[świt 26.08.72, Warownia] Drzewo poznania dobra i zła

- Nie muszę zdejmować, sama spada - wypowiedziała to takim tonem, jakby przechodziła żałobę za tą koroną, ale jednocześnie nie mogła nic z tym zrobić. Wzruszyła ramionami, jakby chciała dać znać, że się wcale nie przejmuje powolną utratą godności i dobrego wizerunku, ale stąpanie po granicy upadku w niełaskę popularnej opinii był niczym cierń w jej boku. Nie chciała tego, ale nie miała siły temu przeciwdziałać - zamiast go wyjąć, po prostu przekręcała się na drugi bok w nocy, aby kolec nie uwierał aż tak mocno.
Eden sama nie wiedziała, czy Brenna coś węszy na temat jej relacji z Moodymi. W tym momencie średnio ją to obchodziło, czy łączyła frywolnie dryfujące pomiędzy nimi w powietrzu kropki, ale to tylko z racji upojenia alkoholem. Na trzeźwo byłaby już cała spięta ze stresu i wymyślałaby jakąś koherentną wersję znajomości z Millie. Coś, co Longbottom przełknęłaby bez kwestionowania, bez żadnych podejrzeń. W obecnym stanie natomiast była gotowa wyśpiewać jej wszystko jak na spowiedzi, choć pewnie mijając się z meritum wielokrotnie. Mogła być pijana, ale krwi polityka i daru odpowiadania bez podania realnej odpowiedzi się nie wyzbędzie.
- O niczym tak nie marzę, jak o spędzeniu z tobą nocy, Brenna - wypluła z siebie te słowa z tak wielką dozą sarkazmu, że nawet ślepy nie uwierzyłby, że to ma jakkolwiek miłe zabarwienie. - Ty w ogóle śpisz, moja zmoro? Zresztą... Nieistotne. - Machnęła ręką zbywająco.  - Pewnie nawet przez sen jadaczka ci się nie zamyka. -
Nie mogła patrzeć na tę piżamę, czuła jak trzeźwieje od tej żenady. Gdyby nie fakt, że w obecnym stanie fizycznym Brenna miała nad nią zdecydowaną przewagę i uziemiłaby ją bez mrugnięcia okiem, zdewastowałaby to ubranie. Wyświadczyłaby tym przysługę całej rodzinie Longbottom, bo Brenna już nigdy nie mogłaby tej szmaty założyć, a oni nie musieliby jej oglądać. 
- Mnie ta piżama przywodzi na myśl inne biblijne wydarzenie. Potop. - Oznajmiła z pozoru niewinnie, uśmiechając się rozkosznie. Oczywiście, że znała biblię, nie wychowywała się pod kamieniem. Każdemu czasem zdarza się sięgać po literaturę z gatunku fantasy. - Wiesz czemu? Bo wygląda, jakbyś ją dostała w ramach pomocy dla powodzian. - Głupi uśmieszek spłynął po jej twarzy, by zrobić miejsce zezłoszczonej minie. Gdyby nie fakt, że ostatnimi czasy coraz mniej chciała umierać, bo wyglądało na to, że miała dla kogo żyć, zabiłaby się, byle w tym czymś nie spać.
Czemu Brenna miała się jej tłumaczyć? Dobre pytanie, na które Eden teraz nie miała logicznej odpowiedzi. Taki mechanizm wyniosła z domu - kiedy ktoś robił coś, co się ojcu nie podobało, musiał się z tego wytłumaczyć. Proste i logiczne, nikt się nie skarżył, bo też musiałby się z tego tłumaczyć. Ale przecież nie mogła powiedzieć Longbottom, że ma to zrobić, bo u niej w domu się tak robiło, więc patrzyła na nią chwilę w ciszy, a potem usiadła obrażona na łóżku raz jeszcze, ciskając piżamą w jego kąt.
- Dobra, wiesz co? Ja się po prostu teleportuję do domu. Jeśli odpadnie mi po drodze jakaś kończyna, zapakuj ją, proszę, ładnie i odeślij sową na mój adres - oznajmiła grzecznie, próbując znaleźć swoją różdżkę. Pojęcia nie miała, gdzie jest. - Ta piżama jest dla mnie jawnym znakiem, że nie jestem w Warowni mile widziana, a ja nie z tych, co się wpraszają na siłę - dodała, odkrywając nawet poduszkę w poszukiwaniu różdżki. Chyba tylko pijana osoba mogłaby uznać, że zgubiona rzecz będzie w okolicy, w której nigdy się wcześniej nie znalazła, ale ewidentnie Eden to nie przeszkadzało.