06.09.2024, 22:36 ✶
Może. Może miała rację, z resztą sam tę myśl podsunął, ale kiedy słyszał ją zaaranżowaną w taki scenariusz, to zaczął nieco wątpić. Zdążyli się nieco już przespacerować po tym miasteczku, kiedy szli w kierunku jego domku, więc czemu akurat teraz zwróciłby na to uwagę? Miał wrażenie, że jeśli coś miało na nią dybać i było to to samo, co jeszcze przez chwilą stukało w okna i chrobotało w drzwi, to może i wcześniej sam powinien coś usłyszeć. Albo poczuć. No chyba, ze faktycznie mieli tu jakąś zjawę albo inne widmo, skoncentrowane tylko i wyłącznie na niej.
- Powiedziałbym, że poślę po Basiliusa, ale jak cię zobaczy to pewnie sam cię przeklnie - w innych warunkach te słowa pewnie wybrzmiałyby jako żart o wiele lepiej, ale teraz były suche, bo Atreus zbyt skoncentrowany był na tym co działo się dookoła. I pierwszym jego odruchem było zerknięcie na aury, coś co zaczął robić po czerwcowej wizycie na pokładzie Perły Morza, ale nie ważne jak wysilał wzrok, widział tylko białawe ściany i plecy Brenny. Na nią też zerknął kontrolnie, ale stwierdziwszy że niewiele się zmieniło w tańczących dookoła niej barwach, darował sobie dalsze wysiłki. Wciąż ciągnęły się za nią znamiona paniki, teraz znajdującej się gdzieś pośrodku skali tego co już dzisiaj u niej zaobserwował i tak jak w innych warunkach by go to zaniepokoiło, to teraz przyjął to ze spokojem. Bo nie panikowała w odniesieniu do tego, co właśnie działo się dookoła nich.
Po paru stopniach, drzwi prowadzące do piwnicy skrzypnęły i zanim zdążyli zrobić cokolwiek, zamknęły się za nimi. Bulstrode na moment zawahał się, niepewny czy powinien cofnąć się i spróbować je otworzyć, ale szybko sobie darował. Schodki zdawały się wydłużać i mnożyć im pod stopami, przez co nasunęła mu się myśl czy w ogóle by do tych drzwi doszedł w tym momencie.
Światło różdżki zamigotało i to jakoś wybudziło chyba Atreusa z przeświadczenia, że cokolwiek czaiło się w piwnicy, można było pokonać pięściami. Sięgnął po swoją, ale trzymał ją nisko, w pogotowiu, bo jedno światło zdecydowanie wystarczało na ich dwoje. Kiedy Brenna rzuciła cukierkiem, ten potoczył się po stopniach i wylądował u ich podnóża. Niby nic specjalnego i tak samo jak przed chwilą kobieta miała wrażenie, że wycieczka po schodach dłuży się okropnie, tak droga samego cukierka wydała jej się... właściwa. To nie było dużo stopni, może zostało im z siedem? Dziesięć? Kiedy spróbowała odwrócić się i sprawdzić ile było ich w drugą stronę, to oprócz tego że stał za nią Bulstrode i miała ograniczony ogląd, wydało jej się że są mniej więcej w połowie. A przynajmniej tego mogła się dopatrzyć w świetle różdżki, bo obręb światła który rzucała, jakimś cudem nie sięgał samych drzwi. Była tylko ciemność.
- Policzyłaś je? - zapytał cicho Atreus, tonem który zdradzał lekki dyskomfort. Rzucała cukierkiem, trzymała różdżkę, więc może wpadła na to żeby chociaż zidentyfikować liczbę schodków. Sam zerknął znowu do tyłu, ale widok wciąż był ten sam - schody niknące w ciemności. Po prawdzie to bardziej martwiło go właśnie to niż dźwięk ostrzonych pazurów. I poczucie, że powinien pamiętać tę piwnicę o wiele lepiej.
