28.08.2024, 19:57 ✶
Dora ściągnęła trochę usta, co na dobrą sprawę było jakimś jej odpowiednikiem skrzywienia się z niezadowoleniem na zasłyszane słowa. Thomas miał rację, oczywiście, ale to nie zmieniało faktu, że wciąż nieco nie leżały jej te wszystkie prawdy, bo zmartwienie które na to odczuwała było zbyt duże.
- Myślę, że znaleźliśmy się w grupie osób, gdzie wszyscy czują taką potrzebę działania - powiedziała powoli, jakby godziła się na poczekaniu ze swoimi własnymi słowami. - I wszyscy zapominamy, że inni się o nas martwią - skończyła myśl, chociaż niekoniecznie podobała jej się ta konkluzja. Robiła dokładnie to samo - działało, nie do końca obejmując rozumiem to, jakie mogło mieć to wszystko konsekwencje i że inni mogli się o nią martwić dokładnie tak, jak ona martwiła się o nich. Może dlatego była na jakiejś małej wojnie z Brenną, nadwyrężając jej cierpliwość i zapominając się co chwilę, że w gruncie rzeczy to ktoś w tym Londynie ją szuka i chce jej zrobić krzywdę.
- Też tak myślę - zgodziła się, kiwając głową. - Ba, nawet wydaje mi się, że na początku wystarczyłyby same tytuły. Niby mówi się, żeby nie oceniać książki po okładce, ale po tytule? - uśmiechnęła się lekko. Chociaż pewnie część z księgozbioru Lydii i tak można by ocenić właśnie po tym co było na froncie. No, przynajmniej w przypadku tych mniej kontrowersyjnych książek. - W sumie, jak już się zabierzemy za restaurowanie tego miejsca i naprawianie różnych rzeczy to można by tu zrobić bibliotekę? Znaczy to takie duże miejsce że tu na pewno była biblioteka, ale pewnie jeśli coś w niej było przydatnego, to dawno zniszczało albo zostało zabrane. I w sumie moglibyśmy sobie zrobić tam wygodne miejsce na przeglądanie tego wszystkiego. To było fajne. Bo w sumie nie wiem jak z trzymaniem takich książek w domu? W sensie no można je sobie mieć, oczywiście, ale to chyba nielegalne? - w sumie to nawet nie wiedziała czy była jakaś kara za posiadanie nekromantycznych woluminów czy rolek pergaminu, ale była zdania że absolutnie nie chciała się przekonywać czy tak i jak wysoka.
- Hmm, nie zastanawiałam się w sumie nad tym, ale możemy coś powiedzieć chyba? Na pewno niczemu nie zaszkodzi - wzruszyła ramionami. - Ale to jak już pochowamy. Jeszcze chciałam zasadzić kwiatki? Moglibyśmy też postawić tabliczkę, ale napisałabym na niej oba imiona. Estelli i Galahada. A właśnie. Masz jeszcze ten wisiorek?
- Myślę, że znaleźliśmy się w grupie osób, gdzie wszyscy czują taką potrzebę działania - powiedziała powoli, jakby godziła się na poczekaniu ze swoimi własnymi słowami. - I wszyscy zapominamy, że inni się o nas martwią - skończyła myśl, chociaż niekoniecznie podobała jej się ta konkluzja. Robiła dokładnie to samo - działało, nie do końca obejmując rozumiem to, jakie mogło mieć to wszystko konsekwencje i że inni mogli się o nią martwić dokładnie tak, jak ona martwiła się o nich. Może dlatego była na jakiejś małej wojnie z Brenną, nadwyrężając jej cierpliwość i zapominając się co chwilę, że w gruncie rzeczy to ktoś w tym Londynie ją szuka i chce jej zrobić krzywdę.
- Też tak myślę - zgodziła się, kiwając głową. - Ba, nawet wydaje mi się, że na początku wystarczyłyby same tytuły. Niby mówi się, żeby nie oceniać książki po okładce, ale po tytule? - uśmiechnęła się lekko. Chociaż pewnie część z księgozbioru Lydii i tak można by ocenić właśnie po tym co było na froncie. No, przynajmniej w przypadku tych mniej kontrowersyjnych książek. - W sumie, jak już się zabierzemy za restaurowanie tego miejsca i naprawianie różnych rzeczy to można by tu zrobić bibliotekę? Znaczy to takie duże miejsce że tu na pewno była biblioteka, ale pewnie jeśli coś w niej było przydatnego, to dawno zniszczało albo zostało zabrane. I w sumie moglibyśmy sobie zrobić tam wygodne miejsce na przeglądanie tego wszystkiego. To było fajne. Bo w sumie nie wiem jak z trzymaniem takich książek w domu? W sensie no można je sobie mieć, oczywiście, ale to chyba nielegalne? - w sumie to nawet nie wiedziała czy była jakaś kara za posiadanie nekromantycznych woluminów czy rolek pergaminu, ale była zdania że absolutnie nie chciała się przekonywać czy tak i jak wysoka.
- Hmm, nie zastanawiałam się w sumie nad tym, ale możemy coś powiedzieć chyba? Na pewno niczemu nie zaszkodzi - wzruszyła ramionami. - Ale to jak już pochowamy. Jeszcze chciałam zasadzić kwiatki? Moglibyśmy też postawić tabliczkę, ale napisałabym na niej oba imiona. Estelli i Galahada. A właśnie. Masz jeszcze ten wisiorek?
The woods are lovely, dark and deep,
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep.
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep.