03.09.2024, 13:06 ✶
Były pocałunki i były jego pocałunki. Było budzenie się w łóżku po udanej randce i było budzenie się w łóżku z nim po udanej randce. Była też miłość i był też on, ale było zdecydowanie za wcześnie na taką refleksję.
– Hm... – mruknął, wciąż półprzytomny, ale na jego ustach już zagościł jeszcze senny uśmiech. Każdy pocałunek, który zdobił jego ciało sprawiał, że czuł się wyjątkowy. Niczym dzieło sztuki, które pragnęło być podziwiane z tym, że tu zależało mu najbardziej na zachwycie jednej osoby, artysty który malował jego francuską rzeczywistość w pięknych barwach. – Wiesz, mój drogi, chyba mam dzisiaj ochotę, aby poćwiczyć się swataniu i liczę, że mi w tym pomożesz. W końcu to twoja wina, że się w nim opuściłem. – Bo jakże trudniej było mu skupić się na parowaniu ludzi, gdy w głowie nieustannie kłębiła się myśl, że oto on i tak zdobył najlepsza partię w całej Francji. A najlepsza parta w całej Francji zdobyła jego.
Pocałunki przyśpieszyły, ale zanim zdążył zareagować i rozsunąć okrywający klatkę piersiową wampira jedwab, ręką Jeana już wygładzała jego szatę, a uśmiech na twarzy Selwyna był jeszcze silniejszy. Jonathan dał poprawić materiał na sobie, po czym podszedł do stolika, na którym widniała specjalnie przygotowana, obcięta róża i przypiął ją do szaty kochanka. Ah, jak on uwielbiał, gdy ozdabiały go czerwone akcenty.
– Oh, myślę, że będziesz nimi zachwycony, są wybitni, ale... – Zamilkł i zmarszczył na chwilę brwi, gdy myśl, którą jeszcze chwilę temu chciał wypowiedzieć nagle uciekła, a woń róż stała się nagle strasznie gryzącą. Ale... Ale co? Czemu miałoby być tutaj jakieś ale? Jean pozna jego przyjaciół. To była dobra wiadomość. Pokręcił głową i cofnął się o krok, aby upewnić się, czy wygląd Jeana spełnia wszystkie wymagania. – Polubisz ich. Anthony'ego już przecież znasz, ale jestem pewny, że teraz jedynie jeszcze bardziej zajaśniał jako polityk. Nie mów mu tego, że uważam, że jest znacznie lepszym dyplomatom, ode mnie. Lottie może początkowo zakłuć się niczym cierń róży, ale to te ciernie sprawiają, że jest kim jest, a jest wspaniała. Morpheus z kolei... Zaskoczysz się nim. Czasem myślę, że z jego dwojaką naturą pracowo-towarzyską i tymi wizjamj, rozmowa z nim to moment, w którym będziesz najbliżej rozmawiania z greckim bóstwem.
Uśmiechnął się, a potem sam podszedł do zdobionego lustra, poprawiając nieco włosy.
– I jak wyglądam? – spytał, dość retorycznie, bo przecież odpowiedź była oczywista.
– Hm... – mruknął, wciąż półprzytomny, ale na jego ustach już zagościł jeszcze senny uśmiech. Każdy pocałunek, który zdobił jego ciało sprawiał, że czuł się wyjątkowy. Niczym dzieło sztuki, które pragnęło być podziwiane z tym, że tu zależało mu najbardziej na zachwycie jednej osoby, artysty który malował jego francuską rzeczywistość w pięknych barwach. – Wiesz, mój drogi, chyba mam dzisiaj ochotę, aby poćwiczyć się swataniu i liczę, że mi w tym pomożesz. W końcu to twoja wina, że się w nim opuściłem. – Bo jakże trudniej było mu skupić się na parowaniu ludzi, gdy w głowie nieustannie kłębiła się myśl, że oto on i tak zdobył najlepsza partię w całej Francji. A najlepsza parta w całej Francji zdobyła jego.
Pocałunki przyśpieszyły, ale zanim zdążył zareagować i rozsunąć okrywający klatkę piersiową wampira jedwab, ręką Jeana już wygładzała jego szatę, a uśmiech na twarzy Selwyna był jeszcze silniejszy. Jonathan dał poprawić materiał na sobie, po czym podszedł do stolika, na którym widniała specjalnie przygotowana, obcięta róża i przypiął ją do szaty kochanka. Ah, jak on uwielbiał, gdy ozdabiały go czerwone akcenty.
– Oh, myślę, że będziesz nimi zachwycony, są wybitni, ale... – Zamilkł i zmarszczył na chwilę brwi, gdy myśl, którą jeszcze chwilę temu chciał wypowiedzieć nagle uciekła, a woń róż stała się nagle strasznie gryzącą. Ale... Ale co? Czemu miałoby być tutaj jakieś ale? Jean pozna jego przyjaciół. To była dobra wiadomość. Pokręcił głową i cofnął się o krok, aby upewnić się, czy wygląd Jeana spełnia wszystkie wymagania. – Polubisz ich. Anthony'ego już przecież znasz, ale jestem pewny, że teraz jedynie jeszcze bardziej zajaśniał jako polityk. Nie mów mu tego, że uważam, że jest znacznie lepszym dyplomatom, ode mnie. Lottie może początkowo zakłuć się niczym cierń róży, ale to te ciernie sprawiają, że jest kim jest, a jest wspaniała. Morpheus z kolei... Zaskoczysz się nim. Czasem myślę, że z jego dwojaką naturą pracowo-towarzyską i tymi wizjamj, rozmowa z nim to moment, w którym będziesz najbliżej rozmawiania z greckim bóstwem.
Uśmiechnął się, a potem sam podszedł do zdobionego lustra, poprawiając nieco włosy.
– I jak wyglądam? – spytał, dość retorycznie, bo przecież odpowiedź była oczywista.