02.09.2024, 19:47 ✶
- Stalowe pióra... - Roselyn wydęła usta w zamyśleniu. Chwilę myślała, szukając w zakamarkach pamięci informacji na temat supergęsi. Czy raczej superzłoczyńców-gęsi. Nic takiego jednak nie znalazła, więc pokręciła głową w przeczącym geście. - Nic mi o tym nie wiadomo, ale poza zębami w dziobie są cholernie, cholernie mściwe i złośliwe. Ale to już wiesz, co?
Mrugnęła do brata, rozsiadając się wygodniej na fotelu. Na przezwisko zareagowała niczym innym jak przewróceniem oczu. Gdyby Roise był bliżej, to pewnie zwinęłaby drobną dłoń w pięść i trzepnęła go w ramię, niezbyt mocno, bo Roselyn przecież miała widoczną niedowagę - każdy głupi by się domyślił, że siły to ona ma tyle, co nic.
- Jakbyś mógł. Tylko... Nie wiem, jak może teraz wyglądać. Ojciec go zna, ale wolę go w to nie mieszać - powiedziała cicho, starannie dobierając słowa. Odrobinę się bała, że jeżeli zacznie dopytywać o Sama, to Thomas może sobie dopowiedzieć za dużo kwestii. A ona po prostu się martwiła o drugą, ludzką istotę. Nie miała pojęcia, że McGonagall niedługo stanie się jej bratnią duszą, jej drugim bratem, jej integralną częścią. Ale czuła podskórnie, że powinna zacząć go szukać. Była tak skupiona na eksperymencie, bo... Cóż. To on był poniekąd jego pomysłodawcą.
- Hm? - jej myśli gwałtownie zostały ściągnięte z Kniei z powrotem do ich rodzinnej posiadłości. Urlop? Zwiedzanie świata? Przez chwilę wydawało się, że dziewczyna nie ma bladego pojęcia, o czym Ambroise pierdoli - i w zasadzie to te emocje miała wymalowane jak na dłoni. Dopiero gdy wspomniał o stole i zwiewaniu, połączyła kropki. - Tylko ty potrafisz tak skakać z tematu na temat.
Cmoknęła niby to z naganą, ale no nie mogła się na niego gniewać. Bawiło ją to okropnie, bo przecież stereotyp uzdrowiciela był z reguły zupełnie inny, prawda? Poukładany, poważny, konkretny... Roise był trochę tego zaprzeczeniem. Ale był dobry w tym, co robił, więc może miał dwie osobowości? Jedną prawdziwą, a drugą pracową?
- Chcesz zobaczyć? - zapytała podekscytowana, teraz już w ogóle się z tym nie kryjąc. Wstała tak gwałtownie, że papieros który trzymała między palcami wypadł z niezbyt mocnego uścisku i wylądował na stole. Rose jednak tylko prychnęła i machnęła różdżką, którą miała obok na blacie. - Chodź, nie ma czasu!
Różdżka została schowana do jednej z dwóch głębokich kieszeni, a lewa ręka poszybowała szybko w stronę ręki brata. W jednej chwili Roselyn jakby znowu stała się tą malutką dziewczynką, która chce pokazać starszemu bratu, jakiej nowej sztuczki się nauczyła. Z tą różnicą, że teraz tą sztuczką było naprawdę coś, a nie nieudany fikołek na trawie.
- Ale musisz mi obiecać, że dopóki tego nie sprawdzimy, to nikomu nie powiesz, co? - powiedziała nagle, mrużąc niebieskie ślepia. Wyciągnęła mały palec, jakby oczekiwała, że ta dziecinna obietnica ma taką samą wagę, co przysięga wieczysta.
Mrugnęła do brata, rozsiadając się wygodniej na fotelu. Na przezwisko zareagowała niczym innym jak przewróceniem oczu. Gdyby Roise był bliżej, to pewnie zwinęłaby drobną dłoń w pięść i trzepnęła go w ramię, niezbyt mocno, bo Roselyn przecież miała widoczną niedowagę - każdy głupi by się domyślił, że siły to ona ma tyle, co nic.
- Jakbyś mógł. Tylko... Nie wiem, jak może teraz wyglądać. Ojciec go zna, ale wolę go w to nie mieszać - powiedziała cicho, starannie dobierając słowa. Odrobinę się bała, że jeżeli zacznie dopytywać o Sama, to Thomas może sobie dopowiedzieć za dużo kwestii. A ona po prostu się martwiła o drugą, ludzką istotę. Nie miała pojęcia, że McGonagall niedługo stanie się jej bratnią duszą, jej drugim bratem, jej integralną częścią. Ale czuła podskórnie, że powinna zacząć go szukać. Była tak skupiona na eksperymencie, bo... Cóż. To on był poniekąd jego pomysłodawcą.
- Hm? - jej myśli gwałtownie zostały ściągnięte z Kniei z powrotem do ich rodzinnej posiadłości. Urlop? Zwiedzanie świata? Przez chwilę wydawało się, że dziewczyna nie ma bladego pojęcia, o czym Ambroise pierdoli - i w zasadzie to te emocje miała wymalowane jak na dłoni. Dopiero gdy wspomniał o stole i zwiewaniu, połączyła kropki. - Tylko ty potrafisz tak skakać z tematu na temat.
Cmoknęła niby to z naganą, ale no nie mogła się na niego gniewać. Bawiło ją to okropnie, bo przecież stereotyp uzdrowiciela był z reguły zupełnie inny, prawda? Poukładany, poważny, konkretny... Roise był trochę tego zaprzeczeniem. Ale był dobry w tym, co robił, więc może miał dwie osobowości? Jedną prawdziwą, a drugą pracową?
- Chcesz zobaczyć? - zapytała podekscytowana, teraz już w ogóle się z tym nie kryjąc. Wstała tak gwałtownie, że papieros który trzymała między palcami wypadł z niezbyt mocnego uścisku i wylądował na stole. Rose jednak tylko prychnęła i machnęła różdżką, którą miała obok na blacie. - Chodź, nie ma czasu!
Różdżka została schowana do jednej z dwóch głębokich kieszeni, a lewa ręka poszybowała szybko w stronę ręki brata. W jednej chwili Roselyn jakby znowu stała się tą malutką dziewczynką, która chce pokazać starszemu bratu, jakiej nowej sztuczki się nauczyła. Z tą różnicą, że teraz tą sztuczką było naprawdę coś, a nie nieudany fikołek na trawie.
- Ale musisz mi obiecać, że dopóki tego nie sprawdzimy, to nikomu nie powiesz, co? - powiedziała nagle, mrużąc niebieskie ślepia. Wyciągnęła mały palec, jakby oczekiwała, że ta dziecinna obietnica ma taką samą wagę, co przysięga wieczysta.