25.08.2024, 12:05 ✶
Udało mu się, wiedział to od początku, że taka odpowiedź przypadnie Enzo do gustu, to było po nim widać i czuć, to rzucało się w oczy. Całkiem go bawiło to jak bardzo go poznał pod pewnym kątami i jak bardzo czasem mógł przewidzieć czego chciał. Skoro mieli pracować razem, to takie zapoznanie sie było jak najbardziej wskazane.
- Nie sądzę żebym miał kompetencje do pracy w takim miejscu. - miał dwie białe koszule na krzyż i jedne czarne spodnie, jak miałby się wpasować w elegancję?
Niepotrzebnie się wygadał z tym przyjacielem, szybko nabrał rumieńców speszony własną głupotą paplania czegokolwiek. Widać było po twarzy, że opowiadanie o tym co zaszło wtedy w jego mieszkaniu nie do końca było czymś czym chciał się dzielić, choć nie było to aż tak nieprzyjemne. Jak miałby mu powiedzieć? Przecież to wszystko jest pomieszane.
Popatrzył na niego i skinął lekko głową. Tak będą rozmawiać, chyba, raczej, sam nie wie, zobaczy jak to wyjdzie, kiedy znów się zobaczą, o ile się zobaczą. Zawahał się, ale w końcu otworzył usta, żeby zapytać o radę, ale wtedy musujące wino przybyło! Spojrzał za siebie, ale szybko wrócił oczyma do Enzo. Jak dziecko. Uśmiechnął się do siebie, zupełnie jakby sam chwilę temu nie zamawiał ,,bąbelków".
Nie mógł nie odetchnąć szybciej nosem w śmiechu kiedy usłyszał tak mocny akcent Enzo, ale doceniał jego starania.
Przesunął spojrzeniem po obsłudze, starając się nie wywołać w nich jakichś złych uczuć, czy nie zrazić do siebie, bo sam pracując w gastronomii nie miał zamiaru innym roboty utrudniać czy sprawiać, że będzie mniej komfortowa. Z resztą nie patrzył na nich długo, bo również pochwycił swój kieliszek i uniósł do góry.
- Tak, obyśmy dali radę pomóc Marcie. - dodał z szerokim uśmiechem. To wszystko było takie ekscytujące! - A jak nie damy rady, to znajdziemy innego ducha i jemu pomożemy. - rzucił niby żartem, a niby serio. Na świecie jest masa niesprawiedliwości i nieszczęścia, może dadzą radę choć trochę je zmniejszyć.
Wystawił kieliszek, do symbolicznego stuknięcia, po czym upił wina. Kiedy tylko odsunął usta od szkła znów zagościł na nich uśmiech.
- To na co masz ochotę? Ja chyba wezmę coś lekkiego, żeby móc normalnie spać. - chciał rzucić pomysł, że mogą zamówić różne rzeczy i później dać sobie wzajemnie spróbować, ale przecież nie znali się tak długo, nie byli rodziną, no i restauracja była, jak to sam Enzo określił, elegancka, stylowa i szykowna.
- Nie sądzę żebym miał kompetencje do pracy w takim miejscu. - miał dwie białe koszule na krzyż i jedne czarne spodnie, jak miałby się wpasować w elegancję?
Niepotrzebnie się wygadał z tym przyjacielem, szybko nabrał rumieńców speszony własną głupotą paplania czegokolwiek. Widać było po twarzy, że opowiadanie o tym co zaszło wtedy w jego mieszkaniu nie do końca było czymś czym chciał się dzielić, choć nie było to aż tak nieprzyjemne. Jak miałby mu powiedzieć? Przecież to wszystko jest pomieszane.
Popatrzył na niego i skinął lekko głową. Tak będą rozmawiać, chyba, raczej, sam nie wie, zobaczy jak to wyjdzie, kiedy znów się zobaczą, o ile się zobaczą. Zawahał się, ale w końcu otworzył usta, żeby zapytać o radę, ale wtedy musujące wino przybyło! Spojrzał za siebie, ale szybko wrócił oczyma do Enzo. Jak dziecko. Uśmiechnął się do siebie, zupełnie jakby sam chwilę temu nie zamawiał ,,bąbelków".
Nie mógł nie odetchnąć szybciej nosem w śmiechu kiedy usłyszał tak mocny akcent Enzo, ale doceniał jego starania.
Przesunął spojrzeniem po obsłudze, starając się nie wywołać w nich jakichś złych uczuć, czy nie zrazić do siebie, bo sam pracując w gastronomii nie miał zamiaru innym roboty utrudniać czy sprawiać, że będzie mniej komfortowa. Z resztą nie patrzył na nich długo, bo również pochwycił swój kieliszek i uniósł do góry.
- Tak, obyśmy dali radę pomóc Marcie. - dodał z szerokim uśmiechem. To wszystko było takie ekscytujące! - A jak nie damy rady, to znajdziemy innego ducha i jemu pomożemy. - rzucił niby żartem, a niby serio. Na świecie jest masa niesprawiedliwości i nieszczęścia, może dadzą radę choć trochę je zmniejszyć.
Wystawił kieliszek, do symbolicznego stuknięcia, po czym upił wina. Kiedy tylko odsunął usta od szkła znów zagościł na nich uśmiech.
- To na co masz ochotę? Ja chyba wezmę coś lekkiego, żeby móc normalnie spać. - chciał rzucić pomysł, że mogą zamówić różne rzeczy i później dać sobie wzajemnie spróbować, ale przecież nie znali się tak długo, nie byli rodziną, no i restauracja była, jak to sam Enzo określił, elegancka, stylowa i szykowna.