29.08.2024, 22:47 ✶
Uśmiechnął się tylko do niej, nie chcąc wyraźnie brnąć akurat w tę stronę tej historii. Ale prawda była taka, że z Basiliusem byli siebie warci, prześcigając się w głupich pomysłach na to jak podejść drugiego. Kuzyn był Prewettem w pełnym tego słowa znaczeniu, ale Atreus miał w sobie chyba więcej z rodziny matki niż ojca, więc często szli ramię w ramię jeśli chodziło sprawianie problemów. Nie zliczył też razów, kiedy Laurent prowokował różne sytuacje, a potem chował się za jego plecami, jakby Atreus był jakimś jego osobistym ochroniarzem. On jednak w większości poruszał miękkie serca, Basilius trochę też bo był chory, oprócz tego ze na głowę, to jeszcze na serce.
- O. Ciekawe. Ciekawe tez, czy skoro tak to może się dobić do kogoś z oklumencją - mruknął, nieco zamyślony, bo akurat ta informacja wydawała się całkiem przydatna i Atreus trochę zaczął się zastanawiać, czy jakby teraz spróbował się dobić do Szeptuchy to by mu się udało, ale nie poddał się ciekawości w pełni i nie spróbował.
Nie sądził, że wspomnienie o przepowiedniach może mieć jakiekolwiek znaczenie. Dla niego wszystko zaczęło się w ogniu więc i w ogniu powinno się skończyć. Logiczne. Nie brał też tego ognia aż tak bardzo dosłownie, bo ten mógł oznaczać wiele. Zbyt wiele. Ale najbliżej było temu do narastającego, palącego niebezpieczeństwa, które gotowe było strawić wszystko na swojej drodze i poddusić trującym dymem. Martwiło go to, co widziała Florence, ale najbardziej nie samo miasto czy rozwrzeszczane dzieci. Martwiło go to, że w postaci kobiety z wizji widział tę samą istotę, która przywitała go w Limbo. Widział w tym ponowną chęć wdarcia się do środka i zabrania tego, co wcześniej rozprysło się na kawałki pod postacią runicznego kamienia napełnionego energią krzewu.
Ale kiedy zerknął na Brennę uświadomił sobie, że jego słowa, niby bez znaczenia, wyraźnie ją dotknęły. Jej aura zadrgała, jakby nagle omieciona wszystkim tym co teraz starała się uspokoić, ale też nową falą niepokoju. No tak, martwiła się. Jak mogła się nie martwić. Każdy, kto widział kiedykolwiek mroczny znak wiedział, że powinien. Że zwiastuje on ból i cierpienie. Czyjąś śmierć.
Sięgnął do jej dłoni, na moment splatając z nią palce, tym drobnym gestem chcąc na nowo nieco ją uspokoić. Zapewnianie jej, że to nic takiego nie miało sensu, w szczególności że on sam w to nie wierzył. Nie miał jednak w zwyczaju martwić się na zapas - do Samhain było tak daleko. Tym dalej, że teraz stali w Little Hangleton i mieli na głowie inne problemy. Na przykład jej samotność.
- Oj tam, te latające meble to w sumie wydawały się najmniej dziwną rzeczą w tym wszystkim. Patrick oświadczył się mojej siostrze. Niby nie powinno mnie to dziwić, ale hm, ciekawe czy to jakiś profetyczny sen. A tak, Jaskier. Dziwne imię. A może pseudonim sceniczny? - zamyślił się na moment, ale po chwili doszedł do wniosku, że nawet jeśli miał co do grajka podobne odczucia, to nie kojarzył jego twarzy. A przynajmniej nie przypominał sobie, żeby go kiedyś spotkał na żywo.
- Jak tak wymieniasz, to już całkiem pokaźna ta lista. Nie zapominaj o ustawianiu losowania, żeby wylosować moja osobę. Hm... skazujesz ludzi na swoje towarzystwo, utykając z nimi niby przypadkowo w różnych miejscach. Ten felerny świstoklik to pewnie też twoja wina była. Zepsuta winda też.... Jakby się postarać, to ta lista by się ciągnęła i ciągnęła. Może po prostu potrafisz zaginać rzeczywistość do swojej woli, ale jeszcze nie opanowałaś tego w pełni, dlatego pstrykanie nie działa - wrzucił tajemniczą mieszankę do kubka, a potem zalał ją wodą. Sobie dał to samo. - Wiesz, czasem mi się wydaje, że w ogóle nie sypiasz, więc może by ci to nawet dobrze zrobiło. Ale w sumie to może to jest to. Może jesteś też jakimś typem nieumarłego, skoro nie musisz spać?
