29.08.2024, 21:29 ✶
Cała ta sytuacja zaczynała go powoli przyprawiać o ból głowy, nie wspominając o pogłębiającym się kryzysie egzystencjalnym. W normalnych warunkach zapewne nawet nie kwestionowałby pracy ludzi z brygady, ale ta cholerna wizja nie dawała mu spokoju. Zawsze starał się pomagać innym, ale robiąc to, trzymał się ustalonych praw i zasad. Bo przecież bez nich zostanie im tylko chaos. Zniknięcie Basila było impulsem, ale tak naprawdę to rozmowa z Brenną była tym, co popchnęło go na "drugą stronę", jeśli można tak powiedzieć. Obydwoje pracowali dla Ministerstwa i chcieli dobrze, ale jednak działali na własną rękę, kierując się niepewnymi poszlakami i garścią domysłów. Intencje mieli dobre, ale co, jeśli nie mieli racji? Co, jeśli Adrian był czysty, a Basil naprawdę wyjechał z miasta?
— Myślałem, że ja nie ułatwiam nam tej sprawy, ale chyba muszę ci oddać podium — zaśmiał się cicho, kręcąc przy tym lekko głową. Jeszcze przed chwilą myślał, że szefostwu mogą zaufać na pewno, ale czy faktycznie tak było? Co, jeśli miała rację. Złożenie raportu tylko po to, żeby ktoś wszystko usunął, brzmiało jak wyjątkowo nieśmieszny żart. — No dobrze. Wydaje mi się, że powinniśmy się po prostu skupić na tym, żeby rozwiązać tę sprawę. Ewentualnie dotrzeć do punktu, który zdradzi nam, że dzieje się tutaj coś więcej. Wtedy można myśleć, jak i komu przekażemy te informacje. Pasuje ci? — dorzucił jeszcze, momentalnie przy tym poważniejąc. Był świadomy tego, że mogą się mylić, w ramach czego czeka ich pewnie odpowiednia kara, ale nie mógł tak po prostu odpuścić. W końcu nie dołączył do biura aurorów po to, żeby siedzieć za wygodnym biurkiem. Chciał pomagać ludziom, co w tych czasach robiło się coraz trudniejsze.
Po wydarzeniach z Beltane jego wiara w Ministerstwo została solidnie nadszarpnięta. Dość długo zajęło mu przemyślenie tego wszystkiego i wyrzucenie z głowy tego irracjonalnego braku zaufania wobec wszystkich współpracowników. Tak właściwie to nawet teraz ciężko było mu mówić o swoich sprawach tak otwarcie jak jeszcze kilka miesięcy wcześniej. Bo co, jeśli ktoś słuchał?
Starał się tego pozbyć, argumentując w głowie, że przesadza i nie może popadać w paranoję. Sprawa Basila sprawiła jednak, że wszystko wróciło, tym razem ze zdwojoną siłą. O aktualnym śledztwie nie wspomniał nawet bratu. Ufał mu, ale po prostu nie chciał ryzykować żadnej szansy na nagłośnienie tematu.
Teraz musiał się jednak skupić na tym, żeby nie dać się przyłapać na nielegalnym przeszukiwaniu mieszkania pracownika ministerstwa. Wpadnięcie na mugola dalekie było od wymarzonego początku, ale gdy w końcu znaleźli się w środku, odetchnął z ulgą. Jego spokój nie trwał jednak długo. Gdy tylko przestał się przejmować swoją niezdarnością, przypomniał sobie, że właśnie włamali się do czyjegoś domu.
— Następnym razem będę bardziej uważny — rzucił cicho, zerkając w stronę dostępnych pomieszczeń. Tylko dwa? W sumie to dobrze, bo nawet nie wiedzieli, jak dużo mają czasu. Musieli wszystko przegrzebać, a przy okazji upewnić się, że nie zostawią po tym żadnego śladu.
— Wezmę salon, Ty sprawdź sypialnie. W razie czego mnie wołaj. Nasłuchujmy, czy nie wraca — odparł po krótkiej chwili namysłu, ruszając w stronę wybranego przez siebie pomieszczenia. Przy okazji rzucił lumos, rozświetlając sobie drogę słabym światłem. Był na służbie już dość długo, a stresował się bardziej niż w pierwszym dniu służby.
— Myślałem, że ja nie ułatwiam nam tej sprawy, ale chyba muszę ci oddać podium — zaśmiał się cicho, kręcąc przy tym lekko głową. Jeszcze przed chwilą myślał, że szefostwu mogą zaufać na pewno, ale czy faktycznie tak było? Co, jeśli miała rację. Złożenie raportu tylko po to, żeby ktoś wszystko usunął, brzmiało jak wyjątkowo nieśmieszny żart. — No dobrze. Wydaje mi się, że powinniśmy się po prostu skupić na tym, żeby rozwiązać tę sprawę. Ewentualnie dotrzeć do punktu, który zdradzi nam, że dzieje się tutaj coś więcej. Wtedy można myśleć, jak i komu przekażemy te informacje. Pasuje ci? — dorzucił jeszcze, momentalnie przy tym poważniejąc. Był świadomy tego, że mogą się mylić, w ramach czego czeka ich pewnie odpowiednia kara, ale nie mógł tak po prostu odpuścić. W końcu nie dołączył do biura aurorów po to, żeby siedzieć za wygodnym biurkiem. Chciał pomagać ludziom, co w tych czasach robiło się coraz trudniejsze.
Po wydarzeniach z Beltane jego wiara w Ministerstwo została solidnie nadszarpnięta. Dość długo zajęło mu przemyślenie tego wszystkiego i wyrzucenie z głowy tego irracjonalnego braku zaufania wobec wszystkich współpracowników. Tak właściwie to nawet teraz ciężko było mu mówić o swoich sprawach tak otwarcie jak jeszcze kilka miesięcy wcześniej. Bo co, jeśli ktoś słuchał?
Starał się tego pozbyć, argumentując w głowie, że przesadza i nie może popadać w paranoję. Sprawa Basila sprawiła jednak, że wszystko wróciło, tym razem ze zdwojoną siłą. O aktualnym śledztwie nie wspomniał nawet bratu. Ufał mu, ale po prostu nie chciał ryzykować żadnej szansy na nagłośnienie tematu.
Teraz musiał się jednak skupić na tym, żeby nie dać się przyłapać na nielegalnym przeszukiwaniu mieszkania pracownika ministerstwa. Wpadnięcie na mugola dalekie było od wymarzonego początku, ale gdy w końcu znaleźli się w środku, odetchnął z ulgą. Jego spokój nie trwał jednak długo. Gdy tylko przestał się przejmować swoją niezdarnością, przypomniał sobie, że właśnie włamali się do czyjegoś domu.
— Następnym razem będę bardziej uważny — rzucił cicho, zerkając w stronę dostępnych pomieszczeń. Tylko dwa? W sumie to dobrze, bo nawet nie wiedzieli, jak dużo mają czasu. Musieli wszystko przegrzebać, a przy okazji upewnić się, że nie zostawią po tym żadnego śladu.
— Wezmę salon, Ty sprawdź sypialnie. W razie czego mnie wołaj. Nasłuchujmy, czy nie wraca — odparł po krótkiej chwili namysłu, ruszając w stronę wybranego przez siebie pomieszczenia. Przy okazji rzucił lumos, rozświetlając sobie drogę słabym światłem. Był na służbie już dość długo, a stresował się bardziej niż w pierwszym dniu służby.