06.09.2024, 10:51 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 06.09.2024, 12:25 przez Brenna Longbottom.)
– Straty moralne? Taką linię oskarżenia to bardzo łatwo się obali, wyciągając sprawę Philipa Notta i jego rozbity nos – zakpiła odrobinę, a były przecież też inne ciekawe przypadki, jak bicie się na czarnym weselu, ale wyciąganie tego byłoby chyba trochę wredniejsze nawet niż przypominanie o Flosie, zważywszy na to, jak daleko krążyły plotki na ten temat i na ile mogło to ruszyć jego rodzinę. Bo jeśli szło o Notta, to po rozmowie na ten temat była niemal pewna, że Atreus czuł się raczej dumny niż zakłopotany, że dał Philipowi tą świeczką w twarz.
Oburzenie na samo wspomnienie Binnsów za to sprawiło, że uśmiechnęła się z odrobiną satysfakcji, ale nie ciągnęła już tematu, bo tak naprawdę to nie chciałaby go wkurzyć. Nawet jeżeli czasem chyba oboje celowo robili sobie trochę na złość, to teraz wolała tego nie robić. Nie kiedy miała wrażenie, że jeśli zostanie sama, to chyba zamieni się w wilka tylko po to, by powyć do niewidocznego księżyca, a potem iść pod jakiś krzak dramatycznie zdechnąć.
– Basilius się nie liczy. Nie chce przyznać, że to on jest przeklęty. Dla mnie nie ma wielkiej różnicy, poza tym, że on się zawsze pojawia. I zwykle nie jest tak źle. Poza tym razem, kiedy zepsułam mu obrus, ale mu odkupiłam i dostał bon na trzydzieści porcji naleśników za te, które mu zjadłam – zaprotestowała, zakładając może mylnie, że skoro o nim wspominał, to Prewett poskarżył się na te piątki trzynastego i że jego zdaniem Brenna była klątwą.
Jej czoło było chłodne. Nie aż tak jak jego ręka, ale z całą pewnością nie tylko nie miała gorączki, ale też przemarzła w tym lesie – albo był to rezultat owej dziwnej klątwy, której istnienie zaczynała podejrzewać. Przez moment miała ochotę za tę rękę zresztą po prostu go złapać, nie po to, by powstrzymać gest, a ją zwyczajnie przytrzymać: zamiast tego jednak tylko mocniej zacisnęła palce na gorącym kubku.
– Naprawdę nie choruję - burknęła buńczucznie na jego stwierdzenie, trochę powątpiewające. Czasem tylko była połamana, albo ranna, albo przeklęta, ale to nie podpadało pod chorowanie, i zapewniała, że nic jej nie jest tylko kiedy naprawdę nie umierała, prawda? Za to na słowa o klątwach rzucanych z odległości mina jakby jej zrzedła. - Cholera… może masz rację? Tylko kto miałby… – zaczęła, a potem urwała i upiła kolejny łyk tej herbaty, takiej ciepłej, chociaż trochę dziwnie smakującej. Bo przypomniała sobie o stosie anonimów, piętrzących się w pudełeczku w biurku. Jasne, jako glina zalazła za skórę całkiem sporej ilości osób, ale Borgin bez wątpienia był kimś, kto żywił wobec niej zapiekłą urazę, i sądząc po treści ostatniego liściku, to właśnie z powodu Atreusa w dużej mierze. I na pewno miał dostęp do odpowiednich komponentów. Nie zdążyła jednak się nad tym zastanowić ani pomyśleć, do którego klątwołamacza ostatecznie pobiec, ani nawet drążyć tej historii o trafieniu w głowę cegłą, bo najwyraźniej on też słyszał coś dziwnego.
Brenna nie była pewna, czy odczuwać ulgę, bo to ostatecznie jednak nie był kolejny objaw tej paskudnej paniki, do której dołączyłyby halucynacje, czy się zmartwić, bo jednak coś się działo. Też wstała, odruchowo sięgając po różdżkę i skierowała się do drugiego okna, gdzie znowu coś jej mignęło. Zamierzała w pierwszej chwili je otworzyć – ale zaraz gwałtownie cofnęła rękę, gdy najpierw usłyszała dziwne zgrzyty od strony drzwi wejściowych, a potem zdała sobie sprawę, że tam, gdzie zbliżała się jej dłoń, znalazł się po drugiej stronie… cień. Też dłoni. Tyle że nie jej. Znacznie większej.
– Mówiłeś, że słychać tutaj było jakieś zgrzyty i huki? – spytała bardzo spokojnie, przekrzywiając lekko głowę, obserwując szybę raczej z zaintrygowaniem niż ze strachem. Było to paradoksalne, ale chyba bardziej w tej chwili bała się zostania samej niż tego, co zdawało się próbować dostać do domu. Poza tym… ostatnio już miała aż za wiele do czynienia z różnymi przeklętymi miejscami. Stonehange i wizje przed oczyma, szalejący Sebastian. Księżycowy Staw i jego mroczna historia: martwy Julius, nie mącący wprawdzie zmysłów ludzi, ale wciąż przemierzający korytarze i niosący ze sobą podmuchy chłodu. Poltergeist, uwięziony chwilowo na strychu, z którym Brenna nie miała pojęcia, co zrobią, bo nie miała na podorędziu żadnego naprawdę zaufanego egzorcysty. – Sądzisz, że w domu mogą siedzieć jakieś duchy? Albo poltergeisty? To znaczy… w sumie to Little Hangleton, nie jestem pewna, czy jest tu chociaż jeden dom bez ducha.