Raz, dwa, trzy... osiem. Było ich osiem i mimo tego, że wydawało mu się to odrobinę głupie, to każdy schodek liczył pod nosem kiedy zaczęli na nowo swoją wędrówkę. Może był to rzucony przez Brennę cukierek, może fakt że zamknęły się za nimi drzwi do piwnicy, a może to że nagle stali się świadomi tego, ile właściwie mieli do pokonania. W każdym razie teraz droga wydała się odpowiednia.
Migotliwe światło pochodziło z rozpalonych płomieni, które żarzyły się w czterech kątach niewielkiego pomieszczenia w którym się znaleźli. Wyglądało trochę jak składzik, bo były tu jakieś stare meble, książki i obrazy, ale co przyciągało wzrok już na wejściu to umieszczony na samym środku kubik, gdzie ułożono zwinięty w rulon zwój. Brenna, po zejściu ze schodków zauważyła krótki i bardzo szybki błysk chłodnego światła, który przebiegł dookoła pomieszczenia, pod jego ścianą, a kiedy przyjrzała się nieco uważniej uświadomiła sobie że było to rząd drobnych run, które właśnie zostały aktywowane.
Atreus natomiast nie miał jakichkolwiek wątpliwości, bo pokój na pierwszy rzut oka wydawał się bezpieczny, nawet jeśli trochę dziwaczny. Na przeciwko od wejścia znajdowały się kolejne drzwi, oczywiście zamknięte, ale noszące ślady zadrapań no i co ważniejsze, mężczyzna zwrócił swoją uwagę przede wszystkim na wyeksponowaną kartkę papieru. Złapał za nią, marszcząc brwi, przyjrzał się najpierw temu co na nim się znajdowało, a potem przeczytał tę informację na głos.
- Jak możliwe jest mnie znać, skoro nie wiesz o co pytać? Przeczytaj uważnie to pytanie, bo odpowiedź to rozwiązanie. Kim jestem? - zamilkł na moment, przeczytał to jeszcze raz, ale bardzo szybko i pod nosem, a potem zwinął zwój i spojrzał na Longbottom poważnie. - Pamiętasz jak ci mówiłem o fanatykach zagadek i ukrytych pomieszczeniach? - rzucił tylko, pozwalając tym słowom wybrzmieć.
- Powiedziałbym, że poślę po Basiliusa, ale jak cię zobaczy to pewnie sam cię przeklnie - w innych warunkach te słowa pewnie wybrzmiałyby jako żart o wiele lepiej, ale teraz były suche, bo Atreus zbyt skoncentrowany był na tym co działo się dookoła. I pierwszym jego odruchem było zerknięcie na aury, coś co zaczął robić po czerwcowej wizycie na pokładzie Perły Morza, ale nie ważne jak wysilał wzrok, widział tylko białawe ściany i plecy Brenny. Na nią też zerknął kontrolnie, ale stwierdziwszy że niewiele się zmieniło w tańczących dookoła niej barwach, darował sobie dalsze wysiłki. Wciąż ciągnęły się za nią znamiona paniki, teraz znajdującej się gdzieś pośrodku skali tego co już dzisiaj u niej zaobserwował i tak jak w innych warunkach by go to zaniepokoiło, to teraz przyjął to ze spokojem. Bo nie panikowała w odniesieniu do tego, co właśnie działo się dookoła nich.
Po paru stopniach, drzwi prowadzące do piwnicy skrzypnęły i zanim zdążyli zrobić cokolwiek, zamknęły się za nimi. Bulstrode na moment zawahał się, niepewny czy powinien cofnąć się i spróbować je otworzyć, ale szybko sobie darował. Schodki zdawały się wydłużać i mnożyć im pod stopami, przez co nasunęła mu się myśl czy w ogóle by do tych drzwi doszedł w tym momencie.
