- Ktoś ustalił, że nasza Minister Magii jest mugolką, ktoś się z tym nie zgodził, nie brakowało "wielkich myśli", że Śmierciożercy słusznie robią porządek... szkoda słów. - Mężczyzna pokręcił głową. - Polecam. Ja zamierzam zrobić to samo. - Co prawda Basilius mówił już do Laurenta, ale nieznajomy dodał to od siebie. Rzeczywiście wycofał się i zniknął w tłumie, a Laurent tylko pobieżnie się za nim obejrzał. W gruncie rzeczy - nie interesowało go to. W gruncie rzeczy nadal czuł się oszołomiony faktem, że przed paroma dniami wampir prawie wydrylował go z krwi, wcześniej był na wspaniałym Windermere, które wydrylowało go z sił, jeszcze wcześniej był wspaniały czas z szalonym Thoranem, który przez cały tydzień atakował New Forest... Za dużo. Tego wszystkiego było zwyczajnie za dużo. Chciał, nie chciał się włączać - nie mógł zwyczajnie. Było mnóstwo słów, jakie mógłby wypowiedzieć, zrugać tę głupią kłótnię, albo właśnie spróbować ją rozwiązać... nie ważne.
Wycofał się ostrożnie razem z Basiliusem. Zostając tę "dyskusję", która przerodziła się w przepychankę i niewiele chyba było potrzeba, żeby zaraz w ruch poszły różdżki. Nie szły pewnie dlatego, że młode, gorące głowy jeszcze myślały na tyle trzeźwo, żeby być świadomym, że przyjdą brygadziści? O wilku mowa... Kiedy Laurent i Basilius wydostali się z kleszczy tych obserwatorów, to właśnie nawołując o porządek i żeby ich przepuścić wpadli brygadziści. Nie jakoś agresywnie, ale mocnym krokiem przeciskali się do przodu, a i do tego wiele siły nie trzeba było włożyć. Ludzie grzecznie ustępowali. Odsuwali się. Laurent śledził to spojrzeniem jednym okiem, bo jednocześnie wychodził spośród tych ludzi trzymając się jak najbliżej Basiliusa.
Odetchnął dopiero, kiedy zostawili paręnaście metrów za sobą to zbiegowisko. Zerkając na nie z niepokojem, jakby zaraz miało tamto miejsce eksplodować, spoglądał na kuzyna.
- Nie pytaj, nie wiem... nie wiem, czemu ktoś uważa, że Eugenia Jenkins to mugol. - Absurd. Pomasował nasadę nosa palcami. - Czy to społeczeństwo czarodziei jest teraz bardziej niespokojne, czy my mamy takiego pecha? - Nie mógł mówić "JA mam takiego pecha", bo chociaż niekoniecznie byli na bieżąco ze swoimi życiowymi wydarzeniami to dobrze wiedział, że Basilius nie miał talentu do unikania wszelkich zagrożeń. Gdyby go miał, pewnie nie pracowałby jako medyk, którego może zatrudnić praktycznie każdy, a on nie będzie zadawał zbędnych pytań. Miał ochotę oprzeć się teraz na kuzynie, ale nie chciał robić dziwnych ruchów, które mogłyby przez osoby trzecie zostać źle odczytane i sprowokować kolejną aferę. Och, przynajmniej teraz mieli brygadzistów na miejscu! Jeden plus! Ta mugolska parada równości chyba przewrażliwiła niektóre osoby. A Lammas i wydarzenie ze świeczkami... ha, właśnie... - A może to przez Lammas... - Dodał nieco sam do siebie, nerwowo obracając palcem jeden z pierścionków.