[01.1971] Między słowami

– Mam nadzieję, że nie zawiodą oczekiwań nas obojga – stwierdziła, chociaż jeśli szło o nią, to wystarczyło, aby dali dużo sera, a wołowina nie była twarda jak zelówki i już będzie zadowolona. Jeżeli szło o jedzenie, Brenna naprawdę nie bywała wybredna – mimo tego, że w domu zawsze serwowano smaczne posiłki, a w Hogwarcie szaty przechodziły wręcz same siebie. – Miałam powiedzieć, że tutaj pewnie atmosfera jest dużo paskudniejsza, ale potem sobie przypomniałam, że Afryka ma chyba jedną z największych umieralności dzieci na świecie i najwięcej tam czarnoksiężników… nie potrzebują nawet Voldemorta – mruknęła, zniżając odruchowo głos, ale zaraz ponura mina znikła i posłała mu promienny uśmiech. – Samolubnie cieszę się, że tu jesteś. Brakowało nam ciebie.
A poza tym czysto pragmatycznie, pomijając to samolubstwo osobiste, to miło było mieć tutaj na miejscu nie tylko przyjaciela, ale też klątwołamacza, specjalistę od pieczęci oraz od pułapek. Zakon nie potrzebował tylko sił bojowych. Czasem Brenna myślała nawet, że siły bojowe są najmniej ważne – skoro i tak nie były wykorzystywane w taki sposób, w jaki de facto powinny, czyli do usuwania celów. Dumbledore nie umiał tak działać, a ona nie była pewna, czy by potrafiła.
Pułapki i mechanizmy mogły być dla nich ważniejsze niż walka na różdżki.
– Znam technikę, stosujemy ją czasem. Najczęściej wielosokowy, nie mamy niestety metamorfomagów. Ale w tym wypadku to nie takie proste. Mamy tropy łączące go ze zbrodniami, ale żadnych solidnych dowodów, a on przecież nie przyzna się przypadkowemu znajomemu, że maczał palce w tym i w tym. To nie handlarz czy coś takiego – powiedziała, nie wnikając w szczegóły, którymi i tak nie mogłaby się podzielić. Umilkła zresztą zaraz, bo kobieta, czy to ściągnięta tym, że Brenna na nią spojrzała, czy też ot tak upatrzyła ich sobie jako „ofiary” skierowała się do ich stolika, a potem odsunęła sobie krzesło bez pytania.
Brwi Brenny powędrowały w górę.
Gdyby to był ktoś, kogo chociaż trochę znała, to nie miałaby nic przeciwko. Nawet gdyby to był ktoś obcy, gdyby zapytał, może i nie przegoniłaby go na cztery wiatry – raczej spytałaby, o co chodzi, bo przecież było parę innych stolików. Ale tak bezceremonialne zachowanie nie spodobało się nawet dość swobodnej w obyciu Brennie.
– Jesteście czystej krwi?
– Nie bardzo rozumiem, co to ma do rzeczy? – spytała Brenna, trochę chłodno.
– Nie powinno mieć – zgodziła się kobieta z sępem, akurat w momencie, gdy kelnerka przyniosła Thomasowi i Brennie ich naleśniki. – Ale czy ludzie kiedykolwiek będą równi bez względu na status krwi?