Chyba że jednak naprawdę była bardzo, bardzo przeklęta i coś próbowało tu wejść i ich zjeść.
Oburzenie na samo wspomnienie Binnsów za to sprawiło, że uśmiechnęła się z odrobiną satysfakcji, ale nie ciągnęła już tematu, bo tak naprawdę to nie chciałaby go wkurzyć. Nawet jeżeli czasem chyba oboje celowo robili sobie trochę na złość, to teraz wolała tego nie robić. Nie kiedy miała wrażenie, że jeśli zostanie sama, to chyba zamieni się w wilka tylko po to, by powyć do niewidocznego księżyca, a potem iść pod jakiś krzak dramatycznie zdechnąć.
– Basilius się nie liczy. Nie chce przyznać, że to on jest przeklęty. Dla mnie nie ma wielkiej różnicy, poza tym, że on się zawsze pojawia. I zwykle nie jest tak źle. Poza tym razem, kiedy zepsułam mu obrus, ale mu odkupiłam i dostał bon na trzydzieści porcji naleśników za te, które mu zjadłam – zaprotestowała, zakładając może mylnie, że skoro o nim wspominał, to Prewett poskarżył się na te piątki trzynastego i że jego zdaniem Brenna była klątwą.
Jej czoło było chłodne. Nie aż tak jak jego ręka, ale z całą pewnością nie tylko nie miała gorączki, ale też przemarzła w tym lesie – albo był to rezultat owej dziwnej klątwy, której istnienie zaczynała podejrzewać. Przez moment miała ochotę za tę rękę zresztą po prostu go złapać, nie po to, by powstrzymać gest, a ją zwyczajnie przytrzymać: zamiast tego jednak tylko mocniej zacisnęła palce na gorącym kubku.
– Naprawdę nie choruję - burknęła buńczucznie na jego stwierdzenie, trochę powątpiewające. Czasem tylko była połamana, albo ranna, albo przeklęta, ale to nie podpadało pod chorowanie, i zapewniała, że nic jej nie jest tylko kiedy naprawdę nie umierała, prawda? Za to na słowa o klątwach rzucanych z odległości mina jakby jej zrzedła. - Cholera… może masz rację? Tylko kto miałby… – zaczęła, a potem urwała i upiła kolejny łyk tej herbaty, takiej ciepłej, chociaż trochę dziwnie smakującej. Bo przypomniała sobie o stosie anonimów, piętrzących się w pudełeczku w biurku. Jasne, jako glina zalazła za skórę całkiem sporej ilości osób, ale Borgin bez wątpienia był kimś, kto żywił wobec niej zapiekłą urazę, i sądząc po treści ostatniego liściku, to właśnie z powodu Atreusa w dużej mierze. I na pewno miał dostęp do odpowiednich komponentów. Nie zdążyła jednak się nad tym zastanowić ani pomyśleć, do którego klątwołamacza ostatecznie pobiec, ani nawet drążyć tej historii o trafieniu w głowę cegłą, bo najwyraźniej on też słyszał coś dziwnego.
Brenna nie była pewna, czy odczuwać ulgę, bo to ostatecznie jednak nie był kolejny objaw tej paskudnej paniki, do której dołączyłyby halucynacje, czy się zmartwić, bo jednak coś się działo. Też wstała, odruchowo sięgając po różdżkę i skierowała się do drugiego okna, gdzie znowu coś jej mignęło. Zamierzała w pierwszej chwili je otworzyć – ale zaraz gwałtownie cofnęła rękę, gdy najpierw usłyszała dziwne zgrzyty od strony drzwi wejściowych, a potem zdała sobie sprawę, że tam, gdzie zbliżała się jej dłoń, znalazł się po drugiej stronie… cień. Też dłoni. Tyle że nie jej. Znacznie większej.
– Mówiłeś, że słychać tutaj było jakieś zgrzyty i huki? – spytała bardzo spokojnie, przekrzywiając lekko głowę, obserwując szybę raczej z zaintrygowaniem niż ze strachem. Było to paradoksalne, ale chyba bardziej w tej chwili bała się zostania samej niż tego, co zdawało się próbować dostać do domu. Poza tym… ostatnio już miała aż za wiele do czynienia z różnymi przeklętymi miejscami. Stonehange i wizje przed oczyma, szalejący Sebastian. Księżycowy Staw i jego mroczna historia: martwy Julius, nie mącący wprawdzie zmysłów ludzi, ale wciąż przemierzający korytarze i niosący ze sobą podmuchy chłodu. Poltergeist, uwięziony chwilowo na strychu, z którym Brenna nie miała pojęcia, co zrobią, bo nie miała na podorędziu żadnego naprawdę zaufanego egzorcysty. – Sądzisz, że w domu mogą siedzieć jakieś duchy? Albo poltergeisty? To znaczy… w sumie to Little Hangleton, nie jestem pewna, czy jest tu chociaż jeden dom bez ducha.
Chyba że jednak naprawdę była bardzo, bardzo przeklęta i coś próbowało tu wejść i ich zjeść.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.