15.01.2023, 15:51 ✶
Darcy nawet nie dopuszczał do siebie myśli, że jego „starsze” wydanie może nie wyglądać dostatecznie dobrze. Oczywiście, że będzie bardzo przystojny, i tylko będzie prezentować się bardziej poważnie. I dostojnie.
- Nie złość się, Eunice, za to będziesz pierwszą osobą, która dostanie moją kolejną książkę – obiecał Lockhart i to całkiem szczerze. Raz, bo Eunice lubił, dwa, bo jej zachwyt nad Magią i uprzedzeniem go bardzo ucieszył, trzy, bo ta nieco bardziej wyrachowana część umysłu podpowiadała, że pani Black była świetnym sposobem, aby jego powieści zabłądziły nie pod strzechy, a do salonów pełnych cennych waz oraz antycznych zegarów.
Nie był świadomy, że ukłuł Eunice. Gdyby nad tym pomyślał, może dotarłoby do niego, że Malfoyównę do ślubu zmusiła rodzina. Że Perseus niekoniecznie chciał żenić się z nią. Darcy jednak rzadko poświęcał innym aż tyle uwagi, a obecnie ze zdumienia i współczucia wobec Eunice z powodu tego całego małżeństwa przeszedł gładko do „Perseus to na pewno równy gość!”.
- Francja brzmi po prostu wspaniale – zapewnił Darcy, w którego charakterze nie leżało uznanie wyższości hamaka i wiejskiej posiadłości ponad zagranicznymi podróżami. – Paryż, stolica sztuki, jak żałuję, że nie miałem okazji tam nigdy pojechać. A co do kultury…
Zamyślił się głęboko nad tym zagadnieniem. Nie był aż tak obeznany, za jakiego chciał uchodzić, ale też pracując w prasie, co nieco wiedział.
- W teatrze Selwynów szykuje się nowe przedstawienie, podobno historyczne. Może cię zainteresuje? – zasugerował po szybkim przeglądanie wydarzeń, o których słyszał albo czytał.
Rozmowa toczyła się jeszcze przez jakiś czas. Darcy z grzeczności wypytał o posiadłość Eunice, podzielił się planami organizacji spotkania autorskiego, a potem powspominali przez chwilę czasy Hogwartu. Rzecz jasna raz czy dwa znów sprowadził rozmowę na temat swojej książki, bo przecież z tym człowiekiem nie mogło być inaczej. Gdy przyszła pora pożegnania, jako że Eunice niezbyt radziła sobie z teleportacją, odprowadził ją do miejsca, z którego mogła użyć kominka czy innego środka transportu, a potem sam wrócił na Pokątną.
- Nie złość się, Eunice, za to będziesz pierwszą osobą, która dostanie moją kolejną książkę – obiecał Lockhart i to całkiem szczerze. Raz, bo Eunice lubił, dwa, bo jej zachwyt nad Magią i uprzedzeniem go bardzo ucieszył, trzy, bo ta nieco bardziej wyrachowana część umysłu podpowiadała, że pani Black była świetnym sposobem, aby jego powieści zabłądziły nie pod strzechy, a do salonów pełnych cennych waz oraz antycznych zegarów.
Nie był świadomy, że ukłuł Eunice. Gdyby nad tym pomyślał, może dotarłoby do niego, że Malfoyównę do ślubu zmusiła rodzina. Że Perseus niekoniecznie chciał żenić się z nią. Darcy jednak rzadko poświęcał innym aż tyle uwagi, a obecnie ze zdumienia i współczucia wobec Eunice z powodu tego całego małżeństwa przeszedł gładko do „Perseus to na pewno równy gość!”.
- Francja brzmi po prostu wspaniale – zapewnił Darcy, w którego charakterze nie leżało uznanie wyższości hamaka i wiejskiej posiadłości ponad zagranicznymi podróżami. – Paryż, stolica sztuki, jak żałuję, że nie miałem okazji tam nigdy pojechać. A co do kultury…
Zamyślił się głęboko nad tym zagadnieniem. Nie był aż tak obeznany, za jakiego chciał uchodzić, ale też pracując w prasie, co nieco wiedział.
- W teatrze Selwynów szykuje się nowe przedstawienie, podobno historyczne. Może cię zainteresuje? – zasugerował po szybkim przeglądanie wydarzeń, o których słyszał albo czytał.
Rozmowa toczyła się jeszcze przez jakiś czas. Darcy z grzeczności wypytał o posiadłość Eunice, podzielił się planami organizacji spotkania autorskiego, a potem powspominali przez chwilę czasy Hogwartu. Rzecz jasna raz czy dwa znów sprowadził rozmowę na temat swojej książki, bo przecież z tym człowiekiem nie mogło być inaczej. Gdy przyszła pora pożegnania, jako że Eunice niezbyt radziła sobie z teleportacją, odprowadził ją do miejsca, z którego mogła użyć kominka czy innego środka transportu, a potem sam wrócił na Pokątną.
Koniec sesji