30.08.2024, 23:23 ✶
– Wykurwiaj od niego maszkaro pierdolona cipo rybia! – To nie był piękny śpiew. To nie był nawet piękny głos. To był wrzask i to taki całkiem konkretny dobiegający z góry, jakby nie tylko syrena zapatrzyła się na jego życie, ale też może i harpia?
Nagle o jego policzki zaczęły chlastać mokre od słonej wody włosy raz za razem, jakby szamocząca się kochanka smagała celowo, ale nie... to nie był jej zamysł. Odsunęła od niego swoje usta, zadzierając głowę ku górze by wypatrzeć konkurencję, fale wkoło nich wezbrały na sile.
– Jest mój! – palce przetkane błoną zacisnęły się na ofierze zaborczo, choć głos pozostał iście perłowy, wciąż nęcący, przyjemnie odbierający prawo do wolnej woli, do istnienia. Twarz, piękna, drapieżna, pokryta gdzieniegdzie łuską, wzbudzała zazdrość samym faktem tego, że nie trwała zapatrzona w niego.
Do czasu.
– Powiedziałam WYKURWIAJ! – głos intruza, czy właściwie intruzki był całkiem bliski. A potem z impetem wleciała w nich, a właściwie w jego kochankę, która miała domknąć historię życia Icarusa Prewetta, czarownica na miotle. Dosłownie. Przemknęła mu na moment przed oczami, włosy czarne jak u kruka, złociste oko harpii, brakło jednak skrzydeł, a pochudłe palce mocno wczepione były w trzonek środka transportu. Właścicielka głosu nie dbała za bardzo o sensowność tego pomysłu, nie dbała o to, że może lepiej byłoby czarować z dystansu. Może zauważyła, że mimo rozproszenia, syrena ciągnęła naiwniaka w głąb wody? Może uznała, że ostateczne środki będą najskuteczniejsze?
Szamotanina trwała, a spienione fale obmywały kotłujące się panny. Czerń mokrych włosów i błękit łuski. Czy dobrze widział, że spadająca z nieba zasadziła wodnej istocie... prawego sierpowego?
Nagle o jego policzki zaczęły chlastać mokre od słonej wody włosy raz za razem, jakby szamocząca się kochanka smagała celowo, ale nie... to nie był jej zamysł. Odsunęła od niego swoje usta, zadzierając głowę ku górze by wypatrzeć konkurencję, fale wkoło nich wezbrały na sile.
– Jest mój! – palce przetkane błoną zacisnęły się na ofierze zaborczo, choć głos pozostał iście perłowy, wciąż nęcący, przyjemnie odbierający prawo do wolnej woli, do istnienia. Twarz, piękna, drapieżna, pokryta gdzieniegdzie łuską, wzbudzała zazdrość samym faktem tego, że nie trwała zapatrzona w niego.
Do czasu.
– Powiedziałam WYKURWIAJ! – głos intruza, czy właściwie intruzki był całkiem bliski. A potem z impetem wleciała w nich, a właściwie w jego kochankę, która miała domknąć historię życia Icarusa Prewetta, czarownica na miotle. Dosłownie. Przemknęła mu na moment przed oczami, włosy czarne jak u kruka, złociste oko harpii, brakło jednak skrzydeł, a pochudłe palce mocno wczepione były w trzonek środka transportu. Właścicielka głosu nie dbała za bardzo o sensowność tego pomysłu, nie dbała o to, że może lepiej byłoby czarować z dystansu. Może zauważyła, że mimo rozproszenia, syrena ciągnęła naiwniaka w głąb wody? Może uznała, że ostateczne środki będą najskuteczniejsze?
Szamotanina trwała, a spienione fale obmywały kotłujące się panny. Czerń mokrych włosów i błękit łuski. Czy dobrze widział, że spadająca z nieba zasadziła wodnej istocie... prawego sierpowego?