[22 Marca, Pogrzeb Simone Malfoy] Wiltshire, rezydencja Malfoyów

– Nie nazwałabym jej chałupą – powiedziała Brenna, równie cicho, i uśmiechnęła się lekko. Warownia była może mniejsza niż posiadłość Malfoyów, ale w gruncie rzeczy wcale nie wiele, i urządzana przez całe pokolenia prezentowała się w jej oczach nie mniej imponująco niż to miejsce. Po prostu… była bardziej przytulna. Mogło to być traktowane zarówno jako zaleta, jak i wada, a zdaniem Brenny zwyczajnie pasowało do tych, którzy tam mieszkali: i chodziło zarówno o Longbottomów, jak i Crawleyów.
Doceniała piękno i elegancję Malfoy’s Manor, i nie czuła się tu nie na miejscu, ale ani trochę nie żałowała, że ich dom wygląda inaczej. Tak samo jak pewnie żaden Malfoy nie chciałby nawet zostać w posiadłości Longbottomów dłużej niż kilka godzin podczas balu.
Brenna mimowolnie zastanowiła się, co myślała o tym miejscu Simone Malfoy. Czy cieszyła się wizją tego, że kiedyś może zostać panią tego miejsca? A może ją to przytłaczało? Brenna pamiętała ją jako kobietę bardzo spokojną, i podczas wesela Malfoyów zdawała się idealnie wpisywać w rodzinę, kolejny klejnot rodowy, błyszczący na sali balowej. Ale w rodach czystej krwi tak wielu nosiło maski, i to niekoniecznie te śmierciożercze…
Simone była piękna, młoda i być może szczęśliwa, a teraz odeszła. I chociaż Brenna nie znała jej dobrze, przejmowało ją to żalem.
Naiwnie wierzyła, że przynajmniej niektórzy z tu zgromadzonych, w tym wdowiec także żałują. Zwłaszcza Elliott, nawet jeżeli nie byłoby to małżeństwo z miłości. Żyli w końcu razem parę lat i kobieta była matką jego syna: Brenna współczuła więc i jemu, i jego małemu synkowi, któremu nie będzie nawet dane zapamiętać matki.
– Nie lubię chyba po prostu, gdy coś nadmiernie manipuluje moim umysłem – przyznała po chwili zastanowienia. I tak popatrzyłaby na Stellę: grała dobrze, a poza tym tego wymagała grzeczność. Tak samo, jak uważnie słuchałaby koncertu ich dalekiej powinowatej podczas balu. Czar willi nie pozostawał jednak wyboru, musiałeś patrzeć, a Brenna chyba lubiła mieć wybór i żałowała, że nie zdołała opanować oklumencji, chociaż kiedyś próbowała – ot nie była w stanie zamknąć swojego umysłu. I o ile podczas balu to jeszcze było dopuszczalne, chociaż doprowadziło do rozproszenia i cóż, przemiany w bobra, to na pogrzebie zdawało się Brennie trochę niestosowe. – Ale na taką skalę to okazało się też trochę niebezpieczne. W każdym razie, nie, nie mówię tylko o Warowni. Raczej hm… no nie zorganizuję więcej takiego występu na żadnej z naszych imprez.
Erik mógł to oczywiście zrobić, a ona nie zamierzała się z nim sprzeczać ani walczyć, gdyby miał ochotę taką zabawę z występem willi wyprawić, ale Brenna – chociaż kojarzyła Stellę Avery jako bardzo miłą i utalentowaną dziewczynę – zdecydowanie nie chciała powtórki z rozrywki. Incydent bobrowy nie poruszał jej pod względem tego, że krzywo na nich patrzyli inni czystokrwiści, ale już smuciło ją, że Nora Figg czuła się z tego powodu źle. Przyszła tam na ich zaproszenie, mieli zadbać, aby dobrze się bawiła, a zamiast tego Brenna wyprowadzała ją całą we łzach.
– Słyszę i jest z pewnością niesamowita w tym, co robi – przyznała bez oporów. Brenna umiała docenić artystów, tym bardziej, że sama żadnych artystycznych umiejętności nie posiadała. W ich rodzinie bodaj tylko Mavelle miała pewne zacięcie, konkretnie ku malarstwu. Brenna zawsze uważała, że brak jej do tego talentu, owej iskry bożej, ale też trochę cierpliwości, no i po prostu… nie było jej pisane.
Niektórzy grali na wiolonczeli, śpiewali na scenie, tworzyli wspaniałe dzieła sztuki, byli tymi wybitnymi jednostkami, przyciągającymi spojrzenia, gdzie by się nie ruszyli.
A inni po prostu krążyli w mundurach w bezimiennym tłumie, przeciętni członkowie społeczeństwa, bez których jednak to nie mogłoby funkcjonować. Brenna doskonale wiedziała, że się w tej masie mieści i w sumie to odbiega od większości o tyle, że jej skrytka w Gringottcie była o wiele bardziej zasobna.
Zamilkła, przesunęła spojrzeniem po ludziach zgromadzonych na sali. Nie tykała drinków – nie piłaby nawet, gdyby nie miała zaraz biec na dyżur, ale ten był całkiem wygodną wymówką, dla której nie wznosiła toastów. Czekała na odpowiedni moment, gdy inni wypiją ich parę, gdy zajmą się rozmowami, i gdy już nikt nie zauważy jej nieobecności, nie skomentuje, że Longbottomówna za wcześnie wyszła ze stypy. Wbrew pozorom Brenna w takich miejscach bardzo starała się zawsze postępować w zgodzie z przynajmniej pewnymi podstawami dobrych manier.
– Będę się zbierać. Gdyby ktoś pytał, mam wieczorny dyżur – szepnęła w końcu Brenna, pochylając się ku Erikowi. A chociaż wiedział, że siostra tego dnia wybiera się do Ministerstwa Magii, i tak posłała mu przepraszający uśmiech, bo z racji na to, że żadne z nich jakoś z nikim się nie związało (właściwie u niej to nic dziwnego, ale już że Erik z nikim się nie spotykał było zaskakujące, przy tym ile miał wielbicielek…) często przychodzili na tego typu wydarzenia razem i zawsze starała się zostawać na nich tak długo, jak jej brat. No chyba że któraś kuzynka albo przyjaciółka trochę za dużo wypiła albo doświadczała osobistego dramatu, i trzeba było służyć ramieniem do wypłakania się albo stabilniejszego poruszania się. – Do zobaczenia jutro rano w Warowni.
Podniosła się zza stołu i wyszła z sali, na progu rzucając ostatnie spojrzenie na bawiących się, by potem skierować się do wyjścia z posiadłości, poza zasięg zaklęć antyteleportacyjnych. Gotowa aportować się stąd do Warowni, gdzie ciemna, typowa dla czystokrwistych szata, zostanie zamieniona na szary mundur, a potem przejść z tego światka wyższych sfer do tego, gdzie królowały sprawy kryminalne.
Nikt poza Erikiem pewnie nawet nie dostrzegł ani jej wyjścia, ani tego, że w ogóle tutaj była.

Postać opuszcza sesję