Całą mocą sprawczą jego sprzątań była magia. Każdy głupi potrafił pościerać plamę, ale nie każdy głupi potrafił ją zetrzeć tak, żeby nie rozmazywać jej bardziej. Jak można się więc było domyślić - Laurentowi nie wychodziło to najlepiej. Lubił robić sporo rzeczy własnymi rękoma, ale rzadko kiedy robił wszystko od początku do końca tymi rękoma. Był wychowany w domu, gdzie magia była podstawą, a od przyniesienia herbaty posiadało się lokajów, nie biegałeś za nią samemu do kuchni. Usamodzielnienie się wiązało się z walką z pewnymi nawykami i blondyn praktykował to jeszcze w rodzinnym domu. Dobrze było zobaczyć, że Victoria ma się śpiewająco i nie potrzebuje teraz zatrudniać sprzątaczki, bo inaczej potykałaby się o latające po ziemi koty... i to nie takie koty, które lubimy.
- Zapomniałem, że przecież twoja wierna skrzatka nie poszła za tobą. - Nie mogła, bo nie była Victorii, to przede wszystkim. Niby nie była jej, a jednak zachowywała się tak, jakby nie było drugiej osoby, której byłaby wierna tak samo. Pozory. Byłaby, ale z Victorią miała bardzo dobry kontakt, bo i sama Victoria traktowała ją z szacunkiem. Pewnie gdyby było inaczej mieliby trudniejszy czas z dogadywaniem się - Laurent z Victorią. Potrafił wiele zrozumieć, zaakceptować, wybaczyć, ale nie potrafiłby w swoim bliskim otoczeniu znieść znęcania się nad magicznymi stworzeniami.
Z ciekawością rozejrzał się po pomieszczeniu, szukając zmian, dodatków, widoku mówiącego: tak, to Lammas! Ciotka męczyła Florence, żeby też przystroili dom, więc zamierzał pomóc Florence to zrobić, ale to dopiero w samo Lammas. A swojego własnego... jakoś nie miał nastroju dekorować. Nawet mimo tego, że te dekoracje potrafiły być piękne i urocze.
- Wspaniała nowa współlokatorka. - Uśmiechnął się ciepło, spoglądając na kota, który jeszcze nie zorientował się, że jakaś istota trzecia wkroczyła na jego terytorium. - Widzę, widzę... godna postawa obywatelska. - Zażartował delikatnie, trzymając bukiet, dopóki Victoria miała miotłę. Albo dopóki nie wyciągnęła rąk po ten bukiet, chcąc się wymienić na jej chwilowo berło władzy, jakim niewątpliwie była miotła. - Kiedy ją nabyłaś? - Teraz była wolność w swoim domku - nie musiała się przejmować tym, że jej matka coś będzie tolerować, albo czegoś nie będzie. Mogła sama sobie postanowić, czy będzie miała kota, czy może pięć kotów. Przynajmniej coś ciepłego i kochanego będzie jej rozświetlać dnie i noce. Jeśli dostał miotłę w ręce, to poszedł za nią tam, gdzie trzymała wazony, a potem naturalnym torem - do kuchni. Bo przecież należało je od razu wstawić do wazonu, żeby jak najdłużej kwitły i nie potrzebowały ciągłego rzucania zaklęć. - Bardzo chętnie. Herbaty. Jakiejś lekkiej, białej lub zielonej. - Zielona herbata potrafiła pobudzać, ale tylko wtedy, kiedy parzyło się ją dłużej. Pobudzenie to ostatnie, czego teraz potrzebował. - Chyba przyszedłem już na kraniec porządków..?