- O. Ciekawe. Ciekawe tez, czy skoro tak to może się dobić do kogoś z oklumencją - mruknął, nieco zamyślony, bo akurat ta informacja wydawała się całkiem przydatna i Atreus trochę zaczął się zastanawiać, czy jakby teraz spróbował się dobić do Szeptuchy to by mu się udało, ale nie poddał się ciekawości w pełni i nie spróbował.
Nie sądził, że wspomnienie o przepowiedniach może mieć jakiekolwiek znaczenie. Dla niego wszystko zaczęło się w ogniu więc i w ogniu powinno się skończyć. Logiczne. Nie brał też tego ognia aż tak bardzo dosłownie, bo ten mógł oznaczać wiele. Zbyt wiele. Ale najbliżej było temu do narastającego, palącego niebezpieczeństwa, które gotowe było strawić wszystko na swojej drodze i poddusić trującym dymem. Martwiło go to, co widziała Florence, ale najbardziej nie samo miasto czy rozwrzeszczane dzieci. Martwiło go to, że w postaci kobiety z wizji widział tę samą istotę, która przywitała go w Limbo. Widział w tym ponowną chęć wdarcia się do środka i zabrania tego, co wcześniej rozprysło się na kawałki pod postacią runicznego kamienia napełnionego energią krzewu.
Ale kiedy zerknął na Brennę uświadomił sobie, że jego słowa, niby bez znaczenia, wyraźnie ją dotknęły. Jej aura zadrgała, jakby nagle omieciona wszystkim tym co teraz starała się uspokoić, ale też nową falą niepokoju. No tak, martwiła się. Jak mogła się nie martwić. Każdy, kto widział kiedykolwiek mroczny znak wiedział, że powinien. Że zwiastuje on ból i cierpienie. Czyjąś śmierć.
Sięgnął do jej dłoni, na moment splatając z nią palce, tym drobnym gestem chcąc na nowo nieco ją uspokoić. Zapewnianie jej, że to nic takiego nie miało sensu, w szczególności że on sam w to nie wierzył. Nie miał jednak w zwyczaju martwić się na zapas - do Samhain było tak daleko. Tym dalej, że teraz stali w Little Hangleton i mieli na głowie inne problemy. Na przykład jej samotność.
- Oj tam, te latające meble to w sumie wydawały się najmniej dziwną rzeczą w tym wszystkim. Patrick oświadczył się mojej siostrze. Niby nie powinno mnie to dziwić, ale hm, ciekawe czy to jakiś profetyczny sen. A tak, Jaskier. Dziwne imię. A może pseudonim sceniczny? - zamyślił się na moment, ale po chwili doszedł do wniosku, że nawet jeśli miał co do grajka podobne odczucia, to nie kojarzył jego twarzy. A przynajmniej nie przypominał sobie, żeby go kiedyś spotkał na żywo.
- Jak tak wymieniasz, to już całkiem pokaźna ta lista. Nie zapominaj o ustawianiu losowania, żeby wylosować moja osobę. Hm... skazujesz ludzi na swoje towarzystwo, utykając z nimi niby przypadkowo w różnych miejscach. Ten felerny świstoklik to pewnie też twoja wina była. Zepsuta winda też.... Jakby się postarać, to ta lista by się ciągnęła i ciągnęła. Może po prostu potrafisz zaginać rzeczywistość do swojej woli, ale jeszcze nie opanowałaś tego w pełni, dlatego pstrykanie nie działa - wrzucił tajemniczą mieszankę do kubka, a potem zalał ją wodą. Sobie dał to samo. - Wiesz, czasem mi się wydaje, że w ogóle nie sypiasz, więc może by ci to nawet dobrze zrobiło. Ale w sumie to może to jest to. Może jesteś też jakimś typem nieumarłego, skoro nie musisz spać?