30.08.2024, 14:30 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 30.08.2024, 14:31 przez Thomas Figg.)
Spojrzał na nią uważnie i miał ochotę aż westchnął przewrócić oczami po słowach na temat ukończenia szkoły. gdyby ona tylko wiedziała jakie niedorajdy czasami kończyły szkołę. Ukończenie edukacji wcale nie oznaczało faktu, że ktoś był wspaniałym czarodziejem.
- Mogłabyś tak mówić jako charłak, nie wątp w swoje umiejętności - no nie wytrzymał, tym razem jednak nie był uśmiechnięty jak zawsze, nie lubił kiedy ktokolwiek umniejszał swoim umiejętnością. Może i nie wiedział na co ją stać ale jej jako czarodziejce daleko było do mugoli, nawet jeśli potrafiłaby rzucić dwa czy trzy zaklęcia na krzyż. A jak opowiadała to jej znajomość magicznych bestii nie byłą wcale taka znikoma. Na szczęście powstrzymał się przed dalszą tyradą, wolał powściągać nieco język bo nie znał zbyt dobrze Fiery, jakkolwiek dobrze nie czuł się rozmawiając z nią to wolał jednak nie rzucać się na głęboką wodę i urządzać jej pogadanki na temat własnej wartości (co zresztą byłoby nieco hipokryzją z jego strony). Dobrze wiedział, że krew nie miała tu też nic do gadania, choć czysto krwiste rody nadal żyły w swojej ułudzie, że tylko oni mogą być potężni, to przecież mugolach również posiadali moce, niekiedy silniejszą niż potomkowie z takich właśnie "chwalebnych" rodów.
Machnął ręką uspokajająco, że wcale się nie zasiedziała, przecież nie było tutaj takiego ruchu, ze musiał co chwilę odbiegać za ladę i obsługiwać nowych klientów. Dzisiaj był spokojny czas, dlatego mógł spędzić go na rozmowie z nią.
- Przestań, sam widzisz, ze ruchu tutaj tyle co kot napłakał. - zamyślił się nad tym co powiedział. - Oczywiście taki najedzony kot, bo głodne to płaczą przeokrutnie - dodał jeszcze żartobliwie. Obecność Fiery absolutnie nie przeszkadzał mu w pracy, którą zresztą zakończył przed chwilą obsłużeniem tamtych dwóch kobiet i mógł wrócić do rozmowy.
- Nie, niestety jest to tajemnica zawodowa i nie mogę zdradzać sekretów naszych herbat - powiedział z całkowicie poważnym wyrazem twarzy, jakby faktycznie przyrządzane przez nich herbaty były tak wyjątkowe i ich sekret pilnie strzeżony przez Figgów. Ale nie utrzymał tego wizerunku zbyt długo bo zachichotał po chwili. - Oczywiście, że mogę. W sumie to są dwie herbaty. Bo mieszanka ta zawiera zarówno białą jak i zieloną herbatę z Japonii wzbogaconą o suszone kawałki mango i papai dla wzbogacenia smaku - wyjaśnił pokrótce i aż oczy mu się zaświeciły na sam wspomnienie tego, że nie wiedziała o tym, że przyrządzanie herbaty może być tak skomplikowane. W sumie to nie dziwił się jej, w europejskiej kulturze picie herbaty nie było swego rodzaju rytuałem a czynnością, zwyczajem owszem, jednak nigdy nie było formą swego rodzaju obrządku.
Delikatnie zarumienił się słysząc pochwałę z ust panny Bell.
- Cieszę się, że ci smakuje - rzekł zgodnie z prawdą i już nie mógł wytrzymać, musiał to z siebie wyrzucić zanim się udusi. - Różne rodzaje herbaty wymagają właśnie różnych temperatur i czasów parzenia, i bardziej wymyślna mieszanka tym proces może być bardziej złożony. Wszystko zależy nie tylko od użytych Suszów ale też i dodatków w postaci dodatkowych ziół czy owoców
- jeżeli Fiery myślała, ze był to koniec wykładu to mogła teraz rozsiąść się wygodnie, bo Thomas dopiero zaczynał. Czasami miał tak, ze jeżeli temat był dla niego wyjątkowo ciekawy to zapominał się i produkował do momentu opamiętania się, lub aż ktoś mu przerwał.
- Tutaj w europie zazwyczaj parzymy herbatę z jednego suszu, są to ciemne herbaty, czerwone rzadziej i najczęściej czarne, które mają swego rodzaju imitować kawę, jednakże - nabrał powietrza. - Na wschodzie, głownie w Chinach i Japonii, przyrządzanie herbaty jest bardziej złożonym procesem, a tradycyjne parzenie herbaty jest sztuką pielęgnowaną przez pokolenia i często organizowane są właśnie pokazowe parzenia herbaty w tradycyjny sposób. Ich smak jest trudny do opisania, bo wówczas osiągane smaki są o niebo lepsze od innych rodzajów przyrządzania tego napoju. - ponowna krótka przerwa na złapanie oddechu. - Kluczem do tego wszystkiego właśnie jest czas i odpowiednie przygotowanie wszystkiego, aby napar mógł być podany w idealnym stanie. Wieś, że dawniej kobiety, które nie potrafiły opanować sztuki parzenia herbaty miały problemy że znalezieniem męża? Tak istotny był to dla nich obyczaj... - tak to był ten moment, kiedy zdał sobie sprawę, że zagalopował się i znów zaczął paplać o sprawach, które zapewne nikogo oprócz niego nie interesowały. Dlatego ugryzł się w język przed powiedzeniem czegoś jeszcze.
