I z całą pewnością było to pytanie, które Brenna zadałaby Menodorze zupełnie innym tonem, niż zrobił to Jessie. A i z ust Jessiego zapewne wybrzmiałoby inaczej, gdyby zostało dokończone, a po nim padły kolejne słowa i zdania, wymieniane z Dorą. Odpowiedź jednak musiała poczekać, ponieważ w tym akurat momencie ważniejsze było złapanie złodzieja, odzyskanie portmonetki z zawartością i oddanie złodzieja odpowiednim służbom.
Czy złodziej był tak szybki, czy to przez otaczających ich ludzi, ciężko było to stwierdzić i Jasper czuł narastającą frustrację, że nie mógł tego gnojka dogonić. Zabawki dla Benjiego, porozrzucane na bruku, odeszły w tymczasową niepamięć i w sumie mogłyby sobie tak leżeć na tym bruku, dopóki pościg nie dobiegłby końca. Potem Jasper mógł je zebrać.
Rozpaczliwe krzyki Dory trafiły wreszcie do odpowiednich uszu, bo gdzieś dalej ktoś w tłumie zaczął krzyczeć, podniosły się kolejne głosy i jakby z cienia powyskakiwali wielcy faceci (jeden z nich chyba był piekarzem, bo z groźną miną i okrzykami wojennymi wymachiwał wałkiem do ciasta), zaraz rzucając się w stronę złodzieja.
I to chyba był moment, w którym ten złodziej zrozumiał, że całkowicie wszystko spieprzył. Jessie niemal czuł, jak jego policzki stawały się coraz bardziej blade, oczy otwierają się szerzej ze strachu, a pod ubraniem coraz więcej kropel zimnego potu zaczęły spływać po jego plecach, łaskocząc nieprzyjemnie skórę.
Coraz więcej osób torowało mu drogę, coraz trudniej było mu uciekać, chociaż wciąż był w stanie prześlizgnąć się obok wielkich ciał, pod umięśnionymi ramionami albo prześlizgnąć się między nogami. Wszyscy próbowali go zatrzymać, a gdy im się nie udawało, próbowali następni, a ci, których moment bohaterstwa miał dopiero nadejść, blokowali mu wszystkie drogi ucieczki, które mu zostawały.
Jessie odrobinę zwolnił, widząc, że złodziej chyba zmienił zamiar. Obrócił się, ścisnął palcami portmonetkę, cofnął ramię.
Uznał, że nie było warto? Czyżby miał zamiar wyrzucić portmonetkę?