adnotacja moderatora
Rozliczono - Brenna Longbottom - osiągnięcie Badacz Tajemnic VI
Spacerował niemagicznym Londynem, chłonąc atmosferę miasta niedawno wrócił, ale czuł się nadal trochę obco w miejscu, które było przecież jego domem. Przez te wszystkie lata, kiedy zajęty był podróżowaniem i odkrywaniem nowych miejsc - pogonią za zagadkami i ich rozwiązywaniem - tęsknił za tym miejsce, a jednocześnie czuł się jakby nie do końca wrócił. Sięgnął do kieszeni płaszcza i odpalił papierosa, zaciągając się dymem zerknął w niebo. Zastanawiał się chwilę czy z tych chmur będzie padał deszcz czy śnieg? Nie pogardziłyby białym puchem, wojna na śnieżkach czy lepienie bałwana z Mabel byłoby idealnym sposobem na spędzenie popołudnia. Powrócił jednak na ziemię i zerknął na zegarek, miał jeszcze nieco czasu przed spotkaniem z Brenną, postanowił to spożytkować na podróż piechotą do w stronę Dziurawego Kotła, aby przejść na Pokątną bez teleportowania się.
Zapewne nie zwróciłby na nic większej uwagi, gdy nagle jego nos wyłapał bardzo znajomy zapach - mieszankę cytrusów i jaśminu. Aż zatrzymał się, bo przebiło się to przez zapach palonego przez niego papierosa, aż rzucił go na ziemię i przydepnął dogaszając. Zastygł w bezruchu rozglądając się z zaciekawieniem, nie mógł ponownie poczuć tego co przed chwilą ale zaczął rozglądać się wokół siebie. Spojrzenie Figga padło na parze stojącej po drugiej stronie chodnika. Kobieta w czerwonej sukience i mężczyzna w garniturze - niby nie wyróżniało ich nic, ale przykuli jego uwagę. Nie słyszał ich rozmowy wśród gwaru panującego wokół, zresztą nie chciał przysłuchiwać się ich rozmowie, widział ich mimikę, która mówiła mu więcej niż chciałby wiedzieć, aż chciał krzyczeć. Zachowywali się jak bliska sobie para, z uśmiechami przyklejonymi do ust i żywiołową rozmową, zapewne pełną pasji. Jednak widział pustkę w ich oczach, jak twarze na ułamki sekund zmieniają się z roześmianych na pełne obaw, aby odzyskać rezon w oka mgnieniu. Dlaczego taka normalna sytuacja była aż tak dziwna, jakby byli niezdolni do prawdziwego kontaktu wzrokowego i odgradzali się kolejnymi murami przed sobą, zdolni utrzymać kontakt cielesny, jednak zupełnie niezdolni utworzyć więź emocjonalną.
Zasępił się i wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów i odpalił jednego nie spuszczając wzroku z pary przed sobą. Widział ich, choć dla przelotnego przechodnia zapewne byli kolejną zakochaną parą, która zatrzymałą się prowadzić dyskusję, to on dostrzegał nieco więcej, coś nieuchwytnego na pierwszy rzut oka. Emocjonalne mury, które mimo bliskości cielesnej nie wpuszczają innych oddzielając ich emocjonalnie od siebie - znał przecież to tak dobrze. Smutny uśmiech wkradł się na usta Thomasa, piękny obrazek przedstawiający nie miłość a jej tragizm. Dlaczego ludzie chcieli przebywać w pobliżu osób, którym nie byli w stanie zaufać na poziomie emocjonalnym? Rozumiał, że można czuć potrzebę czyjejś bliskości cielesnej, ale dlaczego wybierać osoby, których nie można wpuścić za swój emocjonalny mur i odgradzać się od nich.
- London city, far from pretty... - mruknął pod nosem zasłyszane jakiś czas temu słowa, choć tak naprawdę nie była to wina miasta, takie sytuacje zdarzają się przecież na całym globie. Zerknął na zegarek i zaklął pod nosem, zmitrężył już wystarczająco dużo czasu. Zerknął jeszcze na parę zakochanych, która mimo cielesnej bliskości żyłą w odrębnych światach emocjonalnych i pokiwał głową na boki. Szybkim krokiem ruszył w stronę Pokątnej, a jak na zawołanie zaczął puszyć śnieg.
***
Sama droga przez Dziurawy Kocioł przebiegła bez problemu, na szczęście nie było tłumów na samej Pokątnej, w końcu nie był to czas szału zakupów przed nowym rokiem szkolnym czy przedświąteczny. Tym razem już jednak nie miał czasu na to, żeby podziwiać wystawy sklepów, musiał się nieco spieszyć. Nerwowo zerknął na zegarek i uspokoił się nieco, miał trochę zapasu, ale mimo wszystko wolał być przed Brenną na umówionym miejscu.
Po krótkim spacerze stanął w końcu przed kawiarnią, w której byli miał się spotkać ze swoją przyjaciółką. Wszedł do środka otrzepując się ze śniegu, który przyprószył mu ramiona i włosy. Dobrze, że nie złapał go w sumie deszcz, bo by skończył jak mokry pies. Rozejrzał się i zobaczył, że jeszcze jej nie ma.
Zajął miejsce przy jednym ze stolików zamawiając sobie herbatę, aby nieco rozgrzać po spacerze na zimnie. Nawet wcześniej nie czuł jak bardzo wyziębił się podczas tego spaceru, w sumie ile czasu tam spędził? Na pewno kilka godzin. Dlatego z wdzięcznością przyjął ciepły kubek z napojem, który miał go rozgrzać. Objął go obiema rękami, aby to je rozgrzać, przecież nie mógł napić się wrzątku i rozejrzał się po izbie. Specjalnie wybrał ten lokal, bo wiedział, że serwują tutaj całkiem smaczne jedzenie - a Nora kazała mu zadbać, żeby ich przyjaciółka coś zjadła, w końcu umówili się po jej dyżurze.