15.01.2023, 04:17 ✶
Spotkanie oko w oko niewątpliwie było swego rodzaju przełomem – o czym Patrick wiedzieć nie mógł żadnym sposobem. Dzień Ostary z perspektywy Clare był jednym wielkim błędem, którego nie powinna była popełniać ze względu na bezpieczeństwo bliskich; teraz bowiem przede wszystkim myślała o nich, nie o sobie.
Choć o sobie, oczywiście, po części też – jakoś musiała wpasować się w ramy wyznaczone przez ciało i życie Alanny, żeby mieć choćby niewielką szansę na dotknięcie życia, jakie wiodła kiedyś. Pełne wskoczenie na dawne tory było jednak, rzecz jasna, niemożliwe.
W końcu Kordelia Clarette Crouch leżała od ponad roku pogrzebana, o czym świadczyły litery wyryte na nagrobku.
Mimo wszystko to przypadkowe – no, nie do końca, w końcu musiała zdawać sobie sprawę z tego, iż Steward również pojawi się na grobach – spotkanie na cmentarzu wywołało uparcie nawracającą falę wspomnień i pragnień. Może powinna była jakoś wyciągnąć rękę do mężczyzny, którego pokochała tak mocno, iż była zdolna powrócić do tego świata. Może jednak nic się nie stanie, jeśli spróbuje się do niego zbliżyć – tylko ostrożnie, małymi kroczkami, tak, żeby nie rzucić się w oczy poplecznikom Voldemorta. Tfu, Lorda Voldemorta, nie mogła o tym zapominać. W każdym razie przekonała się, że nawet coś tak niewinnego jak zapach mogło stanowić detal, przez który maska może opaść; w iście błyskawicznym tempie odkopała perfumy, jakie nosiła pierwotna właścicielka tego ciała. Cięższe, zdające się oblepiać czarownicę, przywodzące na myśl tytoń i orientalną słodycz.
- Aha. A ty w Przestrzegania Praw Czarodziejów – skwitowała „odkrycie” (w końcu to nie tak, że o tym nie wiedziała) bez specjalnych emocji w głosie. Ogólnie rzecz biorąc nie wtrącała się do przesłuchania, nie licząc sprowadzenia kobiety na ziemię – może to była kwestia tego, że sama historię już znała i nie uważała, by te wszystkie „mugolskie pierdolety” (jak określiłaby Alanna) miały znaczenie dla historii.
- Doprowadzają go właśnie do stanu używalności – poinformowała krótko Stewarda, nie zagłębiając się w szczegóły. Nie było raczej takiej potrzeby, w każdym razie zdawało się, iż pechowiec nadal znajduje się w pobliżu– Mhm, nie ruszaliśmy tego – dodała. W końcu tykanie czegoś potencjalnie czarnomagicznego lepiej pozostawić osobom, które miały odpowiednie kompetencje.
- … eee, wyjechał – odparła po chwili, jakby musiała się dobrze zastanowić i sobie przypomnieć; wszak przed chwilą mówiła o czym innym, a tu nagle taka zmiana tematu! - Mogę… mogę ci jeszcze jakoś pomóc?
Choć o sobie, oczywiście, po części też – jakoś musiała wpasować się w ramy wyznaczone przez ciało i życie Alanny, żeby mieć choćby niewielką szansę na dotknięcie życia, jakie wiodła kiedyś. Pełne wskoczenie na dawne tory było jednak, rzecz jasna, niemożliwe.
W końcu Kordelia Clarette Crouch leżała od ponad roku pogrzebana, o czym świadczyły litery wyryte na nagrobku.
Mimo wszystko to przypadkowe – no, nie do końca, w końcu musiała zdawać sobie sprawę z tego, iż Steward również pojawi się na grobach – spotkanie na cmentarzu wywołało uparcie nawracającą falę wspomnień i pragnień. Może powinna była jakoś wyciągnąć rękę do mężczyzny, którego pokochała tak mocno, iż była zdolna powrócić do tego świata. Może jednak nic się nie stanie, jeśli spróbuje się do niego zbliżyć – tylko ostrożnie, małymi kroczkami, tak, żeby nie rzucić się w oczy poplecznikom Voldemorta. Tfu, Lorda Voldemorta, nie mogła o tym zapominać. W każdym razie przekonała się, że nawet coś tak niewinnego jak zapach mogło stanowić detal, przez który maska może opaść; w iście błyskawicznym tempie odkopała perfumy, jakie nosiła pierwotna właścicielka tego ciała. Cięższe, zdające się oblepiać czarownicę, przywodzące na myśl tytoń i orientalną słodycz.
- Aha. A ty w Przestrzegania Praw Czarodziejów – skwitowała „odkrycie” (w końcu to nie tak, że o tym nie wiedziała) bez specjalnych emocji w głosie. Ogólnie rzecz biorąc nie wtrącała się do przesłuchania, nie licząc sprowadzenia kobiety na ziemię – może to była kwestia tego, że sama historię już znała i nie uważała, by te wszystkie „mugolskie pierdolety” (jak określiłaby Alanna) miały znaczenie dla historii.
- Doprowadzają go właśnie do stanu używalności – poinformowała krótko Stewarda, nie zagłębiając się w szczegóły. Nie było raczej takiej potrzeby, w każdym razie zdawało się, iż pechowiec nadal znajduje się w pobliżu– Mhm, nie ruszaliśmy tego – dodała. W końcu tykanie czegoś potencjalnie czarnomagicznego lepiej pozostawić osobom, które miały odpowiednie kompetencje.
- … eee, wyjechał – odparła po chwili, jakby musiała się dobrze zastanowić i sobie przypomnieć; wszak przed chwilą mówiła o czym innym, a tu nagle taka zmiana tematu! - Mogę… mogę ci jeszcze jakoś pomóc?
381/2036