[28.08 Erik & Anthony] Lato nałożyło się na lato

— To prawda, byłem trochę za ostry — podjął przyciszonym głosem, czerwieniąc się na wzmiankę o ich czerwcowej lekcji. — Może nawet okrutny, przyznaję. Mimo to nie uważam, że to jedno popołudnie powinno teraz kłaść się cieniem na tym, co wspólnie wypracowaliśmy od tamtej pory.

Żałował, że sprawił wówczas mężczyźnie przykrość, ale nie miał też zamiaru brać na siebie ciężaru całego poczucia winy wynikającego z tamtej konfrontacji. Nie wiedział, jak powinien się wtedy zachować - nie był przyzwyczajony do ponownego otwierania pewnych rozdziałów życia, nie mówiąc już o przekuwaniu ich w coś zupełnie nowego. Pozwolił, aby emocje wzięły górę nad logiką i zwykłą uprzejmością. Mógł podejść spokojniej do pytań Anthony'ego, zamiast w każdym uchybieniu dostrzegać okazję do smagnięcia karku czarodzieja batem krytyki. Nie miał w zwyczaju krytykować swoich sparing-partnerów, a przynajmniej nie na tyle, aby pozostawić po tym trwały ślad w ich pamięci.

Każdy mógł czegoś nie wiedzieć. Każdy mógł mieć gorszy dzień. Każdy kiedyś zaczynał. Powinien brać to pod uwagę. Jedynym wyjątkiem od tej reguły była w gruncie rzeczy Geraldine Yaxley. Ze względu na ich wieloletnią znajomość pozwalał sobie na szczerość w stosunku do niej. Poza tym błąd Ger a błąd Anthony'ego to były dwie różne sprawy. Shafiq miał wspólnego ze sportem tyle co nic, więc roztargnienie mogło co najwyżej sprawić, że ostrze wymsknie mu się z rąk, a u Yaxley brawura połączona z lekkomyślnością mogła spowodować  wypadek. Jak ostatnio, kiedy ich pojedynek skończył się w gabinecie w Szpitalu św. Munga.

— Nie jestem na ciebie zły — wyjaśnił Longbottom, nie chcąc, aby teraz przerzucali się winą. — I nie jestem też dzieckiem. Bez względu na to, jak zwodniczy może być mój wygląd. — Uśmiechnął się ironicznie, wykonując przesadny młynek oczami. — My po prostu musimy... Dbać o siebie nawzajem. W odpowiednich chwilach. Czasem to jedno musi wykazać się inicjatywę, czasem to drugie. Jedna osoba nie może być cały czas u steru. W innym wypadku... Nigdy nie dowiedziałaby się, co może się stać, kiedy nieco odpuści i pozwoli sobie na chwilę zapo...

Przerwał, gdy do jego uszu dotarł dźwięk obracających się kółeczek od wózka barowego. Przymknął oczy, nie chcąc pokazywać po sobie irytacji. Wiedział, że Wergiliusz opiekuje się domem - i swoim panem - najlepiej jak tylko mógł, jednak czasem naprawdę nie miałby nic przeciwko, gdyby skrzat wybrał się na jakiś długi spacer lub zaszył się w jakiejś piwnicy. Malwa musi zacząć dzielić się swoimi zainteresowaniami ze swoimi pobratymcami, skomentował bezgłośnie Erik, czekając, aż Wergiliusz ponownie zostawi ich samych.

— Ewidentnie nie zna cię tak dobrze jak ja, skoro uważa, że potrzebujesz tego typu specyfików — odparł Erik, wykrzywiając usta w nieco wymuszonym uśmiechu. — Z drugiej strony może to i lepiej. Jestem przyzwyczajony do obecności skrzatów w domu, ale chyba nie chciałbym, żeby poznał nas z tej strony. Żeby mnie poznał z tej strony.

W oczach Longbottoma zagościła pustka, jakby dopiero teraz dotarło do niego, w jak wielu krępujących sytuacjach mógłby go w przyszłości ujrzeć skrzat. Pokręcił powoli głową, sięgając po omacku po przygotowane dla nich słodkości. Drgnął niespodziewanie, gdy uderzył go ten zapach. Bogowie, przecież to chodziło za nim cały dzień! Tego właśnie sobie życzył podczas wizyty w barze na Horyzontalnej. Poderwał się na kolana, przyglądając się z uwielbieniem smakołykowi i od razu biorąc dwa romby w wolną dłoń, aby zaraz pochłonąć pierwszy z nich.

— Mmmm — jęknął z zadowolenia, gdy poczuł pomarańczę zmieszaną z migdałem na języku. — Oh, Merlinie, teraz to przeszliście samych siebie. Nawet nie masz pojęcia, ile to za mną chodziło! Jak to się w ogóle nazywa? — Zerknął na Anthony'ego. — Zawsze to nazywałem ''tym egipskim ciastem'', więc nie było to łatwo znaleźć, ale... Muszę widzieć, po prostu muszę!