26.08.2024, 20:39 ✶
Może go podpuszczał nieświadomie, a może odruchowo mu zaprzeczał. Tak czy inaczej dopiero po chwili zauważał, że wkopał się w kolejne słuchanie pochwał. Powinien to uciąć, bo jeszcze mu ego skoczy w górę, ale nie chciał tego robić, bo przyjemnie słuchało się tego jak ktoś ma w ciebie tyle wiary.
- Tak, zręczność, jako tako sobie wyrobiłem. - wiedział co oznaczało to mrugnięcie i uśmiech. Dowolność interpretacji i zapewnienie, że jakakolwiek ona by nie była to będzie dobra. Naprawdę zaraz się przy tym Enzo rozbestwi!
Z zadowoleniem na twarzy pokiwał mu pewnie głową. Tak jeśli pomogą jej to pójdą po więcej, a później dalej i dalej. Głupie marzenia ludzi rozemocjonowanych chwilą i wizją sukcesu. Po pierwszej porażce jak nic to się rozpadnie. Ale na pewno? Coraz większa pewność w nich kiełkowała mu w głowie.
Złapał menu i otworzył je na pierwszej stronie. uniósł spojrzenie na niego.
- Ale następnym razem na płacę. - zaklepał sobie przywilej płacenia przy kolejnym spotkaniu, bo na pewno jeszcze co najmniej raz spotkają się przed wyjazdem do Marty.
Jak to jest, że on tak celnie uderza w samo sedno? Palce zacisnęły się mocniej na skórzanej okładce, a szczęka zacisnęła się. Czyli się domyślił? Jest aż tak oczywisty? Bardzo możliwe. To paznokcie? Ale tak wiele czarodziejów takie ma, może źle coś ubrał w słowa. Powinien udawać głupka i zarzekać się, że pomylił słówka.
- Tak, posiadanie kogoś takiego, do kogo można wracać, musi być miłe. - podniósł na niego wzrok i uśmiechnął się sztywno, choć silił się na pogodność. - I nie martw się ktoś taki jak ty na pewno kogoś sobie znajdzie. - nie wiedział czy to pocieszenie czy danie nadziei było konieczne, ale jakoś tak dziwnie było mu urwać temat. Nie myślał jednak, że podobne życzenie przyjdzie mu kiedyś powiedzieć aż dwa razy w jednym tygodniu.
Wrócił spojrzeniem do menu i zmrużył oczy, czytając niewielkie literki pod nazwą dania, aby wyłapać z czego to cudo właściwie się składa. Znów spojrzał na Enzo.
- Będę mógł też zamówić deser? - w końcu on płaci, to lepiej, nie narażać go na koszty z zaskoczenia, a tak może odmówić, albo mogą na deser iść w inne miejsce, albo mogą w ogóle go nie jeść.
- Tak, zręczność, jako tako sobie wyrobiłem. - wiedział co oznaczało to mrugnięcie i uśmiech. Dowolność interpretacji i zapewnienie, że jakakolwiek ona by nie była to będzie dobra. Naprawdę zaraz się przy tym Enzo rozbestwi!
Z zadowoleniem na twarzy pokiwał mu pewnie głową. Tak jeśli pomogą jej to pójdą po więcej, a później dalej i dalej. Głupie marzenia ludzi rozemocjonowanych chwilą i wizją sukcesu. Po pierwszej porażce jak nic to się rozpadnie. Ale na pewno? Coraz większa pewność w nich kiełkowała mu w głowie.
Złapał menu i otworzył je na pierwszej stronie. uniósł spojrzenie na niego.
- Ale następnym razem na płacę. - zaklepał sobie przywilej płacenia przy kolejnym spotkaniu, bo na pewno jeszcze co najmniej raz spotkają się przed wyjazdem do Marty.
Jak to jest, że on tak celnie uderza w samo sedno? Palce zacisnęły się mocniej na skórzanej okładce, a szczęka zacisnęła się. Czyli się domyślił? Jest aż tak oczywisty? Bardzo możliwe. To paznokcie? Ale tak wiele czarodziejów takie ma, może źle coś ubrał w słowa. Powinien udawać głupka i zarzekać się, że pomylił słówka.
- Tak, posiadanie kogoś takiego, do kogo można wracać, musi być miłe. - podniósł na niego wzrok i uśmiechnął się sztywno, choć silił się na pogodność. - I nie martw się ktoś taki jak ty na pewno kogoś sobie znajdzie. - nie wiedział czy to pocieszenie czy danie nadziei było konieczne, ale jakoś tak dziwnie było mu urwać temat. Nie myślał jednak, że podobne życzenie przyjdzie mu kiedyś powiedzieć aż dwa razy w jednym tygodniu.
Wrócił spojrzeniem do menu i zmrużył oczy, czytając niewielkie literki pod nazwą dania, aby wyłapać z czego to cudo właściwie się składa. Znów spojrzał na Enzo.
- Będę mógł też zamówić deser? - w końcu on płaci, to lepiej, nie narażać go na koszty z zaskoczenia, a tak może odmówić, albo mogą na deser iść w inne miejsce, albo mogą w ogóle go nie jeść.