- Wybacz, znowu plotę trzy po trzy i cię zanudzam - mruknął bawiąc się swoim pustym kubkiem, nie mógł się nawet za nim schować bo nic już nim nie było.
- Mogłabyś tak mówić jako charłak, nie wątp w swoje umiejętności - no nie wytrzymał, tym razem jednak nie był uśmiechnięty jak zawsze, nie lubił kiedy ktokolwiek umniejszał swoim umiejętnością. Może i nie wiedział na co ją stać ale jej jako czarodziejce daleko było do mugoli, nawet jeśli potrafiłaby rzucić dwa czy trzy zaklęcia na krzyż. A jak opowiadała to jej znajomość magicznych bestii nie byłą wcale taka znikoma. Na szczęście powstrzymał się przed dalszą tyradą, wolał powściągać nieco język bo nie znał zbyt dobrze Fiery, jakkolwiek dobrze nie czuł się rozmawiając z nią to wolał jednak nie rzucać się na głęboką wodę i urządzać jej pogadanki na temat własnej wartości (co zresztą byłoby nieco hipokryzją z jego strony). Dobrze wiedział, że krew nie miała tu też nic do gadania, choć czysto krwiste rody nadal żyły w swojej ułudzie, że tylko oni mogą być potężni, to przecież mugolach również posiadali moce, niekiedy silniejszą niż potomkowie z takich właśnie "chwalebnych" rodów.
***
Machnął ręką uspokajająco, że wcale się nie zasiedziała, przecież nie było tutaj takiego ruchu, ze musiał co chwilę odbiegać za ladę i obsługiwać nowych klientów. Dzisiaj był spokojny czas, dlatego mógł spędzić go na rozmowie z nią.
- Przestań, sam widzisz, ze ruchu tutaj tyle co kot napłakał. - zamyślił się nad tym co powiedział. - Oczywiście taki najedzony kot, bo głodne to płaczą przeokrutnie - dodał jeszcze żartobliwie. Obecność Fiery absolutnie nie przeszkadzał mu w pracy, którą zresztą zakończył przed chwilą obsłużeniem tamtych dwóch kobiet i mógł wrócić do rozmowy.
- Nie, niestety jest to tajemnica zawodowa i nie mogę zdradzać sekretów naszych herbat - powiedział z całkowicie poważnym wyrazem twarzy, jakby faktycznie przyrządzane przez nich herbaty były tak wyjątkowe i ich sekret pilnie strzeżony przez Figgów. Ale nie utrzymał tego wizerunku zbyt długo bo zachichotał po chwili. - Oczywiście, że mogę. W sumie to są dwie herbaty. Bo mieszanka ta zawiera zarówno białą jak i zieloną herbatę z Japonii wzbogaconą o suszone kawałki mango i papai dla wzbogacenia smaku - wyjaśnił pokrótce i aż oczy mu się zaświeciły na sam wspomnienie tego, że nie wiedziała o tym, że przyrządzanie herbaty może być tak skomplikowane. W sumie to nie dziwił się jej, w europejskiej kulturze picie herbaty nie było swego rodzaju rytuałem a czynnością, zwyczajem owszem, jednak nigdy nie było formą swego rodzaju obrządku.
Delikatnie zarumienił się słysząc pochwałę z ust panny Bell.
- Cieszę się, że ci smakuje - rzekł zgodnie z prawdą i już nie mógł wytrzymać, musiał to z siebie wyrzucić zanim się udusi. - Różne rodzaje herbaty wymagają właśnie różnych temperatur i czasów parzenia, i bardziej wymyślna mieszanka tym proces może być bardziej złożony. Wszystko zależy nie tylko od użytych Suszów ale też i dodatków w postaci dodatkowych ziół czy owoców
- jeżeli Fiery myślała, ze był to koniec wykładu to mogła teraz rozsiąść się wygodnie, bo Thomas dopiero zaczynał. Czasami miał tak, ze jeżeli temat był dla niego wyjątkowo ciekawy to zapominał się i produkował do momentu opamiętania się, lub aż ktoś mu przerwał.
- Tutaj w europie zazwyczaj parzymy herbatę z jednego suszu, są to ciemne herbaty, czerwone rzadziej i najczęściej czarne, które mają swego rodzaju imitować kawę, jednakże - nabrał powietrza. - Na wschodzie, głownie w Chinach i Japonii, przyrządzanie herbaty jest bardziej złożonym procesem, a tradycyjne parzenie herbaty jest sztuką pielęgnowaną przez pokolenia i często organizowane są właśnie pokazowe parzenia herbaty w tradycyjny sposób. Ich smak jest trudny do opisania, bo wówczas osiągane smaki są o niebo lepsze od innych rodzajów przyrządzania tego napoju. - ponowna krótka przerwa na złapanie oddechu. - Kluczem do tego wszystkiego właśnie jest czas i odpowiednie przygotowanie wszystkiego, aby napar mógł być podany w idealnym stanie. Wieś, że dawniej kobiety, które nie potrafiły opanować sztuki parzenia herbaty miały problemy że znalezieniem męża? Tak istotny był to dla nich obyczaj... - tak to był ten moment, kiedy zdał sobie sprawę, że zagalopował się i znów zaczął paplać o sprawach, które zapewne nikogo oprócz niego nie interesowały. Dlatego ugryzł się w język przed powiedzeniem czegoś jeszcze.
- Wybacz, znowu plotę trzy po trzy i cię zanudzam - mruknął bawiąc się swoim pustym kubkiem, nie mógł się nawet za nim schować bo nic już nim nie było.