29.08.2024, 13:45 ✶
Charles musiał mieć nieco inne przyzwyczajenia i upodobania niż Robert, czy nawet Richard. Durmstrang wypuszczał ze swoich surowych murów silnych, poważnych mężczyzn i rzeczywiście musiał być dobry w swoim zadaniu, skoro ukształtował nawet z natury dobrodusznego Charlesa. Młody Mulciber wolał surowe ściany od uroczych pokoików naćkanych obrazkami z ulubionym pieskiem.
- Może nie. - Charles nie sprzeczał się z Rodolphusem. - Nie wiem, czy wuj ma jakieś inne domy. Pewnie tak. Zachowuje się jak bogacz. - Powiedział, marszcząc nos. Nie miał pojęcia o prawdziwym majątku wuja, bo choć jego najbliższej rodzinie się nie przelewało zbytnio, to też nigdy niczego nie brakowało. Robert zaś wyglądał na osobę, która mogłaby ukrywać majątek nawet przed własnym bliźniakiem. Z drugiej strony, była też Lorien, która, jak się wydawało, była obrzydliwie bogata. - Dobrze go znasz? Wuja? I mojego tatę? - Ciemne oczy przeniosły się ze szklanki z wodą na twarz Rolpha. Jak Lestrange mógł skłamać patrząc w tak ufne oczy? - Sprzedawali ci świeczki i kadzidła? Jeśli kupowałeś jakieś w lipcu, pod koniec, możliwe, że ja je zrobiłem. - Uśmiechnął się, jakby sama myśl, że Rolph używał jego wyrobów, go ucieszyła. Oparł szklankę na kolanie.
Chociaż jeszcze prosił o whisky, nie od razu zainteresował się kolejną porcją, skupiając bardziej na wodzie, gdy podświadomość podpowiadała, że alkoholu było już dość. Szklanka zawisła w powietrzu, ale i przykry nastrój pełen złości, który towarzyszył im w pubie, zamienił się w coś o wiele przyjemniejszego.
- Co to? Hm? - Charles zainteresował się bardziej fiolką tajemniczego płynu aniżeli whisky. - Mój brat by mnie nie zabił. To przecież mój brat! Teraz dzięki temu jest uzdrowicielem, ma dobrą pracę w szpitalu. A ta mikstura... Masz dość dla siebie? - Zatroszczył się najpiew o kolegę, gdy brwi zeszły się, zdradzając zaniepokojenie. - Ty wypij, ze mną będzie w porządku, dam radę. - Przyjaźnie klepnął Rolpha w udo. - I o tym mówiłem, Rolph. Ledwie mnie znasz, a tyle robisz! Obiecuję, że zadbamy o to mieszkanie. Leo też jest porządny, a obaj potrzebujemy zacząć od nowa. Dość już mieszkania z wujem i kuzynką, o miesiąc za długo.
Charlie zdradzał coraz więcej, ale nie widział tego w swoich wypowiedziach. Język trochę mu się plątał, w głowie szumiało, ale zaczynało być bardziej przyjemnie, gdy skupiło się na pomocy Rolpha zamiast na krzywdzie doznanej ze strony rodziny.
- Nie chcę pić jeśli ty nie chcesz. - Wyparł się, ale ostatecznie nie zostawił szklanki wiszącej w powietrzu. Złapał ją i chyba tylko w odruchu przycisnął do ust, zaprzeczając tym samym swoim słowom. - Zabawne, że coś podobnego mówił mój znajomy o opium, a sam mnie częstował. Paliłeś kiedyś opium? Ja tylko raz. Hej, może masz trochę opium i fajkę?
- Może nie. - Charles nie sprzeczał się z Rodolphusem. - Nie wiem, czy wuj ma jakieś inne domy. Pewnie tak. Zachowuje się jak bogacz. - Powiedział, marszcząc nos. Nie miał pojęcia o prawdziwym majątku wuja, bo choć jego najbliższej rodzinie się nie przelewało zbytnio, to też nigdy niczego nie brakowało. Robert zaś wyglądał na osobę, która mogłaby ukrywać majątek nawet przed własnym bliźniakiem. Z drugiej strony, była też Lorien, która, jak się wydawało, była obrzydliwie bogata. - Dobrze go znasz? Wuja? I mojego tatę? - Ciemne oczy przeniosły się ze szklanki z wodą na twarz Rolpha. Jak Lestrange mógł skłamać patrząc w tak ufne oczy? - Sprzedawali ci świeczki i kadzidła? Jeśli kupowałeś jakieś w lipcu, pod koniec, możliwe, że ja je zrobiłem. - Uśmiechnął się, jakby sama myśl, że Rolph używał jego wyrobów, go ucieszyła. Oparł szklankę na kolanie.
Chociaż jeszcze prosił o whisky, nie od razu zainteresował się kolejną porcją, skupiając bardziej na wodzie, gdy podświadomość podpowiadała, że alkoholu było już dość. Szklanka zawisła w powietrzu, ale i przykry nastrój pełen złości, który towarzyszył im w pubie, zamienił się w coś o wiele przyjemniejszego.
- Co to? Hm? - Charles zainteresował się bardziej fiolką tajemniczego płynu aniżeli whisky. - Mój brat by mnie nie zabił. To przecież mój brat! Teraz dzięki temu jest uzdrowicielem, ma dobrą pracę w szpitalu. A ta mikstura... Masz dość dla siebie? - Zatroszczył się najpiew o kolegę, gdy brwi zeszły się, zdradzając zaniepokojenie. - Ty wypij, ze mną będzie w porządku, dam radę. - Przyjaźnie klepnął Rolpha w udo. - I o tym mówiłem, Rolph. Ledwie mnie znasz, a tyle robisz! Obiecuję, że zadbamy o to mieszkanie. Leo też jest porządny, a obaj potrzebujemy zacząć od nowa. Dość już mieszkania z wujem i kuzynką, o miesiąc za długo.
Charlie zdradzał coraz więcej, ale nie widział tego w swoich wypowiedziach. Język trochę mu się plątał, w głowie szumiało, ale zaczynało być bardziej przyjemnie, gdy skupiło się na pomocy Rolpha zamiast na krzywdzie doznanej ze strony rodziny.
- Nie chcę pić jeśli ty nie chcesz. - Wyparł się, ale ostatecznie nie zostawił szklanki wiszącej w powietrzu. Złapał ją i chyba tylko w odruchu przycisnął do ust, zaprzeczając tym samym swoim słowom. - Zabawne, że coś podobnego mówił mój znajomy o opium, a sam mnie częstował. Paliłeś kiedyś opium? Ja tylko raz. Hej, może masz trochę opium i fajkę?