[01.1971] Między słowami

Poderwał głowę, gdy usłyszał znajomy głos, aż mu serce drgnęło mocniej, nawet nie zdawał sobie sprawy, że aż tak się za nimi wszystkimi stęsknił. Może i podczas podróży od wykopalisk do wykopalisk gonił za przygodą, wiecznie coś się działo ,ale jednak brakowało mu bliskości osób, na których mu zależało - rodziny. Co prawda widywał ich co jakiś czas, głównie z okazji świat czy innych ważnych okazji, ale to nie to samo co być tu na miejscu. Szeroki uśmiech wkradł się na jego usta i nie kazał Brennie czekał, gdy się do niego przepychała poderwał tyłek z krzesła i przytulił ją na powitanie.
- Miło Cię widzieć Brenn! - odpowiedział, kiedy już zajęli miejsce przy stoliku. Zaraz się cicho zaśmiał z jej słów. - Nic nie umknie twojemu bystremu spojrzeniu, co? - pokiwał głową zupełnie jakby był zaskoczony, ale w sumie to nie nie był zdziwiony tym, że zauważyła. To była prawda, że obecnie był dość mocno opalony jak na brytyjskie standardy. - Ostatnie miesiące spędziłem w Egipcie i na południu Europy, gdzie pełno słońca, ale wiesz stęskniłem się za domem, wami wszystkimi, no i Nora będzie potrzebowała niedługo pomocy - kto jak kto, ale przyjaciółka jego siostry wiedziała o jej planach otworzenia klubokawiarni. Dla Thomasa byłą to idealny wymówka, dla postronnych. Nie powie jej przecież, że wrócił głównie by zadbać o bezpieczeństwo Nory i Mabel - włócząc się po świecie nie mógł przecież im pomóc w nagłej potrzebie, musiał być tutaj na miejscu - ale o tym nie powie jej w tak zatłoczonym miejscu, nie ufał temu, że mieli tu jakąkolwiek prywatność, na takie rozmowy przyjdzie jeszcze czas.
- Ale to mi przypomina - sięgnął do kieszeni swojego płaszcza, który wisiał przez oparcie krzesła, na którym zasiadał wcześniej. Wyciągnął z niego coś niewielkiego i postawił na blacie ich stolika przed Brenną. - Mała pamiątka z Egiptu - wyjaśnił kiedy oczom kobiety ukazał się maleńki sfinks, który przeciągnął się i poruszył. - Sprzedawca mówił, że czar dzięki któremu się ruszają nie pozwala im daleko odejść, ale jeśli chcesz go unieruchomić wystarczy stuknąć go różdżką w nos i zastygnie na cały dzień - dodał jeszcze kwestią wyjaśnienia z delikatnym uśmiechem. Starał się przywozić ludziom niewielkie drobiazgi ze swoich podróży, zwłaszcza małej Mabel, która już teraz miała naprawdę pokaźną kolekcję rzeczy z różnych zakątków świata. Samemu też zerknął na kartę dań, nie był szczególnie głodny, jednak coś lekkiego zje, bardziej dla towarzystwa, żeby nie patrzeć na nią jak będzie jadła.
- Jak dzisiejsza zmiana? Widząc, że jesteś w jednym kawałku to chyba nie było tak źle? - zapytał ciekaw jej pracy, w końcu należała do BUMu i podejrzewał, że miała ręce pełne roboty ostatnimi czasy.