprowadzała ją do wewnętrznego szału. Ktoś tak miłujący porządek jak Florence, a w wielu sprawach wręcz sztywny, nie mógł znieść chaosu we własnej przestrzeni. Łapanie żab na korytarzu? Proszę bardzo, ale nie pnącza na jej podłodze.
– Coś wyrosło też na ławce, na której siedział na korytarzu, ponieważ z jakichś niezrozumiałych powodów nie pomyślał, że nie powinien niczego dotykać. - Tym razem w jej suchy ton wkradła się nowa nuta, sugerująca, że Florence ma teorię, dla której pacjent na to nie wpadłam. Był po prostu niereformowalnym idiotą, ale Bulstrode takimi ocenami szafowała werbalnie w szpitalu z pewnym umiarem. - Nie znam tych roślin. Muszą należeć do jakichś nietypowych lub są zmutowane. Nie reagują na magię rozpraszającą. Wolałabym aby zerknął na nie ktoś od was, zanim zaduszą jakiegoś pacjenta – wytłumaczyła. Florence potrafiła usuwać skutki zaklęć, ale rośliny nie były jej domeną, a wiedziała, że mogły zareagować różnie na próby pozbycia się ich na tradycyjne sposoby. Jeśli były magiczne, być może niektórych zaklęć czy eliksirów nie należało używać, aby nie osiągnąć efektu odwrotnego od zamierzonego. Było to więc idealne zadanie dla Greengrassa. Wydział, na którym pracował, wymagał dużej wiedzy o florze, a rodzina, do której należał słynęła właśnie że zorientowania w takich tematach.