Czasami się zastanawiał, jaki był jego obraz w oczach Basiliusa. Mężczyzna, który nie trzymał się dłońmi tronu Edwarda i który nie cenił w życiu najbardziej pieniądza. Który miał swój moralny kompas o niekoniecznie prostym mierniku, gdzie północ była względna, ale który był dobrą osobą. Osoba, która tak jak spora część ludzi, którzy znał, cenił Florence, jej mądrość, jej rady. Wszystko, co z nią związane. Kim był dla niego? Czasami słowo "kuzyn" było jednym z najbardziej zawiłych pojęć w języku angielskim. Nawet słowo "znajomy" nie rodziło tyle niepewności. Tacy jak oni kuzynów zawsze mieli wielu i równie wiele kuzynek. Szukasz połączeń linii krwi i tylko masz nadzieję, że ta kobieta, którą wciskali ci za żonę, nie była jednak z tobą spokrewniona, bo... bo to dziwne? Ha... niektórzy byli do tego przyzwyczajeni, inni wręcz uważali, że to konieczne, by zachować czystość krwi. Bo przecież dzieci czystej krwi są ładniejsze, mądrzejsze... bla bla bla. Może mieli rację. Pandora, następna głowa rodu Prewett, miała się śpiewająco i była zdrowa jak koń. A on był wynikiem skoku w bok nie z czystokrwistą czarownicą i jakoś to wyglądało gorzej. A Icarus? Miał się śpiewająco, tylko niektórzy patrzyli na niego krzywo przez tę nienazwaną mugolaczkę. Nawet nie był pewien, czy Icarus został wyszyty w rodzinny gobelin i nie chciał sprawdzać. Basilius był w tym punktem stałym - w swojej linii krwi, w swoim charakterze, w tym, że się w tym pierwszy rzucie oka prostował. Nie było to podyktowane sztywnością charakteru czy zamkniętym umysłem. Wręcz przeciwnie. Kiedyś jakoś nie zajmował sobie głowy tym, co znaczy dłoń na jego ramieniu, kiedy stąd wychodzili, a dzisiaj zastanawiał się, czy Basilius go żałował. Czy był słaby i nieporadny w jego oczach. Nie chciał taki być - pierwsza myśl to zaprzeczenie. Z drugiej strony czy to nie było już wszystko jedno..?
- Może masz ochotę usiąść na kawę? - Chciał coś powiedzieć i skomentować zachowania tamtych ludzi czy samą Jenkins, ale kiedy przez moment spoglądał na Basiliusa to pomyślał, że to nie drążenia tej abstrakcji mężczyzna potrzebował. A przynajmniej nie tu i teraz. Każdy temat mógł zaczekać, skoro można było zmienić scenerię na bardziej miłą. - Miejsca, w których przebywamy, to emocjonalne kotwice. Dlatego kiedy ktoś jest zdenerwowany dobrze jest zmienić pomieszczenie, w którym się znajduje - wyjść z pokoju. Ochłonąć. - Laurent nie miał żadnego dyplomu z psychologii, ale za to lubił uczyć się ludzi i wyciągał własne wnioski z tego, co widział, słyszał i sam czuł. - Jeśli tylko ci się nie śpieszy to kawiarnia wydaje się dobrym pomysłem. - Dodał łagodniej, bo chodziło w gruncie rzeczy o to samo, co na początku - o zaproszenie.
- Florence powiedziała, że to może być jakieś fatum. - Powiedział to z całkiem niepasującym do tych słów ciepłym, delikatnym uśmiechem. Miał znów płakać? W płakaniu był dobry. W utrzymywaniu ciągłego stanu strachu też. - Kto wie.