Światło różdżki zamigotało i to jakoś wybudziło chyba Atreusa z przeświadczenia, że cokolwiek czaiło się w piwnicy, można było pokonać pięściami. Sięgnął po swoją, ale trzymał ją nisko, w pogotowiu, bo jedno światło zdecydowanie wystarczało na ich dwoje. Kiedy Brenna rzuciła cukierkiem, ten potoczył się po stopniach i wylądował u ich podnóża. Niby nic specjalnego i tak samo jak przed chwilą kobieta miała wrażenie, że wycieczka po schodach dłuży się okropnie, tak droga samego cukierka wydała jej się... właściwa. To nie było dużo stopni, może zostało im z siedem? Dziesięć? Kiedy spróbowała odwrócić się i sprawdzić ile było ich w drugą stronę, to oprócz tego że stał za nią Bulstrode i miała ograniczony ogląd, wydało jej się że są mniej więcej w połowie. A przynajmniej tego mogła się dopatrzyć w świetle różdżki, bo obręb światła który rzucała, jakimś cudem nie sięgał samych drzwi. Była tylko ciemność.
- Policzyłaś je? - zapytał cicho Atreus, tonem który zdradzał lekki dyskomfort. Rzucała cukierkiem, trzymała różdżkę, więc może wpadła na to żeby chociaż zidentyfikować liczbę schodków. Sam zerknął znowu do tyłu, ale widok wciąż był ten sam - schody niknące w ciemności. Po prawdzie to bardziej martwiło go właśnie to niż dźwięk ostrzonych pazurów. I poczucie, że powinien pamiętać tę piwnicę o wiele lepiej.
Raz, dwa, trzy... osiem. Było ich osiem i mimo tego, że wydawało mu się to odrobinę głupie, to każdy schodek liczył pod nosem kiedy zaczęli na nowo swoją wędrówkę. Może był to rzucony przez Brennę cukierek, może fakt że zamknęły się za nimi drzwi do piwnicy, a może to że nagle stali się świadomi tego, ile właściwie mieli do pokonania. W każdym razie teraz droga wydała się odpowiednia.
Migotliwe światło pochodziło z rozpalonych płomieni, które żarzyły się w czterech kątach niewielkiego pomieszczenia w którym się znaleźli. Wyglądało trochę jak składzik, bo były tu jakieś stare meble, książki i obrazy, ale co przyciągało wzrok już na wejściu to umieszczony na samym środku kubik, gdzie ułożono zwinięty w rulon zwój. Brenna, po zejściu ze schodków zauważyła krótki i bardzo szybki błysk chłodnego światła, który przebiegł dookoła pomieszczenia, pod jego ścianą, a kiedy przyjrzała się nieco uważniej uświadomiła sobie że było to rząd drobnych run, które właśnie zostały aktywowane.
Atreus natomiast nie miał jakichkolwiek wątpliwości, bo pokój na pierwszy rzut oka wydawał się bezpieczny, nawet jeśli trochę dziwaczny. Na przeciwko od wejścia znajdowały się kolejne drzwi, oczywiście zamknięte, ale noszące ślady zadrapań no i co ważniejsze, mężczyzna zwrócił swoją uwagę przede wszystkim na wyeksponowaną kartkę papieru. Złapał za nią, marszcząc brwi, przyjrzał się najpierw temu co na nim się znajdowało, a potem przeczytał tę informację na głos.
- Jak możliwe jest mnie znać, skoro nie wiesz o co pytać? Przeczytaj uważnie to pytanie, bo odpowiedź to rozwiązanie. Kim jestem? - zamilkł na moment, przeczytał to jeszcze raz, ale bardzo szybko i pod nosem, a potem zwinął zwój i spojrzał na Longbottom poważnie. - Pamiętasz jak ci mówiłem o fanatykach zagadek i ukrytych pomieszczeniach? - rzucił tylko, pozwalając tym słowom wybrzmieć.